dislerimde hic curuk yoktur. hic de sorun cikmaz. en son dis doktoruna gittiim zaman, sut dislerimin yerini normal dislerimin alcagi zamandir. onda da doktorun disimi cekmisligi vardir. dis doktoru bir kuzenim var. arada agzimi actirir, bakar, iisin der kapattirir. o kadar.

doktorlardan da, hastanelerden de, ilaclardan da nefret ederim. ilaclarla aramdaki tek iliski buscopanladir. onunla da seviyeli bir iliskim vardir. baska da ilac icmem.

butun bunlar, bende super otesi bir ozguven yaratmistir ayrica icten ice. saglik anlaminda en yogun duygum kesinlikle “bana bir sey olmaz” dir. insanlarin hastaneye ya da doktora gitmem gerektigini soyledikleri anda cevabim hazirdir: gecer ya.

eger allah varsa, sopasi kesin yok. bunu anladim.

15 gundur hayatimin en kabus dolu gunlerini yasiyorum.

tek guzel yani, vampire benziyor olmam artik. vucudumda -neredeyse- hic kan olmadigi, aciip solgun otesiyim. onun disinda her sey cok boktan.

nutellaya en cok ihtiyacim olan su gunlerde, karbonhidrat tuketmem yasak ve ben bu sekilde yasamaktansa olmeyi tercih edebilirim yani su an icin kararsizim ama bilemiyorum ilerleyen zamanlarda nolur.

yarin, hayatimin donum noktasi olabilir misal. ama bunun icin kalkmaya. 300 km. gitmeye enerjim var mi bilemiyorum.. -hos bu tansiyonla *75-43* bakkala bile gidemeyebilirim o ayri.-

aaah. neyse.. nefret ediyorum hasta olmaktan. nefret ediyorum bu durumu dile getirmekten. nefret ediyorum onumdeki 1 ay boyunca hastaneye gidip bi dolu test falan yaptircak olmaktan.

karbonhidratla birlikte, jack beyi de yasakladim kendi kendime. zira kendisi fazla tatli. evet igrenc esprileri olmek uzereyken de yapabiliyorum ama napim cok tatli ahah.

su an hala “bak ben kotuyken gorusmeyelim bence, iyilesim ole goruselim” temali naz ve kaprisimi yapiyorum. ikna olursa gote gelcem sanirsam. zira sagolsun doktora gitmemde bayilcak gibi olmamdan sonraki en buyuk katki kendisine ait (valla lan gecen hafta o kadar kotu olmasaydim da gitcektim doktora) sora cilgin istanbul gecelerine akma girisimimi engellemeye ve otur evinde yat dinlen diyerek beni gaza getirmeye calisan da kendisiydi -basarisiz oldu ama olsun. cabasini takdir ediyoruz biz ailecek- ve tabi her seyden once destegini hic esirgemedi -ben bu satirlari yazarken benden artik bikmis olsa da- sagolsun. ahah bu paragrafa azcik daha devam edersem almanyadaki amcamgile selam gondercem, konu oraya vario cidden. o yuzden bugunluk benden bu kadar diyip, oyle iste diye devam edip bir de sacma bir msn logunu jack beyi gicik etmek adina kayit altina alip, son veriyorum.

jack:

yarın bişeyin kalmıcak

şimdi cıkıorum

fake:

ahah dayanamadin cikiosun di mi

jack:

salak

aptal

mehhh

fake:

ya nie cikiosun gerizekali

biktin benden

jack:

bıkmadım

fake:

bik bik bik beynimi siktin

be kadin

jack:

löl

fake:

yeter

gidiyorum

diyorsun

git tabi

sen de haklisin

git sevgili jack

kendini cok sevdirmeden

git ve kendini o guzel oyunlarindan birinin kollarina at

psp oynarken ben geleyim aklina

beni dusun. o psp’yi aldiimiz gunu

tatli lan aslinda de. uzul sonra

geri gel msne

ama ben oflayn olim

pisman ol

hih.

oyle boyle diil. cok pis asigim lan kendisine.

hatta blogum vasitasiylan kendisine sarki bile armagan etmek

biri bana gelsiiiiien o da sensiien

demek istiyorum.

gelse ya!

evet arkadaslar, bugun “neden feykencil kisisinden doktor olmaz?” sorusuna yanit arayacagiz. hemen baslamayin, e tip okumak gerek onun icin once falan gibilerinden. once bi neler sacmalayacagim, ona bakin. ondan sonra diyin ne diyecekseniz oldu mu ? :)

2003 senesinin yaz ayi. feykencil, oss denen sinavi atlatmis ve puanlar aciklanmis. omru boyunca coktan secmeli sinavlardaki sansi bu sinavda da yaver gitmis olan feykencil kisisi, iyi bir puan almis. annesiyle birlikte, ne tercih yapmasi gerektigine dair konusuyorlar:

anne: buranin dis hekimligi tutuyor bak, hem mersin, konya, erzurum falan oralardan birinin tip fakultelerine de girebilirsin, sonra da garanti olur isin. bak ozlem ablana (ozlem abla, ailenin giptayla baktigi, kariyerinin zirvesinde bir de dunyanin en tatli ikizlerine sahip dis hekimi olan uyesi, benim de kuzenim.) ne kadar rahat. napcaksin kizim isletme, iktisat okuyup ?

ergenlik donemi isyankarligi tavan yapmis feykencil kisisi: zorla zaten beni fen lisesine gonderdiniz, simdi anadolu lisesinde kalmis ve bu esit agirlikla sozel puani almis olsaydim istedigim her bolumu yazabilecektim ama yazamiyorum. sevmiyorum anne ben sayisal olan ya da fenle ilgili hic bisey. zaten cok zor discilik, tip falan okumak. yillarca anadolu lisesi sinavi, fen lisesi sinavi, oss derken omrum curudu calis calis, bi de universite hayatim boyunca istemedigim birsey olmak icin calismak istemiyorum.

anne: peki kizim. sen bilirsin, ama yine de, ne guzel olurdu bir cocugum da doktor olsa (burada anne olayi duygusala bagliyor. oradan kandircak)

feykencil: ya anne, nolur yapma boyle. ben sosyal bilimlere daha yatkinim. sozel konularda daha yetenekliyim (tabi o zaman kimse soylemiyor isletme’de calculus var, yok efendim istatistik var, sonra o finans dersleri de senin gotune girebilir diye. saniyorum ki, isletme okurken ben hep bole yaratici ve sosyal seylerle ugrascam) lutfen izin ver istedigim seyi okuyayim.

anne: sen bilirsin, tamam.

o zamandan biliyordum ben. insanin kendini bilmesi cok guzel birsey aslinda. tum insanlar uzerime uzerime discilik yaz, muhendislik yaz diye gelirken, 17-18 yaslarimdayken dersleri iyi ve basarili bir universite ogrencisi olmayacagimi, tabiri caizse, istisnalar disindaki her ergen kisi gibi ben de sapitacagimi adim gibi biliyordum. 2 yil boyunca bilgi universitesi burslu isletme’yi kazanmak istemis ve puanim oradan da yuksek gelmisti. simdi “istaaaaaaanbuul, elinden opem” nidalariyla o okula introduction to business, math 102 derslerinde cigir acmak icin gitmedigimi, istanbulda ipimi koparacagimi da biliyordum.

tercih listemi vermeye gidiyoruz okula. arabadayiz. liste bildiginiz su sekilde:
1- odtu – iktisat (yuzdelik dilimim biraz ustundeydi, ve hocalarima gore bana zaten burasi gelecekti )
2- bilgi – isletme (burslu)
3- bilgi – ekonomi (burslu)

ve yine anne devreye giriyor;

-canim, biliyorum cok istiyorsun istanbul’a gitmeyi. bilgi’de okumayi. amacim senin kararini degistirmek falan da degil, ama bir dusun. istanbul’da tek basina yapabilecek misin ? ya da soyle sorayim sana, kendini benim yerime koy, senin kendinin kızın oldugunu dusun. icin rahat gonderir miydin istanbul’a ?

birsey demedim. hakliydi sonucta. hem nasil olsa odtu-iktisat olcakti buyuk ihtimalle, ablam da oradaydi. birlikte evde kalacaktik. ankara’yi cok seviyordum. rahat ve mutlu olacaktim. basim sikistiginda “ablaaaaaa” diyerek onun kollarinin altina girecektim. okula geldik, formdan bilgi universitesinin 2sini birden sildim. dediler ki, “feykencil, nolur nolmaz, tek tercih yapma alta garanti olan bir sey daha yaz.” matematik hocamla, fizik hocamla konustum, muhendislik yaz dediler. bi siktirin gidin dedim. anneme dondum yine, bakti bana, ve dedi ki :

-buranin isletmesini yaz o zaman kizim. hem nasil olsa gelmez, benim de icimde kalmamis olur. hic olmazsa tercihlerinde burasi var diye sevinirim kendi kendime.

neyse efendim. sonrasi malumunuz, yeterince uzattim zaten bu kismi. ama tek sey soyleyecegim, tercihler belli olup da, ben moralman sifirken, pek sevgili matematik hocam osman karakok demisti ki “aman, buranin isletmesine essegi baglasan 4 yilda mezun olur. ben biliyorum sen ortamin amina koyacaksin” (not: okulumu kotulemiyorum, cok da seviyorum hatta. hem gecen yil dunyanin en iyi 500 universitesinden biri olduk biz yaa naber hoca)

5 yilda bitirdim okulu.

yillardir, bize dayatilan hastane dizilerinin cogunu cok buyuk bir zevkle izliyorum efendim ben. ozellikle house ve grey’s anatomynin hastasiyim. ve hayir, bu dizilere hasta olma sebebim, gregory house’un evimin erkegi olmasi ihtimali ya da grey’s anatomy’nin senlikli hastane ortami degil (hakkaten o nasil hastane ortamidir ya, her gun vurus, her gun vurus) gercekten cok basarili diziler, ve ben oturup dizi ya da karakter analizi yapmayacagim.

diyebilecegim tek sey, bu dizilerde gordugum, ne olursa olsun, doktorlarin kisiselliklerini 2. planda tutmalari ve hastalarini on plana alabilmeleri. arada kaldiklari oluyor. bok gibi hissettikleri de oluyor, ama sonunda, doktor olduklarini, bir yemin ettiklerini hatirliyorlar ve o yemine bagli kaliyorlar. (kriscinim troy’um burada lafim senden disari. senin karaktersiz ibnenin biri oldugunu zaten hepimiz biliyoruz. valla senin gibi oglum olsa her gun doverim. ne pis adamsin sen ya.)

her neyse. hep izlerken sunu dusunuyorum: ben olsaydim napardim ?

misal, bu haftaki greyin anatomisinde, idam mahkumu bir adam vardi. ayni zamanda da beyin tumoru vardi. 5 gun sonra zaten adama bascaklar igneyi ve oldurcekler. hastanede onu ameliyat etmek yerine oldurseler ama, organlari 12 yasinda bir bebenin yasamasini saglayacak. Mcdreamy sheppard diyor ki Dr. Bailey’e eger ben bu adami ameliyat etmeyip olmesine izin verirsem, bir cerrah degil, executer (kelimenin tam karsiligini bulamadim ama iste idam memuru gibi bisey) olacagim. biz bir yemin ettik, unutma. ve Bailey teyze de diyorki, haklisin yigidim. ameliyata devam et.

iste ben bu durumda, herhangi 2 doktordan biri olsam, sikerim lan derim. amina koduum adam 7 hatunu gozunu bile kirpmadan oldurmus. ne kurtarcam bunun hayatini. sokarim nesteri beynine yeminlen. organlari da alir cocuga takarim. (kafasina toka takiyom sanki)

2003 yilindan 2009 yilina kadarki gecen surede, doktor olmayi tek istedigim an, annemin colgate reklamini izleyip de (hani su ay kizim iyi ki dis doktoru olmus diyen salak teyze vardi ya, o reklam iste) duygulandigi andir. tekrar oss’ye girip, dis hekimligi okuyasim geldi yeminle ama yemedi tabi sonra.

ve iyi ki doktor degilim sevgili okurlar. simdiyse bunun nedenlerini maddeler halinde siralayacagim:

- 6 yil o dersler okunmaz be haci. kafayi yer insan

-insanlarin hayatlarinin sana bagli olmasi, elinde bu kadar buyuk bir gucun olmasi gercekten zor birsey. ve benim bunu kaldiramadigim anlar olabilir diye dusunmekteyim.

-bilimsel ve rasyonel bir insanim evet ama en bilimsel oldugum anda bile “insan faktoru” nu goz ardi etmemek gerektigini dusunurum. doktor olundugu zamansa, insan faktoru de neymis.
calisma alanin tamamen insanlar ve asla ama asla objektif ve rasyonel davranamazmisim gibi geliyor.

-pms donemlerimde misal ben, cok zorluk cekerim :p omomatik reklaminda agliyom lan. krizlere girerim yeminle.

-son sozum sana anne: olmaz o is!