machiavelli, ruyamda orgutsel davranis dersimizin hocasiydi ve biz de machiavelli’nin prens kitabini sunacaktik.

simdi burada soyle bir durum soz konusu. hali hazirda zaten pazartesi gunu sunumumuz var ve makyaveli sunacagiz grup olarak. ve 2 gundur is cikislarinda sunum hazirlamak icin bulusuyoruz. grupca yapmak istedigimiz, cikip siradan bir sunum hazirlamak yerine, degisik ve guzel biseyler yapmakti ve bunun icin cabaladik. sonucta da ortaya, guzel oldugunu dusundugumuz biseyler cikti.

gelelim ruyama. ruyamda, hocamiz olan makyavel, bizi ve siniftaki diger insanlari alip, kalabalik bir caddeye goturuyordu. bu kalabalik caddede,  sinif arkadaslarimizi goremiyorduk ve yapmamiz gereken, kalabalik icerisinde 15 kisiyi bulmak ve onlara makyavelist yaklasimi benimsetmek ve sonrasinda da onlarla bir ordu kurup kalabaliktan geriye kalanlari oldurmek durumundaydik. 15 kisiyi bulmak icin 5 dakikamiz, onlari ikna etmek icin 10 dakikamiz ve kalanlari da oldurmek icin 15 dakikamiz vardi.

ben diyordum, kimseyi olduremem. ama insanlari bulup da onlari ikna etmek icin cok guzel bi fikrim var.

2 grup arkadasim ve ben; cirilciplak soyunuyorduk. ve caddede yurumeye basliyorduk. olayin amaci suydu: ciplak bir sekilde caddede yurudugumuzu gorenler icinde bizi taniyanlarin verecekleri tepki ayirt edici olacakti.

sonra makyavel beni burnumdan optu. aferin dedi. senden prens olur.

ve uyandim. anormal kedimiz cimbiz burnumu yaliyordu :p

yalniz, hayatta da boyle baski altinda kalip da, boyle amaca kitlendigim baska bir anim olmamisti sanirim. ruyaydi ama olsun.

gercekten de gunlerdir tekrarlayip durdugum seyi, garip bir sekilde gerceklestirmek uzereydim.

“amaca giden yolda hersey mubahtir.”

adamin kisisel gelisimden falan bahsedecegini duydugumda, cokca hayal kirikligina ugramistim. hic sevmedigim seylerdi ve o zamanlar tam amerikada falan bu nlp’nin, %100 dusunce gucunun falan patladigi donemlerdi. bir ara girmesem mi? diye dusundugumu hatirliyorum. ama dedim sonra, ne kaybederim ki.. hem yapacak daha iyi bir seye de sahip degildim.

disarida kafamda bu dusunceler varken sigarami ictim, ve iceriye salona gectim. aman tanrim! o da neydi. koskoca salon tiklim tiklimdi ve ben en one oturmak zorunda kalmistim. sikilirsam kitap da okuyamayacaktim.

sonra o geldi. “konusmaya baslamadan” dedi, “bir sey soracagim.” “bu salonda buyuk bir hayali olan ve bunu gerceklestirecegine inanan var mi?” elimi kaldirdim. hic tereddutsuz. zaten salonda bir suru kisi el kaldirir, adam da beni gormez diye dusunuyordum. goz goze geldik.. o an arkama donup insanlara bakmak geldi aklima. benden baska kimsenin elinin havada olmadigini tam da o zaman farkettim. “gel yanima” dedi. elimden tuttu ve beni sahneye cikardi. “adin ne?” diye sordu, soyledim. “ne kadar da guzel” dedi. “peki, hayalin ne?” diye sordu.. utangac bir ses tonuyla tahminen de fazlaca kizarmis bir yuzle,

“ben dedim, 35 yasima geldigim zaman, bir kitap yazmis olacagim ve insanlar onu okuyor olacak..”

iste o gunun sonunda, seminerin ertesinde okulda bir kafede oturup yemek yerken, ondan duydum en guzel seylerden birini hakkimdaki. o zamanlar anlamamistim ama, simdi daha degerlidir bu soz benim icin..

“Bu yasinda, Maslow’un hiyerarsisinde 6. gereksinime gelebilen nadir insanlardansin. “

Maslow, sadece pazarlama ve yonetim derslerinde duydugum o bir suru teori sahibi bir suru filozoftan biriydi o zamanlar benim icin.. sinav donemlerinde oturup ezberlenmesi, sonra da unutulmasi gereken.. Zaten adamin da ne demek istedigini, sinav donemine de yakin olmadigimizdan sanirim ancak eve gelip de, Maslow’un ihtiyaclar teorisini acip okuduktan sonra anlayabilmistim..

Ve o aksam, hayatimda bir donum noktasiydi benim icin. 3 yil once, kafam fazlaca doluyken ve fazlaca huzurluyken, bir liste yapip, o listedekileri uygulamaya koyulmus, kendi kendime “sadelesme” olarak isimlendirdigim bir donemin basina gelmistim.

Benimsedigim gorusler butununde, kendimle ilgili en cok ornek aldigim sey, gerceklestirmeye calistiklarim listesinin basindaki, tam olarak budur, Maslow’un ihtiyaclar hiyerarsisinin 6. gereksinim duzeyi.

Maslow der ki ;

Kendilerini gerceklestirebilen insanlar,

1- gercekci, yaratici, empatik ve dogaldirlar. ulasilabilir hedef koyarlar.
2- bagimsizdirlar ve ozel yasama onem verirler.
3- kulturun ve toplumun beklentileri dogrultusunda hareket etmezler.
4- doruk yasantilari vardir.
5- az sayida insanla cok derin ve anlamli iliskilere sahiptirler.
6- degerleri ve tutumlari demokratiktir.
7- kendilerini olduklari gibi kabul edip, severler.
8- mizah anlayislari felsefi ve dostcadir.
9- gereksiz kaygilar yasamazlar.
10- baskalarini oldugu gibi kabul edip severler.
11- probleme degil, cozume odaklidirlar.
12- amaclarla araclari ayirt ederler.

yaziyi yazmamin sebebine gelecek olursak, sevgili antepian beni mimlemis. oncelikle kendisine tesekkur ediyorum. boylesine guzel bir mimle nokta atisi yapabilme yeteneginden oturu.

yapmam gerekense, bu 6. gereksinim duzeyini kendimde ne derece uyguladigimi yazmak.

buraya kadar okuyabilip de, okumaya devam edecek olanlar: basliyorum :)

1- gercekci, yaratici, empatik ve dogaldirlar. ulasilabilir hedef koyarlar.

yaraticiyim. durmadan calisan bir hayal gucune, ve bunlari suzerek hangilerinin gerceklesebilir olduguna karar vermeyi gorev edinmis bir mantik suzgecine sahibim. dogallik soz konusu oldugu zaman da sozu her zaman icin benden cok daha guzel ifade edebilene birakirim :

şevkat-ü merhamette güneş gibi ol,
kusurları örtmede gece gibi ol,
sehavet-ü cömertlikte deniz gibi ol,
hiddet-ü asabiyette ölü gibi ol,
tevazu ve mahviyette toprak gibi ol,
ya olduğun gibi görün,
ya göründüğün gibi ol.

2- bagimsizdirlar ve ozel yasama onem verirler.

ozgurluk ve bagimsizlik kavraminin, tamamen kendi icimde olabildigine inanirim. bunun ulke, yasanilan yer, kultur, toplum, toplumun sahip oldugu ideoloji gibi kavramlardan tamamen soyutlanmasi gerektigini savunurum. benim dunyam, kafamin icidir. ve bu hem ozel yasamim hem de savunacagim tek kalemdir.

3- kulturun ve toplumun beklentileri dogrultusunda hareket etmezler.

bunu en azindan istiyorum. belki de disaridan bunu yapabiliyor gibi gorunsem de. yine de cogu zaman, gercekten yapmak istediklerimi toplumun ve kulturun beklentileriyle once paralel hale getirmeye calisip, sonra yaptigimi dusunuyorum. cunku ne yazik ki, boyle yapmadigim zamanlarda, ben uzulmesem bile, cevremdekiler uzulup, endise edebiliyorlar.

4- doruk yasantilari vardir.

doruk yasantiyi kisinin kendisini cok mutlu ve coskulu hissettigi, derin estetik yasantilar ya da yaraticilik anlari olarak tanimlayabiliriz. sevginin en yogun hissedildigi anlar da, doruk yasantiya cok guzel bir ornektir. ve benim hayatimin en degerli, en guzel anlari, bu doruk yasantinin ortaya ciktigi o dakikalardir. bu bazen, yazip da sonrasinda defalarca okudugum kucuk hikayeler olur, bazen yarattigim bir kompozisyonu tam da hayallerimdeki gibi bir kareye aktarabilmek olur, bazen de onun gozlerinde kaybolmak.. ve bunu yasayamayan insan, yasayamaz diye dusunurum cokca..

5- az sayida insanla cok derin ve anlamli iliskilere sahiptirler.

yine benimsedigim birseyden kisaca bahsetmem gerekirse, arkadasliklarimi basit bir iki boyutlu duzlemde ele alir, incelerim. bilirsiniz, iki dogru birbirine dik olarak kesistigi zaman sag ustu +,+ ; sol ustu +,- ; sag alti -,+ ve sol alti -,- olarak kabul ederiz. iste buradaki iki dogruyu x ve y olarak kabul ettigimiz zaman, x benim icin aktiflik/pasiflik ; y iste pozitiflik/negatifliktir. aktif olan arkadaslarim, bana birsey katanlar, pasif olan arkadaslarimsa bana birsey katmayanlardir. pozitif olanlar bana pozitif anlamda birsey katanlar, negatif olanlar ise tahmin ettiginiz uzere negatif anlamda birsey katanlardir.
hayatimda sadece, sag ustteki, yani aktif pozitifleri ciddiye alirim, onlarin dusuncelerine onem veririm, onlarla daha cok vakit geciririm ve onlarla iliskime bir derinlik katarim. digerlerini de severim ancak, daha yuzeysel boyutlarda, sadece sosyal iliskilerimin zorunlu kildigi kadar arkadas olurum onlarla. ve benim adima sadelesmeye baslanabilecek en guzel alan burasidir. herkes en az bir kere bu duzlemi cizmeli ve arkadaslarini konumlandirmalidir.

6- degerleri ve tutumlari demokratiktir.

demokrasi benim icin ayni olmamaktir. ve bu farkliliklara duyulan saygidir. saygiysa benim en cok bekledigim, haliyle de insanlara en cok ve en sınırsız olarak sundugum seydir.

7- kendilerini olduklari gibi kabul edip, severler.

“kendini sevebildigin kadar bir baskasini sevebilirsin” der annem hep. belli zamanlarda, kendimi hic sevmedigim olur. kendimden nefret ettigim. kendimden kacip gitmek istedigim.. sonra hemen bu soz gelir aklima. kosar aynaya bakarim. kendime gulumserim once. sonra agzim kulaklarima varir. kendimi severim. cunku bilirim, bir baskasini da ancak o kadar sevebilirim.

8- mizah anlayislari felsefi ve dostcadir.

sevdigim mizah tarzi gercekten bu olmakla beraber, benim mizah anlayisimi ele alacaksak eger, felsefi olmaktan cok yuzeyseldir sanirim.. :)

9- gereksiz kaygilar yasamazlar.

kaygi. istenmeyen bir olayi yasamaktan korkmaktir. 2 sey dusunurum hep. 1.si korkaklarin 1000, cesurlarinsa 1 kere oldugudur. 2.si ise yasamadigim ama yasamamin muhtemel oldugu bir seyden korkmaktansa, yasadiktan sonra ona uzulmenin ve ustesinden gelmenin daha mantikli oldugudur. hem sikilmis gotun davasi da olmamaktadir.

10- baskalarini oldugu gibi kabul edip severler.

insanlari manipule etmek zordur. bunu basarmanin cok guzel oldugunu savunanlar da vardir. herkesi sevemem. ama herkesi oldugu gibi kabul edebilirim. herkesin kendi kisiligidir ve bu benim bakis acima paralellik tasimiyosa yapabilecegim tek sey o insanla aramdaki mesafeyi arttirmaktir. o insana mudahele etmek degildir.

11- probleme degil, cozume odaklidirlar.

hic cozum bulamiyorsam bile, “amaaan, nasil olsa su yolunu bulur” diyebilecek rahatliga erismek uzereyimdir. bu konuda zamana ve olaylarin akisina fazlasiyla guvenirim. ve bu da benim sagladigim ic huzurun ve mutlulugun en onemli anahtarlarindan biridir.

12- amaclarla araclari ayirt ederler.

kendi acimdan evet. neyin onemli, neyin o onemli olan seyi elde etmede gerekli oldugunu bilirim gercekten. ve net bir insanimdir bu konuda. ama ikili iliskilerimde, insanlarin amaclariyla araclarini anlayamaz. fazlaca karistiririm ben.

hala okuyorsaniz, oh be! demenin tam sirasi :))

ve kanepe, bu konuda benden daha basarili oldugunu, kendini gerceklestirmeye daha yakin bir yerlerde bulundugunu biliyorum. ara vermis olsan da.. belki de beni yaniltmazsin diye seni mimliyorum.

not: fotografi ben cekmis bulunmaktayim efendim. bir “doruk yasanti”mi anlatabilmek adina sizlerle paylasmak istedim. :))