Peace…

Isn’t a permanent state.

It exists in moments…

Fleeting…

Gone before we even knew

it was there.

We can experience it

at any time…

In the stranger’s

act of kindness…

A task that requires

complete focus…

Or simply the comfort

of an old routine.

Every day, we all experience

these moments of peace.

The trick is to know

when they’re happening

So that we can embrace them,

Live in them…

And finally let them go.

oyle boyle diil. cok pis asigim lan kendisine.

hatta blogum vasitasiylan kendisine sarki bile armagan etmek

biri bana gelsiiiiien o da sensiien

demek istiyorum.

gelse ya!

evet arkadaslar, bugun “neden feykencil kisisinden doktor olmaz?” sorusuna yanit arayacagiz. hemen baslamayin, e tip okumak gerek onun icin once falan gibilerinden. once bi neler sacmalayacagim, ona bakin. ondan sonra diyin ne diyecekseniz oldu mu ? :)

2003 senesinin yaz ayi. feykencil, oss denen sinavi atlatmis ve puanlar aciklanmis. omru boyunca coktan secmeli sinavlardaki sansi bu sinavda da yaver gitmis olan feykencil kisisi, iyi bir puan almis. annesiyle birlikte, ne tercih yapmasi gerektigine dair konusuyorlar:

anne: buranin dis hekimligi tutuyor bak, hem mersin, konya, erzurum falan oralardan birinin tip fakultelerine de girebilirsin, sonra da garanti olur isin. bak ozlem ablana (ozlem abla, ailenin giptayla baktigi, kariyerinin zirvesinde bir de dunyanin en tatli ikizlerine sahip dis hekimi olan uyesi, benim de kuzenim.) ne kadar rahat. napcaksin kizim isletme, iktisat okuyup ?

ergenlik donemi isyankarligi tavan yapmis feykencil kisisi: zorla zaten beni fen lisesine gonderdiniz, simdi anadolu lisesinde kalmis ve bu esit agirlikla sozel puani almis olsaydim istedigim her bolumu yazabilecektim ama yazamiyorum. sevmiyorum anne ben sayisal olan ya da fenle ilgili hic bisey. zaten cok zor discilik, tip falan okumak. yillarca anadolu lisesi sinavi, fen lisesi sinavi, oss derken omrum curudu calis calis, bi de universite hayatim boyunca istemedigim birsey olmak icin calismak istemiyorum.

anne: peki kizim. sen bilirsin, ama yine de, ne guzel olurdu bir cocugum da doktor olsa (burada anne olayi duygusala bagliyor. oradan kandircak)

feykencil: ya anne, nolur yapma boyle. ben sosyal bilimlere daha yatkinim. sozel konularda daha yetenekliyim (tabi o zaman kimse soylemiyor isletme’de calculus var, yok efendim istatistik var, sonra o finans dersleri de senin gotune girebilir diye. saniyorum ki, isletme okurken ben hep bole yaratici ve sosyal seylerle ugrascam) lutfen izin ver istedigim seyi okuyayim.

anne: sen bilirsin, tamam.

o zamandan biliyordum ben. insanin kendini bilmesi cok guzel birsey aslinda. tum insanlar uzerime uzerime discilik yaz, muhendislik yaz diye gelirken, 17-18 yaslarimdayken dersleri iyi ve basarili bir universite ogrencisi olmayacagimi, tabiri caizse, istisnalar disindaki her ergen kisi gibi ben de sapitacagimi adim gibi biliyordum. 2 yil boyunca bilgi universitesi burslu isletme’yi kazanmak istemis ve puanim oradan da yuksek gelmisti. simdi “istaaaaaaanbuul, elinden opem” nidalariyla o okula introduction to business, math 102 derslerinde cigir acmak icin gitmedigimi, istanbulda ipimi koparacagimi da biliyordum.

tercih listemi vermeye gidiyoruz okula. arabadayiz. liste bildiginiz su sekilde:
1- odtu – iktisat (yuzdelik dilimim biraz ustundeydi, ve hocalarima gore bana zaten burasi gelecekti )
2- bilgi – isletme (burslu)
3- bilgi – ekonomi (burslu)

ve yine anne devreye giriyor;

-canim, biliyorum cok istiyorsun istanbul’a gitmeyi. bilgi’de okumayi. amacim senin kararini degistirmek falan da degil, ama bir dusun. istanbul’da tek basina yapabilecek misin ? ya da soyle sorayim sana, kendini benim yerime koy, senin kendinin kızın oldugunu dusun. icin rahat gonderir miydin istanbul’a ?

birsey demedim. hakliydi sonucta. hem nasil olsa odtu-iktisat olcakti buyuk ihtimalle, ablam da oradaydi. birlikte evde kalacaktik. ankara’yi cok seviyordum. rahat ve mutlu olacaktim. basim sikistiginda “ablaaaaaa” diyerek onun kollarinin altina girecektim. okula geldik, formdan bilgi universitesinin 2sini birden sildim. dediler ki, “feykencil, nolur nolmaz, tek tercih yapma alta garanti olan bir sey daha yaz.” matematik hocamla, fizik hocamla konustum, muhendislik yaz dediler. bi siktirin gidin dedim. anneme dondum yine, bakti bana, ve dedi ki :

-buranin isletmesini yaz o zaman kizim. hem nasil olsa gelmez, benim de icimde kalmamis olur. hic olmazsa tercihlerinde burasi var diye sevinirim kendi kendime.

neyse efendim. sonrasi malumunuz, yeterince uzattim zaten bu kismi. ama tek sey soyleyecegim, tercihler belli olup da, ben moralman sifirken, pek sevgili matematik hocam osman karakok demisti ki “aman, buranin isletmesine essegi baglasan 4 yilda mezun olur. ben biliyorum sen ortamin amina koyacaksin” (not: okulumu kotulemiyorum, cok da seviyorum hatta. hem gecen yil dunyanin en iyi 500 universitesinden biri olduk biz yaa naber hoca)

5 yilda bitirdim okulu.

yillardir, bize dayatilan hastane dizilerinin cogunu cok buyuk bir zevkle izliyorum efendim ben. ozellikle house ve grey’s anatomynin hastasiyim. ve hayir, bu dizilere hasta olma sebebim, gregory house’un evimin erkegi olmasi ihtimali ya da grey’s anatomy’nin senlikli hastane ortami degil (hakkaten o nasil hastane ortamidir ya, her gun vurus, her gun vurus) gercekten cok basarili diziler, ve ben oturup dizi ya da karakter analizi yapmayacagim.

diyebilecegim tek sey, bu dizilerde gordugum, ne olursa olsun, doktorlarin kisiselliklerini 2. planda tutmalari ve hastalarini on plana alabilmeleri. arada kaldiklari oluyor. bok gibi hissettikleri de oluyor, ama sonunda, doktor olduklarini, bir yemin ettiklerini hatirliyorlar ve o yemine bagli kaliyorlar. (kriscinim troy’um burada lafim senden disari. senin karaktersiz ibnenin biri oldugunu zaten hepimiz biliyoruz. valla senin gibi oglum olsa her gun doverim. ne pis adamsin sen ya.)

her neyse. hep izlerken sunu dusunuyorum: ben olsaydim napardim ?

misal, bu haftaki greyin anatomisinde, idam mahkumu bir adam vardi. ayni zamanda da beyin tumoru vardi. 5 gun sonra zaten adama bascaklar igneyi ve oldurcekler. hastanede onu ameliyat etmek yerine oldurseler ama, organlari 12 yasinda bir bebenin yasamasini saglayacak. Mcdreamy sheppard diyor ki Dr. Bailey’e eger ben bu adami ameliyat etmeyip olmesine izin verirsem, bir cerrah degil, executer (kelimenin tam karsiligini bulamadim ama iste idam memuru gibi bisey) olacagim. biz bir yemin ettik, unutma. ve Bailey teyze de diyorki, haklisin yigidim. ameliyata devam et.

iste ben bu durumda, herhangi 2 doktordan biri olsam, sikerim lan derim. amina koduum adam 7 hatunu gozunu bile kirpmadan oldurmus. ne kurtarcam bunun hayatini. sokarim nesteri beynine yeminlen. organlari da alir cocuga takarim. (kafasina toka takiyom sanki)

2003 yilindan 2009 yilina kadarki gecen surede, doktor olmayi tek istedigim an, annemin colgate reklamini izleyip de (hani su ay kizim iyi ki dis doktoru olmus diyen salak teyze vardi ya, o reklam iste) duygulandigi andir. tekrar oss’ye girip, dis hekimligi okuyasim geldi yeminle ama yemedi tabi sonra.

ve iyi ki doktor degilim sevgili okurlar. simdiyse bunun nedenlerini maddeler halinde siralayacagim:

- 6 yil o dersler okunmaz be haci. kafayi yer insan

-insanlarin hayatlarinin sana bagli olmasi, elinde bu kadar buyuk bir gucun olmasi gercekten zor birsey. ve benim bunu kaldiramadigim anlar olabilir diye dusunmekteyim.

-bilimsel ve rasyonel bir insanim evet ama en bilimsel oldugum anda bile “insan faktoru” nu goz ardi etmemek gerektigini dusunurum. doktor olundugu zamansa, insan faktoru de neymis.
calisma alanin tamamen insanlar ve asla ama asla objektif ve rasyonel davranamazmisim gibi geliyor.

-pms donemlerimde misal ben, cok zorluk cekerim :p omomatik reklaminda agliyom lan. krizlere girerim yeminle.

-son sozum sana anne: olmaz o is!

pms denen o illet zamaninizda, gidin ve grey’s anatomy izleyin..

agla agla bir hal oluyorsunuz..

hayir, ben zaten her ayin bu gunlerinde herseye aglama potansiyeli olan bir insanim.. omomatik reklaminda bile aglayabiliyorum ama..

hayatta da beni izzie ve denny cifti kadar aglatabilen baska birsey olmamisti..

zaten, ben bastan anlamaliydim.. dun kokoshun “greysi izledim aglaya aglaya” sozlerini dinleseydim.. izlemezdim 7. bolumu, haftaya cumayi bekler, normale donmus bir sekilde 2 bolum ust uste izlerdim.. ama dayanamadim..

oysa ki ne de guzel.. elimde nutellayla komedilere bogmustum kendimi.. guluyordum herseye.. bok vardi sanki de, “aa greys i izlemedim bu hafta ben dur yatmadan onu izleyim de oyle yatim” dedim. zibarip uyusana be kadin!

yalniz, o degil de, jeffrey dean morgan son donemde clive owen’la ayni kefeye koyabilecegim yegane aktor olabilir..

sirf greys anatomy’de oynadigi 11 bolum hatrina da degil ustelik..

konusu cok turk filmivari olmasina ragmen cok keyifle izledigim the accidental husband‘da da aciip iiydi..

bu arada bakmayin filmin de imdb’de 5 kusur puan aldigina.. colin firth’in o super ingiliz aksani, uma thurman’in tatli halleri ve jeffrey dean morgan’in gamzeleri bile yetiyor filme..

yatiyorum ben..
tabi bu duygusallik otesine gecmis ruh halimle uyuyabilirsem…

İsin asil eglenceli kismi, jack beyle aramizda gecen diyaloglar ve sonrasinda yasananlar ustelik

-jack, soyle soyle bir dizi varmis, ben simdi indiriom hepsini. cok guzel diolar
-jaaaack, ben simdi yatiom, dl accam, var mi istedigin birsey
-ay bilio musun jack, dun gece 3te yatiodum, yatmadan 4 film, 7 bolum dizi, 1 de discography koydum sabah 8de uyandigimda hepsi bitmisti

diyalog demistim degil mi ? gelin siz sunu monolog yapin.

sonrasinda yasananlarsa, daha da komik.. cunku her seferinde, ben mesela bir gunde 4 film indiriorsam, ayni gun onlari jack bey’e veriyorum. o da ayni aksam onlari izliyor ve bana rapor ediyor.

-su film cok guzeldi, tam senin tarzin, mutlaka izle
-ya harikaydi film, karakterleri falan gormen lazimdi, biraz sikilabilirsin ama oyunculuklari icin izlenir
-tek basina izleyeceksen cok guzel bir film ama benle ya da ablanla izleme, tek izle olur mu ?
-yok yok izleme o filmi, cok kotu..

kendisinin, sabrina, film izleyisine, konsantrasyonuna falan hastayim ben.. cunku, o benim kobayim olarak, her gun ben ne indiriyorsam izliyor, bana rapor veriyor. ve ben napiyorum ? hic bir indirdigimi, her hafta takip etmezsem meraktan olecegim diziler disinda -ki onlar da house ve greyin anatomisiyle sinirli- -ah bir de lost vardi, baslasa ya- indirdiklerimi izleyecek modda ve sabir duzeyinde hic olmuyorum..

ki bundan daha beteri de var, benim bir heyecanla indirip, lan bu kesin super bir dizi, bu film soyle supersonik, bu boyle harika dediklerimin bile cogunu izleyemiyorum..

big bang theory de bunlardan biriydi.. cnbce’de reklamini gorup de, heyecanla aramistim jack beyi. bi dizi var, iki tane nerd var senin benim gibi, bi de hatun var salak ama cok guzel, onlari anlatio super ben bugun reklamini izledim, aksam indircem diyerekten..

ve nooldu, indirdim, jack beye teslim ettim, jack bey izledi, o kadar cok begendi ki, konustu, konustu ve konustu dizi hakkinda..

vallahi, en son dayanamadim da izledim. yahu dedim, bu adam, hersey hakkinda da bu kadar cok konusmaz, zaten bu kadar cok da konusmaz, bi izleyelim de gorelim numerosu neymis..

iki aksamdir, odamdan, 2 dakikada bir, kocaman kahkahalar yukseliyor..

ve ben big bang theory izledikce, yaptigi yumurtayi bir deney olarak gorup, fotografini bile ceken tek insanin jack olmadigini ogrenerek sevindirik oluyorum :))

izleyiniz efendim.. mutlaka izleyiniz..