2 haftada 5 ayakkabi almak ??

abarttim biliyorum ama durdurabilene ask olsun. kapitalizmin kopeee oldum adeta.

insanlara, ayakkabiya yatirim yapiyorum artik, hem benden iyi mi bileceksiniz lan, getirisi de super demek istiyorum ama yemeyecekler sanirsam.

o diil de. dunyanin butun ayakkabilari benim olsa ne guzel olur di mi ?

ayrica deginmek isterim ki pms denen illetten nefret ediyorum. ve siz bunu zaten biliyorsunuz.

sirasiyla once suna:

http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY

sonra da suna agladim:

http://my-name-is-marla.blogspot.com/2010/01/butun-ozlediklerim-benden-ayr-yasyor.html

oradaki mavi corapli da benim ayrica.

marlaylan feyk harikalar civarinda isimli calismamiz o da.

oyle iste..

yilbasinda bana bundan alsaniza lan!!

tam 20 gundur sahip oldugum en guzel oyuncak bu fish eye lens evet. o kadar mutlu ediyor ki beni onunla cektigim fotograflar anlatamam. annem bazen kiziyor. hep onunla fotograf cekme diyor. jack bey ise, bokunu cikardigimi dusunuyor, ama zaten komik bir insanim ve bu lens sayesinde kendime ya da cektiklerime her baktigimda guluyorum. ve basta da dedigim gibi, mutlu oluyorum.

tek mutlu oldugum an bu degil tabi. bugun jack bana pamuklu seker aldi misal. o zaman da cok mutlu oldum. basta kendisi pek yanasmasa ve pamuklu sekerin 3te 2sini benim yedigimi iddia etse de, hatri sayilir bir kismini kendisi de afiyetle yedi. hayir anlamadigim, buritoslari da mideye indirdi. sonradan aserdigim tantuninin de yarisini o yedi. ama ben gaayet sosyetik bir bicimde 6 tane sushi’nin 4unu bir de sebzeli noodle’i yiyince obez oldum hemen. al dedim. cocuklarini da al git dedim ama dinlemedi.

sonra misal. cok guzel bir elbise de beni cok fazla mutlu hissettiriyor. 3 hafta once bu elbiseyi mudo’dan aldim. annem fazla kisa bulsa da, ben kendisiylen gonul bagimi coktan olusturdum ve ustumden soymak istemiyorum resmen. o kadar guzel ki.

sevgili zet fashion’i hep kiskaniyorum ben. yani moda bloglarinin pek cogunu kiskansam da, zet’in gonlumdeki yeri apayri. enivey. zet 1 yilini doldurmus blog aleminde. bu, bugun bunu giydim ve sunu yedim ictim konulu yaziyi ben kendisine armagan etmek istiyorum :)

ve son olarak. farkettiginiz uzere. aralik geldi gelecek ve hala biz burada yarim kolluyla dolasiyoruz.

hayat bize guzel lan! :)

belirsizlik mi demistim ? peki ya moral bozuklugu ? ahah. yerim ikisini de. hicbir sekilde dunyanin sonu degil ya. hele, cilginlar gibi alisveris yapiyorken ve bundan hala bu kadar keyif aliyorken hic degil.

moralsizlikte ve uzuntude ve sıkıntıda tavan yaptigin bir an sonrasinda: bir kadeh martiniyi iciverdim hemen.

bu noktada bir sey anlatacagim: evimizin altina bir cafe-bar acildi 1 yil once falan. alti dedigim, capraz kosesi. yemekleri fena degil olsa da, ozellikle disaridaki masalari cok guzel ve garsonlari super iyi. artik oturmaya yeltendigim an, cakmakla gelip sigarami yakiyor garson ve bana hic sormadan kapip martiniyi getiriyor. dun aksam, iyi misin ? dedi. degilim sanirim dedim. belli dedi. sinirliysen bu aksam bana sarabilirsin. tokat bile atabilirsin dedi. guldum. martini di mi dedi. evet ama bu sefer bi galon olsun dedim. bu sefer o guldu.

sonra.. sonra kavga ettigim annem gonlumu almak icin aradi. atla arabaya ve gel dedi. alisverise gidelim.

simdi,

mudodan aldigim bir elbise ve bir etek

zaradan aldigim bir ayakkabi ve bir sal

gapten aldigim bir sweet ve bir esofman alti ve bir tshirt sonrasinda tekrar soruyorum kendime.

belirsizlik mi demistim ?

peki ya moral bozuklugu ?

ahah.

yasasin tuketim cilginligi!

3unun hayaliyle yasiyorum adeta.

o diil de.

elbise cok guzel lan!

]]> http://missipisi.com/this-is-not-a-wishlist/feed/ 8 http://missipisi.com/fayir-in-di-hole-a-k-a-daldan-dala-vol101101/ http://missipisi.com/fayir-in-di-hole-a-k-a-daldan-dala-vol101101/#comments Mon, 17 Aug 2009 19:38:27 +0000 fakeangel http://missipisi.com/?p=705

simdi ben, solak bir insan evladiyim. hayir hayir. bunu kesinlikle sizden zeki oldugumu duymak adina belirtmiyorum. ayrica da o kadar sinirli bir pms doneminin icerisine girmis bulunmaktayim ki, sizi sallamak bir yana, size kafamin girmesini bile isteyebilecegimi uzulerek soylemek istiyorum. ne uzulcem lan.

neyse. hem zamaninda, yavuz odabasi’nin kendisinden, sen solaksin di mi ? diye bir soru duymus, ardina da yaraticiligina ve zekasina gonderme yapilmis bir hatun kisisiyim. ha ne bokum oldu ? bu solakligimin ya da yaraticiligimin ya da zekamin(!) bi ise yaradiginin mi gostergesi. i ih. gotum kalkti nihayetinde sadece. o kadar.

bi turlu konuya giremedim farkindayim. ama son bir kez denicem.

simdi ben, solak bir insan evladiyim. bu nedenle de, mouse denen obce ile aramda bi mesafe, bi boktan durumlar falan. sormayin gitsin. benim bi kafam vardir. ozellikle de kafamin iyi oldugu durumlarda ortaya cikar. biz buna kisaca fayir in di hol kafasi deriz. soyle bir cumle cikar agzimdan donemsel olarak:

-lan internet kafeye gidip kaauntır oynasak ya!

internet kafe dedigin yerlerdeki mauslarin kablolari artik masraftan kacinmak adina mi yoksa henuz cozemedigim bir gizemden dolayi mi bilmemekle birlikte, misal benim evimdeki maus kablosundan daha kisadir. sag taraftaki mausu sola alamazsin. ooole mal gibi oynarim. kosarken misal oyle bir sallanirim ki, benim mi kafam iyi yoksa kauntır-teroristin mi anlamam. ama misal pusuya yat, nisan al, vur dersen, kafasina kafasina vururum. 2′ye 1 oynayacaksak, mutlaka beni birinin yanina yanci yaparlar.

neden anlatiyom. aslinda bu bir daldan dala yazisi ama once canimin kauntir oynamak istedigini aksam aksam bole abuk bir sekilde anlatmak istedim.

ha bi de.. 1 gunde calismaktan tekrar sogudugum icin, orta okula giderken, yasitim ergen genc erkek arkadaslarimin hepsinin sabahtan aksama internet kafelerde kauntir oynadiklari o guzel ve gunesli eski gunleri yad ettim.

ve bence, surattaki sivilce sayisiylan, guzel bilgisayar oyunu oynamak arasinda dogru bir oranti var lan. usenmicem bir laboratuar ortami hazirlayip kalitatif bir calismayla bu tezimi desteklicem ve hatta kanitlicam bilimsel olarak.

–

benlen genel mudurumu gorseniz, gulersiniz cok. durmadan cok abuk konular hakkinda sohbet ediyoruz. zaten sanirsam ben metoroloji genel mudurlugunde falan calisiyorum da kendimi fabrikada saniyorum. adamin bana -vat iz di reyt? ten sonra en cok sordugu 2. soru -vat iz di tempreçır?

polimerler ericek sanki sicakliga bagli olarak lan yarraam demek istiyorum kendisine ama iste bunu henuz ingilizce ifade edebilecek guveni kendimde bulamiyorum. henuz its araund törtifayf digriiiz sör asamasindayim.

he, amerikan askeri modunda, gunde 30 posta falan sör diyorum.

neyse, sanirsam ben cabuk gaza geliyorum. bir kac kez sirket yemegiydi, misafirlerin agirlanmasiydi bu organizasyonlari yaptim ve super bir organizasyon yetenegim olduguyla ilgili 2 ovguyle mutlu oluyorum ve benim suratimdaki salak siritma henuz etkisini yitirmeye baslamisken hemen bir is cikiyor. bu ay cok kar ettik biz misal. neymiş, vi şuld selebreyt itmiş. dicektim adamim, toparlanak idari kadro olarak, pavyona falan gidek, masaya kari cagirak. tabi iste bunu da ingilizce olarak ifade edemedigimden oturu, en ciks restoran adlarini sayiorum hemen. viç van şuld ay kol diyorum falan. kol gibi hesap bana girmeyecek nasil olsa.

–

onlenemez bir hızda elbise alıyorum ben. ve bir zamanlar ayakkabıya yaptigim yatirimi simdi elbiseye yaptigimi fark ettim. nasil finansciysam amina koim. simdi aldigim elbiselerin 20-30 yil sonra degerlenecegine ve vintıç statusune erisecegine dair cok derin inanclarim var. bir gun zengin olucam evet. o gune kadar da, gelsin elbiseler :)

–

gerilla reklamcilik, sevdigimiz bir sey. ve ben, 2 gun once bunun mukemmel otesi bir ornegini gordum. neden bilemiyorum, fotograf makinam yanimda degildi. bir davulcu, bir elektrik diregine, bildiginiz davul asip, ustune de numerosunu yazmisti. arayip amcayi tebrik edesim, yanina gidip alnindan opesim geldi yeminlen. oha dedim. iiymis dedim. anama bile gosterdim. tabi cok fazla ne dedigimi anlamamis ve bana her zamanki gibi deli muamelesi yapmis olabilir ama olsun. ben onu her haliyle seviyorum lan.

–

boyle reklam falan diyince, hep aklima tezim geliyor. bi fena oluyorum. saka maka agustos da bitiyor ve ben eylulde bir sekilde tekrar kafami makalelere falan gommek durumundayim. hala yesil pazarlamadan zerre haz etmiyorum ve bu kotu bir sey. sevmedigim bir konu hakkinda nasil 100kusur sayfa yazi yazcam acaba.. bi de sonra doktora falan diyorum. bok var sanki oku oku.. nereye kadarsa..

–

zaten bozuk olan sinirlerimi, bole akademik sebeplerle daha da cok bozmus bulunmaktayim an itibariylen. o yuzden bu sacma sapan yaziya burada bir son vermek niyetindeyim. ama son olarak, diger butun pmslerle ayni temenni icerisine girip, oyle bitircem yaziyi.

biri bana nutella alsin lan!

• bir suredir, monitorumden insanlara verdigim mesaj bu. odama her girenin, soyleyecek bir sozu, soracak bir sorusu var. ama beni en cok annem gulduruyor.
• annem demisken, bugun kendisi yine super fantastik bir yemek yapmisti (fantastik nedir? fantastik olan illa teknolocik ya da mistik mi olmalidir konulu bir tartisma baslatasim var ama evlenmek ve evde kalmak kadar ragbet gormeyeceginden vaz gectim) neyse. dedim ki anne yine taylor’dan mi ogrendin -kendisi home tv’de dunyayi gezdigi ve yemek yapip/yaptirip/yedigi bir program yapiyor- -ayrica hayat taylor a guzel valla- neyse. e heralde dedi annem. ben de dedim ki, peki anne, taylor gelse, dese ki sana, gel bosver bu sikici hayati, kocani cocuklarini, beraber gezek dunyayi. kosa kosa giderim lan dedi. lan demedi tabi ama. olsun
• anneye laf soylemekten tas olcam bu arada. bugun yemegine 10 uzerinden 11 verdigimi soyleyince, 10 uzerinden 11 mi olurmus dedi. yaa, yeterince cabalayinca oluyomus bak dedim. dovcek diye korktum sonra.
• dun de kendisine leyla’misin yaa? demistim. kizdi yine
• evet. annem yanimda, ve cok mutluyum.
• o diil de, su selimli vodafone reklamiyla asli ve keremli avea reklamindaki karakterlerin her birinin kafasini bir digerinin gotune sokmak suretiyle bir sevgi cemberi olusturmak ve nikahina beni cagir sevgilim diye sarki soylemek istiyorum.
• super bir filmim var. ben cektim he. yerseniz. neyse, deyvidim bovim oynuor. the hunger. ustelik de filmin 4. dakika 48. saniyesinde, hemencecik meme gozukuyor. o derece super. ama izleyemiyorum. filmle aramda bir engel var gibi. izlemeye calistigim an uykum geliyor.
• su dunyada da, babandan vazgec, gel benim kizim ol dedikleri anda, durmayip kosacagim 2 adam vardir. 1i deyvid bovi, oburu daglis edimstir. hos daglis edims oldu ama olsun.
• uzun suredir dogru duzgun -dogru duzgunden de kastim anormal ve fantastik ama olsun- ruya gormuyorum ben.
• burasi hala o alistigimiz ve bildigimiz cehennem sicaklarina ulasamadi. korkarim agustosta cayir cayir yanacagiz. pleasure delayer denen hadise sonunda gotumuze gircek. bugune kadar hep kendisinin iyi bisey oldugunu sanan ben de, bu ne lan amina koim nidalari esliginde eriyip gidecegim.
• hafta sonu 5 tane elbise almak suretiyle alisverisin dibine vurdum. hala cok mutluyum.
• bir de, son olarak dead cab for cutie diyorum. i will posses your heart diyorum. tadindan yenmez valla!

biri bana bu ayakkabilari bulabilir mi ? cok fazla guzeller..

benim olsunlar!!

Sevgili zetfeyşin, sen benim o cok kiskandigim sandaletleri almis olabilirsin. ama bak, ben de yeni ayakkabi aldim. hem de bu vesileylen, blogum bir post’luguna, senin blogunun yandan yemisi gibi oldu ahah :)

ayrica tesekkur ediyorum. aksam aksam, seminerle bogusurken, basimi makalelerden kaldirip da, boyle bisey yapmama vesile oldun.

operim,

feykencil.

herkes ama herkes -ki bu herkese 2 adet hoca da dahil- bir tepki gosterdi buna. cok guzel tepkiler ama. ne guzel olmussunlar, aaa neden boyle giyindin ki?ler, yoksa is gorusmesine falan mi gitcen bi yere hi? diye kuskucu yaklasimlar falan havada ucustu. pek sasirdim. sonra tabi o topuklu ayakkabi aaaazima sicti ama olsun.

simdi bunlari yaziorum nie ? cunku zemin hazirliyorum. neye ? hayatimda ben boyle ayakkabi almaktan keyif alan bi hatun olmadim ama bu degisti, onu aciklicam size. iste onun zemini kurmaya calistigim. hazir misiniz ? 1 – 2 – 3 go:

simdi efendim, cok spor giyinirim. birazcik da abuk. ayakkabi dedigimiz sey de benim icin yaklasik 15 yildir konverslerle sinirlidir. orta okulda mor konversim var diye dalga gecerlerdi. hahah suna bak mor ayakkabi giymis hem de bez derlerdi. cok uzulurdum. hala ayni konversi giyiyorum insanlar bayilio, sen nerden buldun bunu die. LA Lakers konversi cunku. -ben zaten biliyorum. bugun de casio f91 saat takiyorum diye benle dalga gecen, her saat basi biplediginde gulen herkes, 2 yil icersinde o saatlerden aricak :p- neyse, onun disinda da 1-2 babetim vardir. bi de bi tane topuklu ayakkabim. jack bey almisti gecen sene zorla. mulakata neyle gircen? diyerekten..

bu duruma en sinir olan kisi, annem. bu yila kadar, hic karismamisti ne giyiyor olduguma. aldigim her anormal seyi cok begenir, kurukafali coraplarimin da, yirtilana kadar ustumden soymadigim abuk hirkalarimin da en buyuk destekcisi olurdu kendisi. ama simdi, artik buyudun diyor. universite ogrencisi degilsin. sirf sik giyinmek gibi bir mecburiyetin yok diye, her sabah bu evden esofmanla fln cikmamalisin.

donem donem iyice takiyor. aliyor beni, goturuyor magazalara, ne bileyim boyle kumas pantolonlar denetiyor, gomlekler almaya zorluyor. bir yere kadar kabulleniyorum. ama sonra yeter diyorum. bunaldim ben cok. hadi elbise falan bakalim soyle cici, bol. tamam diyor.

ayakkabi konusundaysa, israr bile edemiyor yazik. zaten bana ayakkabi almak icin bir yere girdiginde sonuc hep ayni oluyor. kendisinin yeni bir cift ayakkabisi oluyor.

du.

ben bu 1 topuklu ve 1 gomlekle aldigim tepkinin guzelliginden sonra. anneme geldim kosa kosa aksam. dedim ki. yarin hazirlan, ogleden sonra bana botla ayakkabi alcaz. istersen gomlek bile bakabiliriz. cok sevindi.

efendim.. uzun lafin kisasi, laura ashley’e gittik, dunyalar guzeli bir botum oldu. yandan fermuarli, rugan incecik topuklu ama mor :)
kokosha bir anlatisim var telefonda:

-simdi dinle bak, bot aldim, hani su bilekte bitenlerden, onu yuvarlak ama hafif sivri gibi. kut degil. rugan, incecik topugu var. buraya kadar hic benim tarzim degil gibi di mi ? ama siki durrr. kendisi mor renkte. :)

bir de topuklu ayakkabi aldim. ve boyle o poseti elimde tasiyorken. cok mutlu hissettim. ilk kez ayakkabi manyagi olan insanlari anladim. annemi, ablami, kokoshu anladim. bugun aksam eve gelip de botu cikardiktan sonra atmadim ayakkabiligin bir kosesine, getirdim, sildim, kutusuna koyup kanepemin altina sakladim.

ama once, ayagima tekrardan giyip, fotografini cektim aynamdan. rengi belli olmadi ama. sizlerle paylasim istedim. :)

——————-

yazmasam olmayacakti. dun gece bana telefonda “beni unutmazsin degil mi?” dedin. ozleyip ozlemedigimi sordun.. ne soyleyecegim hic bir sey, ne de yazabileceklerim. anlatmaya yetmez simdiden ne kadar ozledigimi.. unutmak konusuna gelince de.. bana gitmeden, aldigin kitaplardan ilkini okuyor ama bitirmemek icin cirpiniyorum gittiginden beri. kitabi her actigimda da icimden sarki soyluyorum bir tebessumle birlikte yoklugunda cok kitap okudum diye :p neyse.. kitabi bitirir bitirmez yazacagim zaten de. sen, dunyadaki joker koleksiyonu yapan tek gercek super kahramanken, hic bilmeden “sen bu kitabi cok okumak istiyordun, bunu da alalim” diyerek elime tutusturdugun yemyesil kitaptan, joker koleksiyonu yapan bir masal kahramani cikaran adamsin. ve her yerdesin..

——————-

son bir sey, baslik icin sipe$il tenks tu kokosh!