ama sanırım en çok sevdiğim şey , gerizekalı kedimizin yüksek enerjisiyle yaptığı şımarıklıklara ortak olmak ve onunla oynamak sabahları. kendisi sanırım yeryüzündeki en konuşkan kedi. sürekli miyavlıyor tatlı tatlı. gerçekten konuşuyor gibi benimle.

ve işte, bu da salağın sabah yatak şımarıklıkları:

sonra prw. hala buna inanmasam da, hem varlığına, hem de varlığımın onun blog yazmaya başlama sebebi olmasına, öyle yakın ki kendisi. karı koca bir kez bile yüzünü görmedik, ancak hem jack bey için hem de benim için çok iyi bir arkadaş oldu yıllar içinde.

elçin var bir de. thimbleart. bir yerlerden tanıdık çıktık evet, ama öyle olmasaydı bile, fazlasıyla tanıdıktı blogunu ilk keşfettiğimden beri. dünya tatlısı.

daha da var gerçi, ama şimdi anlatmaya başlasam sabah olur, yıllar içinde blogum sayesinde tanıdığım ve sevdiğim insanları.

neden mi anlatıyorum bunları ? bir yere varacağım elbet :)

başarılı bulsam da, hiç sevmediğim bir blog vardı. dalga geçtiğim kendimce, gıcık olduğum, anlamsız gördüğüm. aslında kendime çok kızıyorum. nedense, benim gibi olmayanı, bana benzemeyeni, hiç tanımadan, hiç empati kurmadan, yargılayabildiğim, bu kadar önyargılı ve kötü niyetli olabildiğim için. ne zaman böyle olmuştum bilmiyorum, ama evet kendimi bulduğum yer tam da bu noktaydı.

blog betwinus. güzel ötesi ikizlerin outfitlerini paylaştıkları bir blog. tesadüf eseri, bolca da can sıkıntısından sanırım, 2. postlarından bu yana bloglarını ilgiyle takip ediyorum. fotoğrafları başarılı, kızlar güzel, sıkılmadan her yazıyı takip ettim. hiç yorum yazmadım. dedim ya, söyleyecek bir şeyim yok hem, hem de çok uzaklar gibi bana. paylaşabilecek bir şeyim yok ki zaten diyorum. sadece vakit geçiyor.

bir süre sonra, ikizlerden birinin kişisel blogunu da takip etmeye başladım. hatun okuyor, izliyor, yemek yapıyor, geziyor, nasıl bilgi dolu, nasıl belli kültürlü, nasıl güzel bir blog, kedi fotoğraflarıyla kendini anlattığı postları var bi kere, nasıl da hoşuma gidiyor. susuyorum. çünkü o, o betwinus’taki ikizlerden biri. benim gıcık olduğum.

sonra bir gün, neden bilmiyorum, yorum yazıyorum bir outfit postuna. alenen dalga geçiyorum. tarzım pasif agresif. ama ciddi değilim. o ise, ciddiye alıyor beni. sinirleniyor da. haklı olarak. ben cevap yazıyorum. daha da agresifim. ancak amacım, biraz da denemek -ne haddimeyse- sınırları nasıl, ne kadarını kaldıracak demek. bakalım bu cevabımı da yayınlayacak mı diye f5′e basmak.

sonra bir şey oluyor, bana mail atıyor. iyice mahalle kavgasına dönsün istemedim, kendimi ifade etmek istedim diye. şaşırıyorum, utanıyorum, kelimeler birbirini kovalıyor, ben onu anlıyor, kendime kızıyorum, o ise biliyorum, başından beri iyi niyetli, net ifadeli, süper bir insan.

kaçırmıyorum tabi :) o zamandan bu zamana işte, en keyifle takip ettiğim, onun gizli terası oluyor. onu anladıktan sonra, blogtaki yazılarını tekrar okuyorum, baştan sona, sayesinde keyifli anlar geçiyor.

ve bana ilham veriyor. en güzeli bu sanırım. bir blogger’ın diğerinden ilham alabilmesi. hemen hemen aynı zamanda her iki anlamıyla da ev’lenen iki insanıız. onun blogunda çok güzel bir post var. evini anlattığı. benim de olsun istiyorum.

lafı çok uzattım evet. ancak bu post, küçücük, dopdolu, 7 yıldır jack beyle hayalini kurduğumuz, her yerinde bir eşya olan, karışık, ama bizi anlatan evimizin detaylarını içeriyor.

bundan sonrası daha çok fotoğraf, daha az saçmalanan düzyazı formatında olacak. ancak baştan uyarayım, hem ruh halim, hem de evimiz gibi, karışık fotoğraflar. bir düzeni yok pek.

buyrunuz.

2010 aralıktı ev aramaya başladığımızda. aslında bambaşka bir semtte, bir ev beğenmiştik, ancak halihazırda yaşadığımız ve sevdiğimiz semti benim terketmek istememem ve bu manzaranın bizi cezbetmiş olması, hemen bu eve karar vermemize sebep olmuştu. iyi ki de olmuş.

kedi, english home’dan. annemin beni, çeyize benzer bir şeyler almak için zorladığı dönemlerde almıştım. aslında kapı ağırlığı, ancak biz pencere açınca, onun kenarına koyuyoruz.

jack de ben de, çok seviyoruz stickerları. yanındaki kartpostal ise, en sevdiğim ressamın, yine çok sevdiğim bir çalışması. aslında orjinal bir tablosuna da sahibim ahmet yeşil’in, ancak bir şey olur korkusuyla, getiremiyorum adana’dan istanbula.

kanvas tablolar, en sevdiklerimiz. genelde internetten alıyoruz. hepsini farklı zamanlarda, farklı yerlerden aldığımız için, adres veremeyeceğim, üzgünüm. bir de gördüğünüz gibi, duvarlarımız mor. çok kararsız kalmıştık, antrasit ve mor arasında, ancak ev çok küçük olduğu için ve daha da küçültür antrasit diye, morda karar kılmıştır. uzun süredir takip edenler bilir, mor benim en sevdiğim renk.

yine bir sticker. aslında macbook sticker’ı kendisi, ancak burada daha güzel duracağını düşündük. ev zaten, yeni evli evi değil de, daha çok öğrenci evi gibi.

saatin çok güzel bir anısı var. yıllar yıllar önce. adanada yaşarken. bir kafe vardı. nasıl da güzeldi. orada vardı bu saatten. çok aşırı severdim. aşıktım saate. hiçbir yerde bulamazdım. en büyük hayalim, o kafeden bu saati çalmaktı. bir de çok sevdiğim bir dost vardı, o kafeye bolca gittiğimiz. o, nereden bulmuşsa, bana saatten bulup, hediye etmişti.

matruşkalar, çok sevdiğim, benim tam zıttım olan eski bir iş arkadaşımdan hediye. arkadaşlığımızı öyle tanımlardık. sanırım bir karadeniz turnesinden, rus pazarından alınma. tahta uğur böceği de, davetiyelerimizden artanlardan.

vazgeçtim, ev öğrenci evi de değil, saatleri ayarlama enstitüsü. bir sürü saatimiz var. ama gariptir ki, bu  içlerinde tek çalışanı. ikeadan. yanında stres topları, yine bir turnemde, bir rus pazarından aldığım. van olabilir. arkadaki zenit fotoğraf makinesi 81 yapımı, hala çalışıyor. ilk kullanıcısı da benim. babamın bir yurtdışı seyahatinden hediyesi. hayali yerler sözlüğü de, iki cildiyle, okuduğum en güzel sözlüklerden. her evde bulunmalı.

canon makine, benim ilk slr makinem. analog. hala çalışıyor, ve çok da güzel fotoğraf çekiyor. dijital hiçbir makine, onun kadar güzel gelmiyor hala. bu arada alper canıgüz ve hikmet temel akarsu. mutlaka okunmalı.

jack ilen ben. ve aşk gemimiz. son izmire gidişimde, alaçatıdan kapıp getirdiklerimden.

biblo, aslında bir fotoğraf tutacağı. jack’e yıllar önce almıştım. nereden hatırlamıyorum. arkada pek görünmeyenler ise, düğün davetiyemiz, gelin/damat kadehlerimiz ve anı defterimiz. evlenecek olan varsa, anı defteri olmadan evlenmesin. çok güzel bir şey gerçekten. otostopçunun galaksi rehberi ise, en sevdiğim.

yine bir saat. ablamın hediyesi. camdan yapılma. k’lockun saatleri zaten pek güzel.

tablo, sanırım evdeki en sevdiğim. çünkü tablodaki adam, babamın aynısı. kedi de, bizimkine benzemese de, hep babamla nya’ymış gibi hayal ediyorum. arkadaki ayıcıklı kutu da, görümcemden. esasen takı kutusu. ancak benim takım olmadığından orada duruyor.

B harfli bookholder ikea’dan. zaten pek çoğunuzun evinde var. ancak bizim için daha anlamlı. soyadımız B ile başlıyor. o yüzden eve çok yakıştırıyorum. ev de saatleri ayarlama enstitüsü değil vazcaydım. gerçekten benim kedilere olan aşkım sebebiyle, biraz 40 yaşında bekar 7 kedili kadın akademisyen evi gibi.

bir kedi de en sevdiğim mumun üzerinde. jack beyin askerken bana aldığı bir hediye olması sebebiyle, yakmaya bile kıyamıyorum yıllardır.

yastıklar, yine matruşka’yı alan arkadaştan. yanılmıyorsam mudo. bir tane daha var aslında, üzerinde love yazan. ancak nerede kim bilir :)

bu sevimli kumbara da benim jack’e hediyem. hayatımda bu kadar kumbara sever, bu kadar güzel para biriktiren birini daha görmedim ayrıca.

yine bir tablo daha. ve belli olmasa da, kitaplar, en sevdiklerimizden, ara ara açıp okuduklarımız. burası da zaten evin okuma köşesi. kaktüsler de jack’in bir iş arkadaşından hediye. ancak  saksılarını ben değiştirdim.

bu mükemmel kedili yastık da, thethimbleart blogunun yazarı, yukarıda da bahsi geçen elçin’in harika tasarımlarından biri. evdeki en çok sevdiklerimden.

kalpli klipsler, paşabahçeden. görümcemin hediyesi. abajur ikea. zaten kendisi bizim de evimizin her şeyi.

ikea’daki en güzel şeylerden biri de zaten bu tavana kadar olan dvd’likler. iyi ki var.

ve evimizdeki tek perde, salonun camında asılı. perdeyi çok manasız buluyorum. zaten bu perde de, annemin ısrarlarına dayanamayıp yaptırdığımız bir şey. bir kez de örtmedik. manzarayı kapatmamak adına. zaten önümüz de açık. klipsler yine, paşabahçeden. tüm perdeye takılı hayvancıklar var böyle.

bu arada, fotoğrafları çekerken, nya da sürekli peşimdeydi, onu da çekmeden olmazdı. aslında daha fazla fotoğrafı var, ancak konudan sapmamak için çok fazla onunkileri paylaşmayacağım.

yine kanvas tablolar. bu arada, sanıyorum bunları evim.net’ten aldık. yanılıyor da olabilirim, ancak orası gibi geldi şimdi.

aslında sadece tabloyu çekecektim, ama daha geniş tutunca kadrajı. tadam. bu posttaki favori fotoğrafım çıktı ortaya. çünkü içinde, yine bilgisayar başına geçmiş oyun oynayan sevdijack’i barındırıyor.

eğer siz de, 3. fotoğraftaki ayakların gizemini merak edenlerdenseniz, işte o ayakların sahipleri. çocukluk barbilerim. saçları tarafımca kesilmiş olup, soldakinin kıyafeti benim, sağdakinin ise annemin tasarımı. arkadaki fotoğrafta ise, ilkokul mezuniyetimde ben ve babam görülmekte.

odamızdan tek kare. örtü biraz kırışmış, nya sağolsun. yastıklar ise yine english home’dan. english home iyi ki var.

fırın eldivenlerim, jack’in hediyesi. kendilerini gerçekten inanılmaz seviyorum. fikir aciip yaratıcı.

kupalardan yeşil ve kırmızı olan esse’den, diğer 2’si paşabahçe. kaynanamın hediyesi. evdeki bir diğer bolluk da kupalar konusunda yaşanıyor. bunlar  sadece buzdağının görünen kısmı.

yine bir saat. en yakın arkadaşımın hediyesi. ve kendime tek aldığım çeyiz olan love çerezlikler. gerçi bunlar o da değil, ilk aldığım kırılınca ve ben çok üzülünce, sevdijack yenisini bulup almıştı.

ve yine nya :) artık benimle ilgilen diye şımarıyordu tam fotoğrafını çekerken. yatağı da, dayısının hediyesi, yani erkek kardeşimin.

postun genelinde hep detaylar var, ancak bu da kitaplıkların bir kısmının genel görünümü.

istanbulun silüeti şeklindeki mumluk, jack’in çocukluk arkadaşının hediyesi. evi de resmen hediyelerle düzmüşüz, bu yazı bana en çok bunu farkettirdi :) bu arada mumluk yanılmıyorsam paşabahçe.

yine bir genel görünüm. okuma köşesini de içine alan. hem koltuk hem de kitaplıklar bilin bakalım nereden. evet ikea :)

yazının sonuna geldik. bu da, oturup yazıya başlamadan önce, kendime yaptığım damla sakızlı türk kahvesi ve dün akşam yaptığım mozaik pastanın fotoğrafı. bu arada, ben mozaik pastayı yağsız ve yumurtasız yapıyorum. bisküvileri kır, süt dök, şeker dök üstüne, kakaoyu ekle, biraz da fındık, yoğur ve buzluğa at şeklinde. hem çok daha hafif, hem de çok daha kolay oluyor. kahve fincanım da yine esse. kendisi organik serisinden. adı organik olan her şeye sevgi besliyorum. kahve fincanının organiği mi olur ? diye düşünsem de, bu tuzak benim de en çok düştüklerimden :)

buraya kadar dayandıysanız eğer, çok teşekkür ediyor. görüşmek ümidiyle diyorum. bu da bu blogdaki sanırım en uzun post olarak yerini alacak ve bir süre de bu konuda rekoru başka hiçbir yazıya kaptırmayacak gibi :)

hellö.

tatile gittik biz. beyim ilen. bodruma. çok güzeldi. o kadar güzeldi ki gelince bunalıma girdim. tabi bu bunalımın sebeplerinden biri de sigarayı bırakmış olmamız.dı. sabah bir paket sigara aldım 3 günün sonunda ve geri başladım :( kendimi kötü hissetmekle birlikte, özlemişim. iyi hissettim. 3 gündür ilk kez iyi hissediyorum. bildiğiniz cadıya dönüşmüştüm. üstelik de 3 günde 3 kilo almış bir cadı.

bir insan nasıl günde 1 kilo alabilir sorusunun yanıtı, sigarayı bırakarakmış meğer. obez bir insan olmakla sigaraya tekrar başlamak arasında bir seçim yaptım. ve sigaraya başladım. ne kadar çok sigara dedim değil mi. benim de canım istedi.

neyse. ne diyordum. tatile gittik biz. o kadar güzel bir yerdeydik ki 3 gün boyunca. kendimi çok iyi hissettim. çok huzurlu. çok sakin. çok telaşsız. çok durağan. çok tasasız. buradakinin tam tersi kısaca. ve gelince evet. gerçekten bunalıma girdim. trafik. hava. koşuşturmaca. iş. hepsi çok boktan bence. ben çalışmak istemiyorum şu sıralar. of.

öyle işte. yazasım geldi bunları buraya. ve bir kaç da, tatil fotografı paylaşasım.

keşke tekrar orada olsak diyesim.

keşke tekrar denize girsem üşüye üşüye.

balığa rakı karıştırsak.

içsek.

uyusak sallanan salıncakta.

deniz koksa saçlarımız.

]]> http://missipisi.com/matte/feed/ 7 http://missipisi.com/hello-kitty-diy/ http://missipisi.com/hello-kitty-diy/#comments Thu, 09 Feb 2012 11:37:27 +0000 missipisi http://missipisi.com/?p=1210 İşyerindeki bazı insanlar gerçekten gerizekalı olduğumu düşünüyor olabilir. Zira bugün gri bir iş elbisesi, üstüne siyah bir kısa blazer ceket, ayağımda topuklu ayakkabılar, gözümdeyse kurumsal gözlüklerim vardı. Evet, gayet normal, gayet ciddi gibi değil mi ? Değil işte :) Dün akşam jack bey duştayken, bir anlık çılgınlık sonucu, en sevdiğim üstadımın bana hediye ettiği bir adet kıyafet sticker’ını, işte en çok giydiğim blazer cekete ütüledim. Ve sonucu, buradan, sizinle de paylaşmak istiyorum.

İşyerindeki bazı insanlar gerçekten gerizekalı olduğumu düşünüyor olabilir. Ancak, bugün bir dolu insanın gülmesine sebep oldum, dahası, aynada kendime her baktığımda gülmeme sebep oldum. Bugün günüm çok güzel geçiyor. Küçücük bir sticker sayesinde. Bu arada, moda bloggerlarına ve kıyafet postlarına çok özendiğim doğrudur. Benden olmayacağını da biliyorum. Ama evet. Çok eğleniyorum! :)

yeni hedefim bu yokuştan aşağı poşetle kaymak.

geçen hafta gebzede çalıştım. penguenlerle bile işe gidebilmek çok güzeldi. bu arada, belki soran olur diye, kazak topshop, pantolon mango, botlar ugege

gebzede çalışmanın bir başka güzel yanı da, dilediğin kadar starbucks. binanın içinde starbucks var. hayat bana güzeldi geçen hafta. bu hafta yine. plağza insanlığına dönüş yaptım. takımımın içine kedili kazak giymenin mutluluğu dışında, hava kadar bunaltıcıyım en az. belki yine soran olur. gözlüklerim persol. ve memnun ötesiyim.

şu sıralar evimizdeki tek mutlu kedicik bu. bazen çok istiyorum. bu kedi ben olaydım. manzaraya karşı. kalorifer peteğinin üstünde. gözlerim kapalı. uyusaydım böyle bir güzel..

evi de en çok yağmur yağınca seviyorum. genel olarak yağmuru çok seviyorum zaten. huzur kaplıyor içimi. azcık hüzünlü olsa da güzel be yağmur. bu sıralar annem camdaki su damlalarına taktı genel olarak. ben de bu fotoğrafı ona gönderirim die çektim.

bu salak da evimizin mutsuz kedisi. kendisi kocasızlıktan düz duvara tırmanıyor son zamanlarda. yemeden içmeden de kesildi. ne kendisi uyuyor ne de bizi uyutuyor. az kaldı sokağa atcam 3 günlüğüne. erkeğe doysun diye. ama işte. hayatımda ilk kez cins bir kedim var. onun çocukları bari güzel olsun. piç doğmasın yavrucaklar diye tutuyorum kendimi. kısırlaştırsam mı acaba diye de düşünmeden edemiyorum. ancak işte yine de bir kez doğursun istiyorum.. bilemiyoruz kısacası. sadece jack bey ilen kafayı yicez az kaldı.

bu da böyle bir blog yazısı oldu. çok özeniyorum moda blogu olanlara ve tumblr’lara şu sıralar. ondandır bu post. öyle işte.

uzun suredir hicbir fotografta bu kadar cirkin cikmiyordum.

bundaki cirkinligin nedeniyse sanirim gayet acik :)

1 ayimi caponlar, zenciler ve iranlilarlan takilarak gecirdim. simdi sirada adim adim anadolu turumuz var 1 aylik. belki buralarda olabilirim. belki olamam. bilemiyorum ve kader, kismet diyorum.

oturup uzun uzun yazasim, ozet gecesim vardi ama. 1 gunlugune kacamak yapip annemin kollarina geliverdim. sanirim onun dizinin dibine doncem geri.

cok ihmal ettim buralari. biliyorum. ama en kisa zamanda tekrar aranizda olacagim.

oyle iste. :)

siyah saclarimdan sen sorumlusun!

tatile gidiyorum.

evet evet. cuma da calismak yok.

dolayisiyla 4 gun, buralarda olamayacagim.

fontlari buyuttum. okuyabilirsiniz artik. ama okuyacak bir sey olmayacak.

cunku 4 gun, aciip mutlu ve huzurlu olacagim.

cuma gunu siz calisiyorken, bu yukaridaki mekanda iciyo olabilitem de cok yuksek olcak.

pazartesi gorusuruz.

ben yokken, su soruya cevap arayin:

do you love your job ???