aym en ayskriiim manstır!

kim konusmus: missipisi

ice

annem benim kilomla ilgili benden daha cok takintilara sahip bir insan. yani pek dogal, bir diger kizi tabiri caizse 0 bedenken ve kendisi de 51 yasinda olmasina ragmen (haha, sen misin benim kilolarima takan, al iste ben de yasini desifre ettim :) tas gibi bir anne olmasi nedeniyle, bendeki her fazlalik, ona batiyor. evet efendim, gercekten incecikken, baskalarini elestirmek konusunda daha acimasiz oluyor insanlar. tabii ben hic incecik olmadigim icin, sadece gozlemlerime dayanarak soyluorum bunu :p

her neyse.. ayni anne -yani su benden 1 bazen 2 beden daha kucuk giyinen ve 51 yasinda olani- her aksam saatlerimizin 10u gostermesiyle birlikte, ayni cumleyle karsimda dikiliveriyor.

“ay benim canim cok tatli istedi yahu!”

ben ki, tavuk kanatlarini arabasindan daha ust bir yerde tutan, karamelli dondurmanin orgazmdan daha iyi oldugunu cok net bir sekilde soyleyebilen, cocukken orucumu bozdugum tek zamandaki olumcul gunahi pismaniye olan insan, kendisine aksam yemegi yedirmeyen bir anneden boyle bir seyi duydugumda n’apabilirim ha? soyleyin cabuk..

haha :) cok iradesizim ne yazik ki. soyle cevap veriyorum anneme: kunefe mi, dondurma mi?

her ne kadar, annemin yedigi tatlilarin da benim basenlerime yazildiini dusunsem de. aksamin su vakitlerinde yalayip yuttugum dondurmalar, kendimi cok ama cok daha iyi hissettiriyor. ustelik, pms gibi bahanelerim varken, daha az sucluluk duyuyorum ben :p

bir de, cocukken, annemiz yilin ilk dondurmasini bize 23 nisanda yedirirdi. hala cok fazla severim 23 nisanlari, ama buyumekle ilgili sevdigim tek sey de, 23 nisandan once de dondurma yiyebilmek olabilir sanirsam.