sinemadan ciksak ve sonra hep beraber sinemadan cikmis insan olarak kalsak ?

tum saskinligimla, zamanin durmasini istedim bu gece.

boyle dursun dunya dedim.

boyle kalalim sonsuza kadar.

ruyamda, kocaman bir ev. kapkaranlik ama. evin icinde bir suru kedi ve bir suru fare. gorevim, kedilerle fareleri yakalayip oldurmek. nasil isyanlardayim. bari diyorum kediler fareleri yakalayip oldursun, ben sadece kedileri oldurim. yok diyorlar. benle konusan ve bana emir veren seslerin kaynagini goremiyorum. gozlerimin gorebildigi tek sey kediler ve fareler. cok boktandi. tam anlamiyla hastalik habercisi bir ruyaydi. bok gibi ve hasta olmus bir sekilde uyandim zaten. agzimin icinde yaralarla.

dun, lomo makinalarimdan birini, aldigim fiyattan daha pahali bir fiyata sattim. aslinda gittigidiyordan satisa koymustum kendisini ama bir kac gun once ayni sehirden biri makinayi mutlaka almak istedigine, eger benim icin mumkunse elden alabilecegine dair bir msg atti. ok. dedim. verdigi fiyat da dedigim gibi cok iiydi.

yine dun, bir arkadasim. makinayi alacak kisiye bir lakap takti. gizemli yabanci.. butun gun bik bik bik beynimi yedi ustune. bence kesin cok hos birisi cikcak. ooh bole fotografa falan da merakli. gor bak bence kesin bole iyi anlascaksiniz, aranizda bir elektriklenme olcak. ben aksam seni arayip detaylari ogrencem.

yemin ederim, gunun sonunda, bulusma vakti yaklasirken, o heyecan benim de icimdeydi. kim lan acaba ? nasil biri falan die dusunuyordum.

sonra eve gittim ve gizemli yabancidan msg gelmis mi die gittigidiyoru actim. gelmisti. telefon numarasini vermisti. bir de isim. minay?!

kiz ismi lan minay dedim kendi kendime. ama dur dedim. bir arayim bakim. aradim. bir kiz acti. ben dedim gitti gidiyorda mesajlastiginiz kisiyim, makina icin. aa dedi evet. dedim bulusmamizi bi konfirm etcektim ben. geliosunuz di mi ? evet dedi. tuh dedim.

arkadasima telefon actim. butun gun beynimi sikmis olanina. evren dedim, bugun benimle oyun oynuyor gozde. nooldü dedi. gizemli yabanci dedim. hatun cikti. ee dedi gitcek misin yine de. salak misin tabi gitcem dedim. ben makina satcam sonucta. neyse dedi, belki diger makinani baska bir gizemli yabanci alir. git isine dedim.

hakan gunday’in yazdiklarini okudugum donemlerde ciddi anlamda kotu bir psikoloji icerisine giriyorum. pazar gununden beri de oyleyim ben. bir yandan kitap bitmesin diye az az okuyorum ama yine de bitmeye daha yakinim su an. cunku dayanamiyor ve okuyorum. bir yandan da okudukca bok gibi hissediyorum.

bir tek, cdlerin arasindan gozumu kapatip bir taneyi rast gele sectigim zaman, elime gelen “famale vocals” cd’si yuzumu guldurdu sanirim dun ve bugun.

sarki sayesinde, birden bire acaip enerjik hissettim. konserde olmak istedim. bu ya da baska herhangi bir tanesinde. sarhos olayim. ama cok degil. ve evet, dans edeyim. sanirim uzunca bir suredir yapmadigim bir sey kendisi. evet evet. en kisa surede kendime gidecek bir konser bulmaliyim.

adi ustunde to do list. konser disinda da yapmak istediklerim var.

misal bayramda kafadan 9 gun tatilim. kiskandiniz mi, bir de sunu duyun. ramazan boyunca mesai surem sabah 10 aksam 16. biliyorum. 16 hic de aksam saati degil :)

ve ben bu tatilde, sanirim tek basima tatile cikacagim.

madem to do list yapiyorum. yeni bir yabanci dil ogrenecegim lan! hos yabanci dillerle aramdaki iliskiyi kisaca ogren ve unut seklinde tanimlayabiliriz. 1 yil fransizca 4 ay da almanca kursuna gittim. yillar icerisinde hic kullanmadigim bu 2 dili simdi konus deseniz -ozellikle de fransizcayi- hakkaten konusamam. ama olsun. ogreneyim de. yine unuturum. bu siralar bende tekrardan bir heves olustu cunku. sadece dile karar veremedim. fikri olan varsa soylesin de bir ise yarayin lan.

sinema kursuna gidecegim. neden bilmiyorum. bunu istedigimden bile emin degilim ama gidecegim iste. beni heyecanlandiran 1 kadro. aksamlari cok sikilan bir bunye. ondan da sikilirsam birakirim. napayim. ama olsun. denemek istiyorum.

24 yasimi bitiriyorum eylulde. ve dogum gunlerimde, annemin bozmadigi bir gelenek var. burada yazmistim gecen sene.. bana fotograf makinasi almak. dun beni bilgisayar basinda fotograf makinalarina bakarken yakalayan annem, guldu, dogum gunun yaklasiyor tabi, hediye bakiyorsun di mi dedi. yok dedim.

ve evet.. bu listenin benim icin en anlamli olan maddesine gelecek olursak, calisan ve esek kadar olmus bir kadin olarak, fotograf makinami kendim alacagim. almak istiyorum degil, sanirsam falan da degil. bunu kesin olarak yapacagim.

• bir suredir, monitorumden insanlara verdigim mesaj bu. odama her girenin, soyleyecek bir sozu, soracak bir sorusu var. ama beni en cok annem gulduruyor.
• annem demisken, bugun kendisi yine super fantastik bir yemek yapmisti (fantastik nedir? fantastik olan illa teknolocik ya da mistik mi olmalidir konulu bir tartisma baslatasim var ama evlenmek ve evde kalmak kadar ragbet gormeyeceginden vaz gectim) neyse. dedim ki anne yine taylor’dan mi ogrendin -kendisi home tv’de dunyayi gezdigi ve yemek yapip/yaptirip/yedigi bir program yapiyor- -ayrica hayat taylor a guzel valla- neyse. e heralde dedi annem. ben de dedim ki, peki anne, taylor gelse, dese ki sana, gel bosver bu sikici hayati, kocani cocuklarini, beraber gezek dunyayi. kosa kosa giderim lan dedi. lan demedi tabi ama. olsun
• anneye laf soylemekten tas olcam bu arada. bugun yemegine 10 uzerinden 11 verdigimi soyleyince, 10 uzerinden 11 mi olurmus dedi. yaa, yeterince cabalayinca oluyomus bak dedim. dovcek diye korktum sonra.
• dun de kendisine leyla’misin yaa? demistim. kizdi yine
• evet. annem yanimda, ve cok mutluyum.
• o diil de, su selimli vodafone reklamiyla asli ve keremli avea reklamindaki karakterlerin her birinin kafasini bir digerinin gotune sokmak suretiyle bir sevgi cemberi olusturmak ve nikahina beni cagir sevgilim diye sarki soylemek istiyorum.
• super bir filmim var. ben cektim he. yerseniz. neyse, deyvidim bovim oynuor. the hunger. ustelik de filmin 4. dakika 48. saniyesinde, hemencecik meme gozukuyor. o derece super. ama izleyemiyorum. filmle aramda bir engel var gibi. izlemeye calistigim an uykum geliyor.
• su dunyada da, babandan vazgec, gel benim kizim ol dedikleri anda, durmayip kosacagim 2 adam vardir. 1i deyvid bovi, oburu daglis edimstir. hos daglis edims oldu ama olsun.
• uzun suredir dogru duzgun -dogru duzgunden de kastim anormal ve fantastik ama olsun- ruya gormuyorum ben.
• burasi hala o alistigimiz ve bildigimiz cehennem sicaklarina ulasamadi. korkarim agustosta cayir cayir yanacagiz. pleasure delayer denen hadise sonunda gotumuze gircek. bugune kadar hep kendisinin iyi bisey oldugunu sanan ben de, bu ne lan amina koim nidalari esliginde eriyip gidecegim.
• hafta sonu 5 tane elbise almak suretiyle alisverisin dibine vurdum. hala cok mutluyum.
• bir de, son olarak dead cab for cutie diyorum. i will posses your heart diyorum. tadindan yenmez valla!

kacasim var cok fena.

misal calisasim yok hic.. yani motivasyonum aslinda tavan yapmis durumda ama olsun. calismadan zengin olsak ya.

bu sehir beni cok fazla bunaltmiyordu. garip bir sekilde hep cok sevmisimdir kendisini. ailem basta olmak uzere hep gitmem desteklenmistir ama ben hep kalmisimdir.

ama simdi..

bir seyler hakkaten eksik gibi..

ve sanirim, simdi farkediyorum bunun sebebini..

balkon kapim surekli acik ve karsi apartmanda biri son ses cok arabesk seyler dinliyor.

size de biri dayasa batsin bu dunyalari falan..

sizin de bilinc disiniz onu kaydeder ve sonrasinda da boyle isyan etmenize sebep olur..

ama yine de! gidesim var evet.

cok net bi sekilde 2 beklentim var hayattan.

1.si, bir animenin icine hapsolup orda yasamak. bence bos yere boyle buyuk gozlerle gelmis olamam dunyaya. 1 anlami olmali.

2.si de, bir kanepeyle yolculuk yapmak. gezegenler-arasi. gidip donmesek, uzayda bir yerlerde karsilassak da olur.

yapanlar var. biliyorum. ve alenen kiskaniyorum.

cunku, baskalari geceleri solaria senin aurora benim gezerken, ben sirt agrilariyla uyaniyorum uykularimdan.

1 gece 2 gun suren, huzur dolu tatilimin sonunda, denize nazir ofisimden sizlere seslenmekteyim.

ofisimden diyince, bole ofis benimmis gibi oldu. hatta ofis benimse, fabrika da benimdir. ama degil. neyse.

sanirim bir sure calisinca, isle ilgili biseyleri sahipleniyoruz. zira benim, sponsoru olduklari bir basketbol takimini, hem de oyle alelade bir basketbol takimi da diil. nba’de boy gosteren bir takimi, kendine ait sanan arkadasim var. rencide etmemek adina da ne takim ismi ne de arkadas ismi verdim. boyle de dusunceli bir insanim. yerseniz.

bugun, bu yaziyi yazma amacim, sizlere supersonik haftasonu tatilimden bahsetmek ve sizleri biraz da olsun kiskandirip bundan keyif almak degil. sevinebilirsiniz. amaa, yedigim ictigim gezdigim gordugum her yerin fotografini cektim ve belki aksam saatlerinde vurucu bir “photoblog” tadinda yazi yayinlayabilirim diye dusunmekteyim.

yaziyi yazma amacimi okudugunuz an, inanilmaz sasiracaksiniz cunku, yer yer, ozellikle de pms denen sacma donemlerimde burayi son derece duygusal yazilarla doldurmus olabilirim, ya da, jack beyin askerlik macerasinin baslarinda, hakikaten de gel tezkere durumlarinin bokunu cikarmis olabilirim. ama saniyorum ki, hicbir zaman burada bahsetmedigim bir sey hakkinda yazmaya basladim. ve beni bu noktadan sonra da durdurabilecek bisey oldugunu sanmiyorum.

son 2 yildir, hayatla ilgili butun hedefleri kariyeriyle ilgili olan bir hatunum. romantik bir insan degilim. sevgili olmak demek, benim gozumde en cok, iki arkadas olmak demek. zaten, hanim hanimcik bir insan evladi olmayi, sadece etrafimda 2den cok akrabam oldugunda ve en cok da bayramlarda basarabilen bir insanim. biraz da iste hanim hanimcigim sanirsam. onun disinda, her zaman biraz daha az kadinsi, biraz daha cok erkeksi davranislari ve zevkleri olan bir insan oldum. daha dun, yazligin bahcesinde mangal yakarken, babam biraz dusunceli biraz da keyifle bu kiz da kime cekti hic bilmiyorum dedi. benimse kafami mesgul eden, maci izlememekti. radyodan mac dinlemeyi hic sevmiyordum cunku.

daha oncelerine, cocukluguma donecek olursak. beni bolca, mahalledeki erkek cocuklarini doverken ya da futbol oynarken gorebilirsiniz.

cokca dagitasim var bugun. yaziyi ortak bir cizgide toplayip demek istedigimi anlatamadan bitecekmis gibi geliyor. o yuzden anlatmak istedigimi, diger kelimelerle desteklemeden, direkt olarak soyleyeyim.

ben, dun, sehirler arasi bir yolculukta, bir cama dayamisken kafami ve dusunuyorken. kendime ait bir hayatim olsun istedim. ailem hic bir zaman, gittigime ya da geldigime, yaptigima ya da ettigime karisan bir aile olmadi. her zaman evimde kendime ait bir alanim oldu. bunun yani sira, butun hayatim boyunca hep ailemin destegini hissettim yanimda. benim sectigim bir seydi onlarla birlikte kalmak. ve gitme sansim, universitede de, sonrasinda yuksek lisansta da, calismaya basladigimda da vardi. ama kaldim. cunku dunyanin en guzel seylerinden biri gibi geldi hep. ozellikle annenin dizinin dibinde olmanin verdigi huzurla, hic is yapmamanin getirdigi rahatligin guzel harmanlamasi.

ha, is yapmadim dediysem, yapiyorum elbette. ozellikle, ablam ve kardesimin benden cok daha fazla el ustunde tutuldugunu ve butun ayak islerinin bana yaptirildigini ve evde ablamin prenses benimse kulkedisi oldugunu dusunecek olursak, hic is yapmiyorum diyemem ama yine de. dusunceli bir anneye ve haftanin 5 gunu eve gelen bir adet serpil ablaya sahibim. ve butun zor isleri, -ki en zoru benim savas alanina donen dolabimi duzeltmek- o yapmakta.

yine de, sanirim artik essek kadar oldum. ve bir yerde bu rahat hayata dur deyip de, kendi ayaklarim uzerinde durmaya calismaya baslamazsam, bi gun kendimi hala annesiyle yasayan, kedileri olan ve bekar ama kariyer sahibi bir hatun olarak bulmaktan korkuyorum.

karar verdigim sey. tek basima yasamak degil hayir sevgili okur. bu noktada, bu uzun ve sacma sapan yaziyi biraz daha okunabilir kilmak adina aslinda sizlere yem atmis bulunmaktayim. tek basina yasamak degilse ne amina koim dediginizi duyar gibiyim evet.

tek basina yasamak fikri, beni cokca korkutmakta. iste bu noktada, dusuncemin seyri degisti. ben, huzurlu bir yasam istiyorum. sanirim bunun en buyuk sebebi, cok fazla sevgi dolu olmasina karsin cok az huzurlu bir ev ortaminda buyumus olmam. annemin bu konuda hakkini vermek gerek. kendisiyle tek yasadigim donemler oldu ve o donemler gercekten de benim icin cok huzurlu ve guzeldi ama, nihayetinde 5 kisilik bir aileyiz ve kimseye de siktirin gidin, ben anamlan tek yasamak istiyorum diyemiyorum.

bir ev arkadasi da, sanirim katlanamayacagim bir sey. ben kesin bir ariza cikartirim. ben cikartmasam o kesin cikartir.

ve kendimi buldugum nokta. acikliyorum..

evlenmek oldu.

bugune kadar, gercekten de supheyle yaklastigim ve fazlaca mesafeli durdugum, o hanim hanimcik takildigim akraba toplasmalarinda bile ailenin tek bekar hatunu olarak bana sorulan “sen ne zaman evleniyorsun” sorularina “ben evlenmicem” cevabini verdigim bu dusunce ya da yasam sekli ya da her neyse. dun bana gercekten de fikir olarak cok sicak geldi sevgili okur.

dusundum de. bir evim olsa. ve gercekten anlastigim ve guvende hissettigim bir esim. bu gercekten de cok huzurlu ve sicak geldi bana. hayal kurdum. yemek yaptigimi dusundum, ama sadece karnimi doyurmak amaciyla degil de, birine de o yemegi begendirmek amaciyla. 

wii oynadigimizi dusundum sonra. -son donem her hayalimin kiyisinda ya da kosesinde olan obje nedir diye sorarsaniz, wii derim. -

ve bir kopegimiz oldugunu. biraz yukarda, kedi sahibi bekar insan modelinden beni en cok alikoyan sey, sanirim artik bir kopegim olmasini istemem. bazen sinir olmam, kopege ya da kocam olacak herife. bi kere de sen gezdir sunu deme ihtimalim. bunlar guzel seyler evet.

sonra, kendine ait bir aile kurma fikri.

dusunuyorum da. aile dedigim sey, icinden ciktigim dunyalar guzeli bir kadin ve buna spermleriyle katkida bulunan karizmatik bir babayla, benden once ve sonra peydahladiklari 1er kardesten olusmakta. hic birini ben secmedim. hos secsem bile, hakkaten daha iyisini bulamazdim valla.

ama, evlenmenin en guzel yanlarindan biri de, kendi sectigin biriyle bir aile olma fikri. kontrolun ananin yumurtaliklarindan ve babanin spermlerinden cikip da senin eline gecmesi.

birazcik daha yazarsam, pembe pancurlu evlerden falan bahsetmeye baslicam sanirsam ben. pembe pancurlu olmasa da, kucuk ve mumkunse bir apartmanin teras kati olan bir daire istiyorum. salonunda yemek odasi takimi olmayan ve kimsenin bize yemekli misafir olarak gelmedigi. en guzeli, sanirim. bu yaziya burada bir son vermek olcak..

bir de, kafamda bir gitmek dusuncesi var. evlenmek eyleminin yanibasinda duran. ve bu gitmek dusuncesiyle birlikte beliren bir siir. edip canseverden..

belki de kim diye sorsalar beni
güneşe, çarşıya, kadehe uzatacağım ellerimi
belki de alıp başımı gideceğim
biliyorsunuz ya bir ağrısı vardır gitmenin
nereye ama, nereye olursa gitmenin
hüzünle karışık bir ağrısı.

sonsuzlugun sonu.

3 karakter.

Sen. Ben. O.

Adam.Anna.Albert.

bize bilimsel arastirma icin 700 milyar verseler tez mi yazariz ? film cekeriz. valla cekeriz. bira da iceriz.

ajandalarin arkasindaki not/notes kismini cok seviyorum.