sonra prw. hala buna inanmasam da, hem varlığına, hem de varlığımın onun blog yazmaya başlama sebebi olmasına, öyle yakın ki kendisi. karı koca bir kez bile yüzünü görmedik, ancak hem jack bey için hem de benim için çok iyi bir arkadaş oldu yıllar içinde.

elçin var bir de. thimbleart. bir yerlerden tanıdık çıktık evet, ama öyle olmasaydı bile, fazlasıyla tanıdıktı blogunu ilk keşfettiğimden beri. dünya tatlısı.

daha da var gerçi, ama şimdi anlatmaya başlasam sabah olur, yıllar içinde blogum sayesinde tanıdığım ve sevdiğim insanları.

neden mi anlatıyorum bunları ? bir yere varacağım elbet :)

başarılı bulsam da, hiç sevmediğim bir blog vardı. dalga geçtiğim kendimce, gıcık olduğum, anlamsız gördüğüm. aslında kendime çok kızıyorum. nedense, benim gibi olmayanı, bana benzemeyeni, hiç tanımadan, hiç empati kurmadan, yargılayabildiğim, bu kadar önyargılı ve kötü niyetli olabildiğim için. ne zaman böyle olmuştum bilmiyorum, ama evet kendimi bulduğum yer tam da bu noktaydı.

blog betwinus. güzel ötesi ikizlerin outfitlerini paylaştıkları bir blog. tesadüf eseri, bolca da can sıkıntısından sanırım, 2. postlarından bu yana bloglarını ilgiyle takip ediyorum. fotoğrafları başarılı, kızlar güzel, sıkılmadan her yazıyı takip ettim. hiç yorum yazmadım. dedim ya, söyleyecek bir şeyim yok hem, hem de çok uzaklar gibi bana. paylaşabilecek bir şeyim yok ki zaten diyorum. sadece vakit geçiyor.

bir süre sonra, ikizlerden birinin kişisel blogunu da takip etmeye başladım. hatun okuyor, izliyor, yemek yapıyor, geziyor, nasıl bilgi dolu, nasıl belli kültürlü, nasıl güzel bir blog, kedi fotoğraflarıyla kendini anlattığı postları var bi kere, nasıl da hoşuma gidiyor. susuyorum. çünkü o, o betwinus’taki ikizlerden biri. benim gıcık olduğum.

sonra bir gün, neden bilmiyorum, yorum yazıyorum bir outfit postuna. alenen dalga geçiyorum. tarzım pasif agresif. ama ciddi değilim. o ise, ciddiye alıyor beni. sinirleniyor da. haklı olarak. ben cevap yazıyorum. daha da agresifim. ancak amacım, biraz da denemek -ne haddimeyse- sınırları nasıl, ne kadarını kaldıracak demek. bakalım bu cevabımı da yayınlayacak mı diye f5′e basmak.

sonra bir şey oluyor, bana mail atıyor. iyice mahalle kavgasına dönsün istemedim, kendimi ifade etmek istedim diye. şaşırıyorum, utanıyorum, kelimeler birbirini kovalıyor, ben onu anlıyor, kendime kızıyorum, o ise biliyorum, başından beri iyi niyetli, net ifadeli, süper bir insan.

kaçırmıyorum tabi :) o zamandan bu zamana işte, en keyifle takip ettiğim, onun gizli terası oluyor. onu anladıktan sonra, blogtaki yazılarını tekrar okuyorum, baştan sona, sayesinde keyifli anlar geçiyor.

ve bana ilham veriyor. en güzeli bu sanırım. bir blogger’ın diğerinden ilham alabilmesi. hemen hemen aynı zamanda her iki anlamıyla da ev’lenen iki insanıız. onun blogunda çok güzel bir post var. evini anlattığı. benim de olsun istiyorum.

lafı çok uzattım evet. ancak bu post, küçücük, dopdolu, 7 yıldır jack beyle hayalini kurduğumuz, her yerinde bir eşya olan, karışık, ama bizi anlatan evimizin detaylarını içeriyor.

bundan sonrası daha çok fotoğraf, daha az saçmalanan düzyazı formatında olacak. ancak baştan uyarayım, hem ruh halim, hem de evimiz gibi, karışık fotoğraflar. bir düzeni yok pek.

buyrunuz.

2010 aralıktı ev aramaya başladığımızda. aslında bambaşka bir semtte, bir ev beğenmiştik, ancak halihazırda yaşadığımız ve sevdiğimiz semti benim terketmek istememem ve bu manzaranın bizi cezbetmiş olması, hemen bu eve karar vermemize sebep olmuştu. iyi ki de olmuş.

kedi, english home’dan. annemin beni, çeyize benzer bir şeyler almak için zorladığı dönemlerde almıştım. aslında kapı ağırlığı, ancak biz pencere açınca, onun kenarına koyuyoruz.

jack de ben de, çok seviyoruz stickerları. yanındaki kartpostal ise, en sevdiğim ressamın, yine çok sevdiğim bir çalışması. aslında orjinal bir tablosuna da sahibim ahmet yeşil’in, ancak bir şey olur korkusuyla, getiremiyorum adana’dan istanbula.

kanvas tablolar, en sevdiklerimiz. genelde internetten alıyoruz. hepsini farklı zamanlarda, farklı yerlerden aldığımız için, adres veremeyeceğim, üzgünüm. bir de gördüğünüz gibi, duvarlarımız mor. çok kararsız kalmıştık, antrasit ve mor arasında, ancak ev çok küçük olduğu için ve daha da küçültür antrasit diye, morda karar kılmıştır. uzun süredir takip edenler bilir, mor benim en sevdiğim renk.

yine bir sticker. aslında macbook sticker’ı kendisi, ancak burada daha güzel duracağını düşündük. ev zaten, yeni evli evi değil de, daha çok öğrenci evi gibi.

saatin çok güzel bir anısı var. yıllar yıllar önce. adanada yaşarken. bir kafe vardı. nasıl da güzeldi. orada vardı bu saatten. çok aşırı severdim. aşıktım saate. hiçbir yerde bulamazdım. en büyük hayalim, o kafeden bu saati çalmaktı. bir de çok sevdiğim bir dost vardı, o kafeye bolca gittiğimiz. o, nereden bulmuşsa, bana saatten bulup, hediye etmişti.

matruşkalar, çok sevdiğim, benim tam zıttım olan eski bir iş arkadaşımdan hediye. arkadaşlığımızı öyle tanımlardık. sanırım bir karadeniz turnesinden, rus pazarından alınma. tahta uğur böceği de, davetiyelerimizden artanlardan.

vazgeçtim, ev öğrenci evi de değil, saatleri ayarlama enstitüsü. bir sürü saatimiz var. ama gariptir ki, bu  içlerinde tek çalışanı. ikeadan. yanında stres topları, yine bir turnemde, bir rus pazarından aldığım. van olabilir. arkadaki zenit fotoğraf makinesi 81 yapımı, hala çalışıyor. ilk kullanıcısı da benim. babamın bir yurtdışı seyahatinden hediyesi. hayali yerler sözlüğü de, iki cildiyle, okuduğum en güzel sözlüklerden. her evde bulunmalı.

canon makine, benim ilk slr makinem. analog. hala çalışıyor, ve çok da güzel fotoğraf çekiyor. dijital hiçbir makine, onun kadar güzel gelmiyor hala. bu arada alper canıgüz ve hikmet temel akarsu. mutlaka okunmalı.

jack ilen ben. ve aşk gemimiz. son izmire gidişimde, alaçatıdan kapıp getirdiklerimden.

biblo, aslında bir fotoğraf tutacağı. jack’e yıllar önce almıştım. nereden hatırlamıyorum. arkada pek görünmeyenler ise, düğün davetiyemiz, gelin/damat kadehlerimiz ve anı defterimiz. evlenecek olan varsa, anı defteri olmadan evlenmesin. çok güzel bir şey gerçekten. otostopçunun galaksi rehberi ise, en sevdiğim.

yine bir saat. ablamın hediyesi. camdan yapılma. k’lockun saatleri zaten pek güzel.

tablo, sanırım evdeki en sevdiğim. çünkü tablodaki adam, babamın aynısı. kedi de, bizimkine benzemese de, hep babamla nya’ymış gibi hayal ediyorum. arkadaki ayıcıklı kutu da, görümcemden. esasen takı kutusu. ancak benim takım olmadığından orada duruyor.

B harfli bookholder ikea’dan. zaten pek çoğunuzun evinde var. ancak bizim için daha anlamlı. soyadımız B ile başlıyor. o yüzden eve çok yakıştırıyorum. ev de saatleri ayarlama enstitüsü değil vazcaydım. gerçekten benim kedilere olan aşkım sebebiyle, biraz 40 yaşında bekar 7 kedili kadın akademisyen evi gibi.

bir kedi de en sevdiğim mumun üzerinde. jack beyin askerken bana aldığı bir hediye olması sebebiyle, yakmaya bile kıyamıyorum yıllardır.

yastıklar, yine matruşka’yı alan arkadaştan. yanılmıyorsam mudo. bir tane daha var aslında, üzerinde love yazan. ancak nerede kim bilir :)

bu sevimli kumbara da benim jack’e hediyem. hayatımda bu kadar kumbara sever, bu kadar güzel para biriktiren birini daha görmedim ayrıca.

yine bir tablo daha. ve belli olmasa da, kitaplar, en sevdiklerimizden, ara ara açıp okuduklarımız. burası da zaten evin okuma köşesi. kaktüsler de jack’in bir iş arkadaşından hediye. ancak  saksılarını ben değiştirdim.

bu mükemmel kedili yastık da, thethimbleart blogunun yazarı, yukarıda da bahsi geçen elçin’in harika tasarımlarından biri. evdeki en çok sevdiklerimden.

kalpli klipsler, paşabahçeden. görümcemin hediyesi. abajur ikea. zaten kendisi bizim de evimizin her şeyi.

ikea’daki en güzel şeylerden biri de zaten bu tavana kadar olan dvd’likler. iyi ki var.

ve evimizdeki tek perde, salonun camında asılı. perdeyi çok manasız buluyorum. zaten bu perde de, annemin ısrarlarına dayanamayıp yaptırdığımız bir şey. bir kez de örtmedik. manzarayı kapatmamak adına. zaten önümüz de açık. klipsler yine, paşabahçeden. tüm perdeye takılı hayvancıklar var böyle.

bu arada, fotoğrafları çekerken, nya da sürekli peşimdeydi, onu da çekmeden olmazdı. aslında daha fazla fotoğrafı var, ancak konudan sapmamak için çok fazla onunkileri paylaşmayacağım.

yine kanvas tablolar. bu arada, sanıyorum bunları evim.net’ten aldık. yanılıyor da olabilirim, ancak orası gibi geldi şimdi.

aslında sadece tabloyu çekecektim, ama daha geniş tutunca kadrajı. tadam. bu posttaki favori fotoğrafım çıktı ortaya. çünkü içinde, yine bilgisayar başına geçmiş oyun oynayan sevdijack’i barındırıyor.

eğer siz de, 3. fotoğraftaki ayakların gizemini merak edenlerdenseniz, işte o ayakların sahipleri. çocukluk barbilerim. saçları tarafımca kesilmiş olup, soldakinin kıyafeti benim, sağdakinin ise annemin tasarımı. arkadaki fotoğrafta ise, ilkokul mezuniyetimde ben ve babam görülmekte.

odamızdan tek kare. örtü biraz kırışmış, nya sağolsun. yastıklar ise yine english home’dan. english home iyi ki var.

fırın eldivenlerim, jack’in hediyesi. kendilerini gerçekten inanılmaz seviyorum. fikir aciip yaratıcı.

kupalardan yeşil ve kırmızı olan esse’den, diğer 2’si paşabahçe. kaynanamın hediyesi. evdeki bir diğer bolluk da kupalar konusunda yaşanıyor. bunlar  sadece buzdağının görünen kısmı.

yine bir saat. en yakın arkadaşımın hediyesi. ve kendime tek aldığım çeyiz olan love çerezlikler. gerçi bunlar o da değil, ilk aldığım kırılınca ve ben çok üzülünce, sevdijack yenisini bulup almıştı.

ve yine nya :) artık benimle ilgilen diye şımarıyordu tam fotoğrafını çekerken. yatağı da, dayısının hediyesi, yani erkek kardeşimin.

postun genelinde hep detaylar var, ancak bu da kitaplıkların bir kısmının genel görünümü.

istanbulun silüeti şeklindeki mumluk, jack’in çocukluk arkadaşının hediyesi. evi de resmen hediyelerle düzmüşüz, bu yazı bana en çok bunu farkettirdi :) bu arada mumluk yanılmıyorsam paşabahçe.

yine bir genel görünüm. okuma köşesini de içine alan. hem koltuk hem de kitaplıklar bilin bakalım nereden. evet ikea :)

yazının sonuna geldik. bu da, oturup yazıya başlamadan önce, kendime yaptığım damla sakızlı türk kahvesi ve dün akşam yaptığım mozaik pastanın fotoğrafı. bu arada, ben mozaik pastayı yağsız ve yumurtasız yapıyorum. bisküvileri kır, süt dök, şeker dök üstüne, kakaoyu ekle, biraz da fındık, yoğur ve buzluğa at şeklinde. hem çok daha hafif, hem de çok daha kolay oluyor. kahve fincanım da yine esse. kendisi organik serisinden. adı organik olan her şeye sevgi besliyorum. kahve fincanının organiği mi olur ? diye düşünsem de, bu tuzak benim de en çok düştüklerimden :)

buraya kadar dayandıysanız eğer, çok teşekkür ediyor. görüşmek ümidiyle diyorum. bu da bu blogdaki sanırım en uzun post olarak yerini alacak ve bir süre de bu konuda rekoru başka hiçbir yazıya kaptırmayacak gibi :)

Merhaba. Bir önceki romantik yazımı uçurmuş bulunmaktayım yanlışlıkla. Elçin’in yazıya yorum yapılmadığını söylemesiyle birlikte. Ben de yerine yenisini yazmaya karar verdim.

Size biraz ekonomiden bahsedeceğim. İşim gereği zaten, iyice herkesin ekonomiyle ilgili sorularına maruz kalmaya başladığımdan, artık her şeye aynı sallamasyon cevapları veriyorum. En son pazar günü dayımın rakı sofrasında, beyimlen bana eee bankalar da batcakmış demesiyle birlikte, hemen bir sermaye yeterlilik rasyosu zırvası ve tüketiciyi koruma kanunlarından bahsedip kapatıverdik konuyu.

En popüler konular zaten, mortgage kredisi almak için uygun bir zaman mı ? altına yatırım yapsak mı ? faiz oranları kaç sizin ? hangi bankadan kredi almak daha uygun ? ya benden hesap işletim ücreti alınmış mı bir baksana ? gönderdiğim eft gitmiş mi bi baksana ? bana bir kkb yapsana…

Gerçekten de bazen çok bunalıyorum. Özellikle, plazanın önünden falan es kaza taksiye binersem, adam hemen anlayıp bankacı olduğumu, direk kitliyor. Bazen çok sabırlı, çok cici, çok tatlı olsam da, cevap versem de (hayır bir de görevim gereği, gerçekten faiz oranlarını vs. çok güncel takip etmiyorum gerek yok çünkü, sallıyorum kafadan bir şey) bazen o kadar bunalıyorum ve başımdan savmak için öyle güzel bir hata yapıyorum ki:  ”amca ben müfettişim”

hay ağzım kırılsa da söylemesem şunu. yani bir yandan aslında, söylemesi çok güzel ve çok zevkli bir mesleğim var evet. ama işte, ilgi çekiyor, yanlış anlaşılıyor, taksi şöförleri iyice fantastik birer insan oluyor.

sonra zaten eve yaklaştığımızda, yazık kızım kocana, adamın gözü çok dışarı kaçar, gitme öyle gezme şehir şehir, otur evinde hem çocuk yap nasihatleriyle iniyorum taksiden.

neyse çok uzattım. ne diyecektim. ekonomi evet.

ekonomiden bahsedecektim.

ya da biraz kafamı kurcalayan ona benzer şeylerden.

tüketim çılgınlığından. çünkü çıldırdık. karı koca bildiğin kafayı yedik. kafayı yedik dediğim jack beyin deyişiyle “hayatımızdaki boşluğu sürekli bir şeyler alarak doldurmaya çalışıyoruz.” telefon aldık. ps3 aldık. gitar hiro aldık. bir sürü oyun aldık. hiç televizyon izlemeyen insanlar olarak digiturk plus aldık. dizi paketi aldık. macbook pro aldık. ipad aldık. en son haftasonu bisiklet aldık. aldıkça alıyoruz. aldıklarımızın bir kısmı gerçekten hiç kullanılmıyor bile. her ay, kendimize küfrede küfrede, marketten aldığımız şeylerin bir kısmını atar olduk bozuluyorlar, son kullanma tarihi geçiyor diye.

daha dün, bir blogdaki hiç tanımadığım bir yazarı, boş işler bunlar diyerek acımasızca eleştirirken, bir süredir durmadan moda bloglarıyla deli gibi dalga geçerken,birden kendimi düzenli olarak asos’u takip ederken, asostan gözlük zinciri bile alırken (gözlük zinciri ne lan, annane miyim ben?), haftasonu olsa da h&m’e gitsem bir şeyler alsam diye düşünürken buluyorum.

neyse, yine alışveriş yaptım internetten de az önce. biraz sorgulayasım geldi hayatı falan.

aldıklarımız gerçekten bizi mutlu ediyor mu. bunu merak ediyorum en çok. ya da hayattan, kendimizden çok sıkılıyoruz da, böyle mi tatmin ediyoruz kendimizi. üstümdeki tavşanlı bluze gerçekten ihtiyacım var mıydı? az önce neden 7 tane yüzük aldım acaba? o küpeleri takcak mıyım?

neyse. son zamanlarda yine telefonumu değiştirmek istiyorum. 5 ay önce aşık olarak aldığım telefonumdan sıkıldım çünkü.

sizce bu gidiş çok mu kötü ? yoksa prw yine bana bohem mi diyecek ?

peki ya güzelse gerçekten kazandığını böyle sevdiğin şeylere harcamak ?

güzel di mi ?

amaaan neyse.

en iyisi ben size rings & tings’i tavsiye edeyim. aslında kendime saklamak istediğim bir site kendisi. inanılmaz güzel aksesuarlar ve inanılmaz ucuz fiyata. çok bokunu çıkarmayın olur mu ? bir de aşağıdaki kedi kulaklı yüzükten almayın lütfen benim kendisi. kargo kaç günde geliyor, sorun çıkıyor mu sorularına da kargom elime ulaştıktan sonra cevap vereceğim.

2 haftada 5 ayakkabi almak ??

abarttim biliyorum ama durdurabilene ask olsun. kapitalizmin kopeee oldum adeta.

insanlara, ayakkabiya yatirim yapiyorum artik, hem benden iyi mi bileceksiniz lan, getirisi de super demek istiyorum ama yemeyecekler sanirsam.

o diil de. dunyanin butun ayakkabilari benim olsa ne guzel olur di mi ?

ayrica deginmek isterim ki pms denen illetten nefret ediyorum. ve siz bunu zaten biliyorsunuz.

sirasiyla once suna:

http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY

sonra da suna agladim:

http://my-name-is-marla.blogspot.com/2010/01/butun-ozlediklerim-benden-ayr-yasyor.html

oradaki mavi corapli da benim ayrica.

marlaylan feyk harikalar civarinda isimli calismamiz o da.

oyle iste..

yilbasinda bana bundan alsaniza lan!!

tam 20 gundur sahip oldugum en guzel oyuncak bu fish eye lens evet. o kadar mutlu ediyor ki beni onunla cektigim fotograflar anlatamam. annem bazen kiziyor. hep onunla fotograf cekme diyor. jack bey ise, bokunu cikardigimi dusunuyor, ama zaten komik bir insanim ve bu lens sayesinde kendime ya da cektiklerime her baktigimda guluyorum. ve basta da dedigim gibi, mutlu oluyorum.

tek mutlu oldugum an bu degil tabi. bugun jack bana pamuklu seker aldi misal. o zaman da cok mutlu oldum. basta kendisi pek yanasmasa ve pamuklu sekerin 3te 2sini benim yedigimi iddia etse de, hatri sayilir bir kismini kendisi de afiyetle yedi. hayir anlamadigim, buritoslari da mideye indirdi. sonradan aserdigim tantuninin de yarisini o yedi. ama ben gaayet sosyetik bir bicimde 6 tane sushi’nin 4unu bir de sebzeli noodle’i yiyince obez oldum hemen. al dedim. cocuklarini da al git dedim ama dinlemedi.

sonra misal. cok guzel bir elbise de beni cok fazla mutlu hissettiriyor. 3 hafta once bu elbiseyi mudo’dan aldim. annem fazla kisa bulsa da, ben kendisiylen gonul bagimi coktan olusturdum ve ustumden soymak istemiyorum resmen. o kadar guzel ki.

sevgili zet fashion’i hep kiskaniyorum ben. yani moda bloglarinin pek cogunu kiskansam da, zet’in gonlumdeki yeri apayri. enivey. zet 1 yilini doldurmus blog aleminde. bu, bugun bunu giydim ve sunu yedim ictim konulu yaziyi ben kendisine armagan etmek istiyorum :)

ve son olarak. farkettiginiz uzere. aralik geldi gelecek ve hala biz burada yarim kolluyla dolasiyoruz.

hayat bize guzel lan! :)

belirsizlik mi demistim ? peki ya moral bozuklugu ? ahah. yerim ikisini de. hicbir sekilde dunyanin sonu degil ya. hele, cilginlar gibi alisveris yapiyorken ve bundan hala bu kadar keyif aliyorken hic degil.

moralsizlikte ve uzuntude ve sıkıntıda tavan yaptigin bir an sonrasinda: bir kadeh martiniyi iciverdim hemen.

bu noktada bir sey anlatacagim: evimizin altina bir cafe-bar acildi 1 yil once falan. alti dedigim, capraz kosesi. yemekleri fena degil olsa da, ozellikle disaridaki masalari cok guzel ve garsonlari super iyi. artik oturmaya yeltendigim an, cakmakla gelip sigarami yakiyor garson ve bana hic sormadan kapip martiniyi getiriyor. dun aksam, iyi misin ? dedi. degilim sanirim dedim. belli dedi. sinirliysen bu aksam bana sarabilirsin. tokat bile atabilirsin dedi. guldum. martini di mi dedi. evet ama bu sefer bi galon olsun dedim. bu sefer o guldu.

sonra.. sonra kavga ettigim annem gonlumu almak icin aradi. atla arabaya ve gel dedi. alisverise gidelim.

simdi,

mudodan aldigim bir elbise ve bir etek

zaradan aldigim bir ayakkabi ve bir sal

gapten aldigim bir sweet ve bir esofman alti ve bir tshirt sonrasinda tekrar soruyorum kendime.

belirsizlik mi demistim ?

peki ya moral bozuklugu ?

ahah.

yasasin tuketim cilginligi!

3unun hayaliyle yasiyorum adeta.

o diil de.

elbise cok guzel lan!

]]> http://missipisi.com/this-is-not-a-wishlist/feed/ 8 http://missipisi.com/fayir-in-di-hole-a-k-a-daldan-dala-vol101101/ http://missipisi.com/fayir-in-di-hole-a-k-a-daldan-dala-vol101101/#comments Mon, 17 Aug 2009 19:38:27 +0000 missipisi http://missipisi.com/?p=705

simdi ben, solak bir insan evladiyim. hayir hayir. bunu kesinlikle sizden zeki oldugumu duymak adina belirtmiyorum. ayrica da o kadar sinirli bir pms doneminin icerisine girmis bulunmaktayim ki, sizi sallamak bir yana, size kafamin girmesini bile isteyebilecegimi uzulerek soylemek istiyorum. ne uzulcem lan.

neyse. hem zamaninda, yavuz odabasi’nin kendisinden, sen solaksin di mi ? diye bir soru duymus, ardina da yaraticiligina ve zekasina gonderme yapilmis bir hatun kisisiyim. ha ne bokum oldu ? bu solakligimin ya da yaraticiligimin ya da zekamin(!) bi ise yaradiginin mi gostergesi. i ih. gotum kalkti nihayetinde sadece. o kadar.

bi turlu konuya giremedim farkindayim. ama son bir kez denicem.

simdi ben, solak bir insan evladiyim. bu nedenle de, mouse denen obce ile aramda bi mesafe, bi boktan durumlar falan. sormayin gitsin. benim bi kafam vardir. ozellikle de kafamin iyi oldugu durumlarda ortaya cikar. biz buna kisaca fayir in di hol kafasi deriz. soyle bir cumle cikar agzimdan donemsel olarak:

-lan internet kafeye gidip kaauntır oynasak ya!

internet kafe dedigin yerlerdeki mauslarin kablolari artik masraftan kacinmak adina mi yoksa henuz cozemedigim bir gizemden dolayi mi bilmemekle birlikte, misal benim evimdeki maus kablosundan daha kisadir. sag taraftaki mausu sola alamazsin. ooole mal gibi oynarim. kosarken misal oyle bir sallanirim ki, benim mi kafam iyi yoksa kauntır-teroristin mi anlamam. ama misal pusuya yat, nisan al, vur dersen, kafasina kafasina vururum. 2′ye 1 oynayacaksak, mutlaka beni birinin yanina yanci yaparlar.

neden anlatiyom. aslinda bu bir daldan dala yazisi ama once canimin kauntir oynamak istedigini aksam aksam bole abuk bir sekilde anlatmak istedim.

ha bi de.. 1 gunde calismaktan tekrar sogudugum icin, orta okula giderken, yasitim ergen genc erkek arkadaslarimin hepsinin sabahtan aksama internet kafelerde kauntir oynadiklari o guzel ve gunesli eski gunleri yad ettim.

ve bence, surattaki sivilce sayisiylan, guzel bilgisayar oyunu oynamak arasinda dogru bir oranti var lan. usenmicem bir laboratuar ortami hazirlayip kalitatif bir calismayla bu tezimi desteklicem ve hatta kanitlicam bilimsel olarak.

–

benlen genel mudurumu gorseniz, gulersiniz cok. durmadan cok abuk konular hakkinda sohbet ediyoruz. zaten sanirsam ben metoroloji genel mudurlugunde falan calisiyorum da kendimi fabrikada saniyorum. adamin bana -vat iz di reyt? ten sonra en cok sordugu 2. soru -vat iz di tempreçır?

polimerler ericek sanki sicakliga bagli olarak lan yarraam demek istiyorum kendisine ama iste bunu henuz ingilizce ifade edebilecek guveni kendimde bulamiyorum. henuz its araund törtifayf digriiiz sör asamasindayim.

he, amerikan askeri modunda, gunde 30 posta falan sör diyorum.

neyse, sanirsam ben cabuk gaza geliyorum. bir kac kez sirket yemegiydi, misafirlerin agirlanmasiydi bu organizasyonlari yaptim ve super bir organizasyon yetenegim olduguyla ilgili 2 ovguyle mutlu oluyorum ve benim suratimdaki salak siritma henuz etkisini yitirmeye baslamisken hemen bir is cikiyor. bu ay cok kar ettik biz misal. neymiş, vi şuld selebreyt itmiş. dicektim adamim, toparlanak idari kadro olarak, pavyona falan gidek, masaya kari cagirak. tabi iste bunu da ingilizce olarak ifade edemedigimden oturu, en ciks restoran adlarini sayiorum hemen. viç van şuld ay kol diyorum falan. kol gibi hesap bana girmeyecek nasil olsa.

–

onlenemez bir hızda elbise alıyorum ben. ve bir zamanlar ayakkabıya yaptigim yatirimi simdi elbiseye yaptigimi fark ettim. nasil finansciysam amina koim. simdi aldigim elbiselerin 20-30 yil sonra degerlenecegine ve vintıç statusune erisecegine dair cok derin inanclarim var. bir gun zengin olucam evet. o gune kadar da, gelsin elbiseler :)

–

gerilla reklamcilik, sevdigimiz bir sey. ve ben, 2 gun once bunun mukemmel otesi bir ornegini gordum. neden bilemiyorum, fotograf makinam yanimda degildi. bir davulcu, bir elektrik diregine, bildiginiz davul asip, ustune de numerosunu yazmisti. arayip amcayi tebrik edesim, yanina gidip alnindan opesim geldi yeminlen. oha dedim. iiymis dedim. anama bile gosterdim. tabi cok fazla ne dedigimi anlamamis ve bana her zamanki gibi deli muamelesi yapmis olabilir ama olsun. ben onu her haliyle seviyorum lan.

–

boyle reklam falan diyince, hep aklima tezim geliyor. bi fena oluyorum. saka maka agustos da bitiyor ve ben eylulde bir sekilde tekrar kafami makalelere falan gommek durumundayim. hala yesil pazarlamadan zerre haz etmiyorum ve bu kotu bir sey. sevmedigim bir konu hakkinda nasil 100kusur sayfa yazi yazcam acaba.. bi de sonra doktora falan diyorum. bok var sanki oku oku.. nereye kadarsa..

–

zaten bozuk olan sinirlerimi, bole akademik sebeplerle daha da cok bozmus bulunmaktayim an itibariylen. o yuzden bu sacma sapan yaziya burada bir son vermek niyetindeyim. ama son olarak, diger butun pmslerle ayni temenni icerisine girip, oyle bitircem yaziyi.

biri bana nutella alsin lan!

• bir suredir, monitorumden insanlara verdigim mesaj bu. odama her girenin, soyleyecek bir sozu, soracak bir sorusu var. ama beni en cok annem gulduruyor.
• annem demisken, bugun kendisi yine super fantastik bir yemek yapmisti (fantastik nedir? fantastik olan illa teknolocik ya da mistik mi olmalidir konulu bir tartisma baslatasim var ama evlenmek ve evde kalmak kadar ragbet gormeyeceginden vaz gectim) neyse. dedim ki anne yine taylor’dan mi ogrendin -kendisi home tv’de dunyayi gezdigi ve yemek yapip/yaptirip/yedigi bir program yapiyor- -ayrica hayat taylor a guzel valla- neyse. e heralde dedi annem. ben de dedim ki, peki anne, taylor gelse, dese ki sana, gel bosver bu sikici hayati, kocani cocuklarini, beraber gezek dunyayi. kosa kosa giderim lan dedi. lan demedi tabi ama. olsun
• anneye laf soylemekten tas olcam bu arada. bugun yemegine 10 uzerinden 11 verdigimi soyleyince, 10 uzerinden 11 mi olurmus dedi. yaa, yeterince cabalayinca oluyomus bak dedim. dovcek diye korktum sonra.
• dun de kendisine leyla’misin yaa? demistim. kizdi yine
• evet. annem yanimda, ve cok mutluyum.
• o diil de, su selimli vodafone reklamiyla asli ve keremli avea reklamindaki karakterlerin her birinin kafasini bir digerinin gotune sokmak suretiyle bir sevgi cemberi olusturmak ve nikahina beni cagir sevgilim diye sarki soylemek istiyorum.
• super bir filmim var. ben cektim he. yerseniz. neyse, deyvidim bovim oynuor. the hunger. ustelik de filmin 4. dakika 48. saniyesinde, hemencecik meme gozukuyor. o derece super. ama izleyemiyorum. filmle aramda bir engel var gibi. izlemeye calistigim an uykum geliyor.
• su dunyada da, babandan vazgec, gel benim kizim ol dedikleri anda, durmayip kosacagim 2 adam vardir. 1i deyvid bovi, oburu daglis edimstir. hos daglis edims oldu ama olsun.
• uzun suredir dogru duzgun -dogru duzgunden de kastim anormal ve fantastik ama olsun- ruya gormuyorum ben.
• burasi hala o alistigimiz ve bildigimiz cehennem sicaklarina ulasamadi. korkarim agustosta cayir cayir yanacagiz. pleasure delayer denen hadise sonunda gotumuze gircek. bugune kadar hep kendisinin iyi bisey oldugunu sanan ben de, bu ne lan amina koim nidalari esliginde eriyip gidecegim.
• hafta sonu 5 tane elbise almak suretiyle alisverisin dibine vurdum. hala cok mutluyum.
• bir de, son olarak dead cab for cutie diyorum. i will posses your heart diyorum. tadindan yenmez valla!

biri bana bu ayakkabilari bulabilir mi ? cok fazla guzeller..

benim olsunlar!!