geçen hafta gebzede çalıştım. penguenlerle bile işe gidebilmek çok güzeldi. bu arada, belki soran olur diye, kazak topshop, pantolon mango, botlar ugege

gebzede çalışmanın bir başka güzel yanı da, dilediğin kadar starbucks. binanın içinde starbucks var. hayat bana güzeldi geçen hafta. bu hafta yine. plağza insanlığına dönüş yaptım. takımımın içine kedili kazak giymenin mutluluğu dışında, hava kadar bunaltıcıyım en az. belki yine soran olur. gözlüklerim persol. ve memnun ötesiyim.

şu sıralar evimizdeki tek mutlu kedicik bu. bazen çok istiyorum. bu kedi ben olaydım. manzaraya karşı. kalorifer peteğinin üstünde. gözlerim kapalı. uyusaydım böyle bir güzel..

evi de en çok yağmur yağınca seviyorum. genel olarak yağmuru çok seviyorum zaten. huzur kaplıyor içimi. azcık hüzünlü olsa da güzel be yağmur. bu sıralar annem camdaki su damlalarına taktı genel olarak. ben de bu fotoğrafı ona gönderirim die çektim.

bu salak da evimizin mutsuz kedisi. kendisi kocasızlıktan düz duvara tırmanıyor son zamanlarda. yemeden içmeden de kesildi. ne kendisi uyuyor ne de bizi uyutuyor. az kaldı sokağa atcam 3 günlüğüne. erkeğe doysun diye. ama işte. hayatımda ilk kez cins bir kedim var. onun çocukları bari güzel olsun. piç doğmasın yavrucaklar diye tutuyorum kendimi. kısırlaştırsam mı acaba diye de düşünmeden edemiyorum. ancak işte yine de bir kez doğursun istiyorum.. bilemiyoruz kısacası. sadece jack bey ilen kafayı yicez az kaldı.

bu da böyle bir blog yazısı oldu. çok özeniyorum moda blogu olanlara ve tumblr’lara şu sıralar. ondandır bu post. öyle işte.

25 yaşındayım -evet hala- ve 12 yaşımdan beri aktif olarak bilgisayar kullanıyorum (aktif deyince de garip oldu lan).

bugun bu 13 yıllık bilgisayar hayatımda bir dönüm noktasındayım ve sizle paylaşmak istedim bu anı.

mouse u artik sol elimle kullanmaya karar verdim.

oyle iste.

yine yoktum uzun zamandir. son yazdigim zamandan bu yana, bir suru sehir gezdim yine. artik hatirlamiyorum da nereye gittim, naaptim. sonra evlendim. evimin kadini oldum, ama uzaktan evimin kadini. yerseniz. long distıns merriyıc.

onun disinda. huzurluyum. dunyanin en guzel evinde oturuyorum. dunyanin en tatli kocasi bana dustu. oooh. manti bile yapiyor. jack the last mantibender.

yine bir son donem klasigi olarak, bu yaziyi sizlere havalimanindan yaziyorum. adeta sigindigim bir liman kendisi.

bu 1.5 yil sonunda, istanbulu artik bolca sevmeye basladim. tabi bunun devasaaa bogaz manzarali evimizle cok yakindan ilgisi var, ama havasi ve trafigi artik daha az bunaltiyor beni.

dugunum oldu. gelin oldum. benden olmaz saniyordum ama oldu iste. haha gittigim en guzel dugundu. cok da hatirlamiyorum gerci. cok sarhostum. aciip eglendim.

en son hayal meyal sahnede evli mutlu cocuklu soyledigimi (???), martin 5inde o soguk havada terasta sadece gelinligimle yere oturup sek rakilari shot yaptigimi veee daha once hiic duymadiğima neredeyse emin oldugum bir sarkinin sozlerini ezberimden soyleyerek bolum mudurumle karsilikli gobek attigimi hatirliyorum.

bir de, nikah ve ilk dans aninda heyecandan olecek sandim. o kadar. gecti ve gitti. simdi 6 haftadir evli bir kadınım.

sonra bir de balayi var tabi. mukemmel bir otelde, surekli ye, ic, yat ve masaj yaptir seklinde gecirdigim 5 gunden sonra, hala adapte olamadim is hayatina. calisirken surekli canim mohito ya da long aylınd ays tii istiyor. evde de bir acik bufe olsa diye dusunup duruyorum. ama hayat iste. acimasiz gercekler.

butun yatirimimizi da, eve bir oyun ve eglence merkezi kurmak adina harcamayi dusunur bi halimiz var. gelsin playstation 3ler, gitar hiro bendler, notebooklar bir suru kitaplar vs. degmeyin keyfimize yani.

bugun yola cikacagim hic umrumda olmadan, canta bile hazirlamadan henuz, dun gece, sabah 4e kadar guitar hero oynadim. ve uzun suredir gecirdigim en keyifli cumartesi gecesiydi. bey benimle taksimde bara mi gitmio ? amaaan bosver, ben evde hem icer hem de kendi muzigimi kendim yaparim modundaydim.

uzun uzun anlattim. amacim sizi kiskandirmak degil aslinda. sadece, yokum ya burda. ve buradayken boyle donem donem cok motivasyonsuz, kendimi cok kotu hissederek yazdigim seyler var ya. artik onlarin hicbiri yok hayatimda.

daha garip triplere bagladim gerci. bunu itiraf etmek cok komik ve cok salak oldugumu dusuneceksiniz belki ama kendimi dusunsel olarak sokak hayvanlarina adadim. onlari dusunup agladigim geceler oluyor. hicbir aksiyonda bulunmamam ve onlari bu kadar dusunurken anneme bir kopek ciftliginden para vererek kopek almam ve bizim de eve bir blue russian cinsi kedi alacak olmamiz gercegini bir kenara birakirsak (boyle yazinca da iice igrendim kendimden) gercekten de cok uzuluyorum ve bir seyler yapamamak beni cok sinirlendiriyor.

yazasim cok var. ama ucagim kalkacak az sonra. toparlanmam gerek hafiften. bir de cok heyecanliyim. hakan gunday’in yeni kitabina baslayacagim ucakta. daha baslamadan hic bitmesin isteyerek okumak ve kendimden gecmek istiyorum..

gorusmek umidiylen. hepinizi ozledim lan!

ah tabi bir de hava var. bugun annemle telefonda konusmamin neticesinde fark ettim ki ben 5 gundur gunes denen seye maruz kalmiyorum.

bana monopoli gibi oyunlar oynamam, gunde 9 saat ders gormem, super yemekler yemem ve her gun 1 saat spor yapmam karsiliginda hatri sayilir bir para veriyorlar ya.

benim kafam buna hala basmiyor.

ozlediklerimiyse, 35 yasimin hayalini kurdurtan ve bunun resmini cizmemi isteyen hocanin talimatlariyla birlikte bir a4′e hapsedip duvarima astim. canlanip odami senlendirmelerini bekliyorum.

]]> http://missipisi.com/lifefocus/feed/ 9 http://missipisi.com/vi-dont-niid-no-ecukeysin/ http://missipisi.com/vi-dont-niid-no-ecukeysin/#comments Mon, 07 Dec 2009 19:26:23 +0000 missipisi http://missipisi.com/?p=1019 en son grip oldugum zaman lise sondaydim. ki bu 7.5 yil oncesine denk geliyor. bugune kadar, bebekken oldugumuz iste kizamikmis, kaba kulakmis, su cicegiymis tarzi hastaliklar disinda, hic hasta olup yattigimi falan bilmem. bir tek ilk bobrek tasi dusurduum zaman, 2 gun falan kipirdayamamistim. o kadar.

dislerimde hic curuk yoktur. hic de sorun cikmaz. en son dis doktoruna gittiim zaman, sut dislerimin yerini normal dislerimin alcagi zamandir. onda da doktorun disimi cekmisligi vardir. dis doktoru bir kuzenim var. arada agzimi actirir, bakar, iisin der kapattirir. o kadar.

doktorlardan da, hastanelerden de, ilaclardan da nefret ederim. ilaclarla aramdaki tek iliski buscopanladir. onunla da seviyeli bir iliskim vardir. baska da ilac icmem.

butun bunlar, bende super otesi bir ozguven yaratmistir ayrica icten ice. saglik anlaminda en yogun duygum kesinlikle “bana bir sey olmaz” dir. insanlarin hastaneye ya da doktora gitmem gerektigini soyledikleri anda cevabim hazirdir: gecer ya.

eger allah varsa, sopasi kesin yok. bunu anladim.

15 gundur hayatimin en kabus dolu gunlerini yasiyorum.

tek guzel yani, vampire benziyor olmam artik. vucudumda -neredeyse- hic kan olmadigi, aciip solgun otesiyim. onun disinda her sey cok boktan.

nutellaya en cok ihtiyacim olan su gunlerde, karbonhidrat tuketmem yasak ve ben bu sekilde yasamaktansa olmeyi tercih edebilirim yani su an icin kararsizim ama bilemiyorum ilerleyen zamanlarda nolur.

yarin, hayatimin donum noktasi olabilir misal. ama bunun icin kalkmaya. 300 km. gitmeye enerjim var mi bilemiyorum.. -hos bu tansiyonla *75-43* bakkala bile gidemeyebilirim o ayri.-

aaah. neyse.. nefret ediyorum hasta olmaktan. nefret ediyorum bu durumu dile getirmekten. nefret ediyorum onumdeki 1 ay boyunca hastaneye gidip bi dolu test falan yaptircak olmaktan.

karbonhidratla birlikte, jack beyi de yasakladim kendi kendime. zira kendisi fazla tatli. evet igrenc esprileri olmek uzereyken de yapabiliyorum ama napim cok tatli ahah.

su an hala “bak ben kotuyken gorusmeyelim bence, iyilesim ole goruselim” temali naz ve kaprisimi yapiyorum. ikna olursa gote gelcem sanirsam. zira sagolsun doktora gitmemde bayilcak gibi olmamdan sonraki en buyuk katki kendisine ait (valla lan gecen hafta o kadar kotu olmasaydim da gitcektim doktora) sora cilgin istanbul gecelerine akma girisimimi engellemeye ve otur evinde yat dinlen diyerek beni gaza getirmeye calisan da kendisiydi -basarisiz oldu ama olsun. cabasini takdir ediyoruz biz ailecek- ve tabi her seyden once destegini hic esirgemedi -ben bu satirlari yazarken benden artik bikmis olsa da- sagolsun. ahah bu paragrafa azcik daha devam edersem almanyadaki amcamgile selam gondercem, konu oraya vario cidden. o yuzden bugunluk benden bu kadar diyip, oyle iste diye devam edip bir de sacma bir msn logunu jack beyi gicik etmek adina kayit altina alip, son veriyorum.

jack:

yarın bişeyin kalmıcak

şimdi cıkıorum

fake:

ahah dayanamadin cikiosun di mi

jack:

salak

aptal

mehhh

fake:

ya nie cikiosun gerizekali

biktin benden

jack:

bıkmadım

fake:

bik bik bik beynimi siktin

be kadin

jack:

löl

fake:

yeter

gidiyorum

diyorsun

git tabi

sen de haklisin

git sevgili jack

kendini cok sevdirmeden

git ve kendini o guzel oyunlarindan birinin kollarina at

psp oynarken ben geleyim aklina

beni dusun. o psp’yi aldiimiz gunu

tatli lan aslinda de. uzul sonra

geri gel msne

ama ben oflayn olim

pisman ol

hih.

tam 20 gundur sahip oldugum en guzel oyuncak bu fish eye lens evet. o kadar mutlu ediyor ki beni onunla cektigim fotograflar anlatamam. annem bazen kiziyor. hep onunla fotograf cekme diyor. jack bey ise, bokunu cikardigimi dusunuyor, ama zaten komik bir insanim ve bu lens sayesinde kendime ya da cektiklerime her baktigimda guluyorum. ve basta da dedigim gibi, mutlu oluyorum.

tek mutlu oldugum an bu degil tabi. bugun jack bana pamuklu seker aldi misal. o zaman da cok mutlu oldum. basta kendisi pek yanasmasa ve pamuklu sekerin 3te 2sini benim yedigimi iddia etse de, hatri sayilir bir kismini kendisi de afiyetle yedi. hayir anlamadigim, buritoslari da mideye indirdi. sonradan aserdigim tantuninin de yarisini o yedi. ama ben gaayet sosyetik bir bicimde 6 tane sushi’nin 4unu bir de sebzeli noodle’i yiyince obez oldum hemen. al dedim. cocuklarini da al git dedim ama dinlemedi.

sonra misal. cok guzel bir elbise de beni cok fazla mutlu hissettiriyor. 3 hafta once bu elbiseyi mudo’dan aldim. annem fazla kisa bulsa da, ben kendisiylen gonul bagimi coktan olusturdum ve ustumden soymak istemiyorum resmen. o kadar guzel ki.

sevgili zet fashion’i hep kiskaniyorum ben. yani moda bloglarinin pek cogunu kiskansam da, zet’in gonlumdeki yeri apayri. enivey. zet 1 yilini doldurmus blog aleminde. bu, bugun bunu giydim ve sunu yedim ictim konulu yaziyi ben kendisine armagan etmek istiyorum :)

ve son olarak. farkettiginiz uzere. aralik geldi gelecek ve hala biz burada yarim kolluyla dolasiyoruz.

hayat bize guzel lan! :)

sanirsam cok mutluyum. ve cok fazla yazasim var. ama nasil kelimeler kullanmam gerektigini bilmiyorum. bazen olur ya. soyleyecegin ya da yazacagin her sey eksik kalir. oyleyim.

dun aksam. aciip huzurluydum. gozlerimi kapatip da icime cektigim koku. evet dedim. bundan daha mutlu olamam.

aah. yagmur yagiyor. butun gunahlari temizlercesine. gipgri sehir. gipgri deniz. yuzler goruyorum. yuzlere bakiyorum. hepinizin fotografini cekmek istiyorum icimden. hissediyor. izin vermez ki kesin diyor. mutlu oluyorum. daha fazla mutlu olunabilir mi bilmiyorken, inadina. daha da fazla mutlu oluyorum.

kucuk defterler alcaktik bir kac gun once. aklimiza gelenleri yazmak icin. uzun uzun secti defterleri. once kendisine. sonra da bana. aaah. cok keyifli. o boyle ciddiyetle bu kadar kucucuk seyleri ince eleyip sik dokurken uzaktan onu izlemek. hangi defterin en cok yazasini getirecegine karar verdi. sonra, bana sordu. benim icin sectiklerim arasindan en cok begendigini. bu cok pop art, bu fazla turuncu, bu cok guzel dedi. aldik defterleri elimize. sonra vazgectik ama. cok pahali lan dedik. o gunden beri yazasim var. deli gibi hem de.

kelimeler carpisip cumle bulutcuklari olusturuyorlar kafamda.

cunku icimi titretiyor. valla lan. bugun.. saclarimi opuyor. sarilip bana. ben surekli sogugum. hele ellerim. buz gibi bile degil. buzdan yapilmis. isiniyorum. ama titriyorum da.

cunku icimi titretiyor.

gozlerimi kapatiyorum. ruya bu diyorum. ruya olabilir ancak. acmak istemiyorum gozlerimi. acacagim ve bitecek. hayir. bitmesin. acmiyorum iste gozlerimi. uyanmazsam hep bu ruyayi gorurum. sonra. hayat akip gidiyor. sonra. ben gozlerimi aciyorum. yine yanimda. gulumsuyorum. guluyorum. o da guluyor. guluyoruz. ilkokulda turkce dersinde gibiyiz. fiillerin hepsini alip da, 1. cogul sahisa cekiyoruz. 1. yiz evet. elini tutuyorum. komik bir tutus bu. elini boyle her tuttugumda komigiz diyorum. demekle kalmiyor, elini kaldiriyorum. end di vinnir iiiizz diyorum. ismini soyluyor.

yer degistirdim. yer degistirdi her sey. ruyalarim cok boktan. ve ne kadar ayiksam o kadar guzel her sey. aglayarak uyaniyorum sabahlari. ya da uyanamiyorum bile. kendi rekorumu kiriyorum. 3 dakikada hazirlanabilen bir insanim artik. yataktan kalk. cisini yap. yuzumu mu yikasam, disimi mi fircalasam. birinden birini secmem lazim. aaah, cok guluyorum bu gunlerde, dislerimi fircalayim evet. aferin sana! bu 3 dakikalik zaman zarfinda kulotlu corap giy evet. dikkat et! kacmasin. siyah elbise. kurtarici. ustune bir beyaz ceket. hazirsin. en kolay babetler giyiliyor. ama yagmur var. olsun. oturuyorsun ofiste. saclarini asansorde toplarsin. cantana sigaranla telefonunu at. vazgectim. asansore binmeyim. merdivenlerden iner, inerken sigara icerim. hiho. kosarken sigarami yakabiliyorum. superim. super.

hayat akip gidiyor.

yine gece oluyor. superman’i dusunuyorum. gasteci. ve super kahraman. onu dusunuyorum. bir suru sey. ve super kahraman. daha super kahramansin diyorum. guluyor mu goremiyorum. uyku gelip aliyor.

uyku. kelimesini cok seviyorum. kendisiyle de artik daha iyi anlasiyorum.

aaah. dedim ya. cok mutluyum. ve cok fazla yazasim var. ama kelimeler eksik kaliyor. bildigin sacmaliyorum!

*

]]> http://missipisi.com/thatlookyougivethatguy/feed/ 6 http://missipisi.com/vay-daz-it-olveys-reyn-on-mi/ http://missipisi.com/vay-daz-it-olveys-reyn-on-mi/#comments Tue, 27 Oct 2009 10:40:55 +0000 missipisi http://missipisi.com/?p=915

yazdan beri hala gavur ami gibi yanan sehrimize, tahmin ettigimiz uzere, 1 gunde kis geldi. daha dun 36 derece olan hava bugun itibariyle bildigin 20 dereceye falan dustu. ustune bir de deli gibi yagmur yagmakta.

sonbahar diye bir mevsim vardi lan, noldu ona ?

scheduled shotdown diye bir olayimiz var. fabrika 3 hafta icin durdu. uretim yapilmiyor. anladim ki, 8 aydir inanilmaz bir gurultu esliginde calisiyormusuz. bugun o kadar sessiz ki etraf, anlatamam.

ustune bir de gipgri deniz ve gokyuzu. ustune bir de yagmur yagiyor. kahvemiz elimizde, kamelyada david bowie esliginde sigara icip duruyoruz. inanilmaz guzel.

yine de, bir 5 gun kadar bekleyebilirdi yagmur. yine de, bir 5 gun kadar ne sicak lan diyebilirdim.

ama iste. tatile gidecegim ya. yagmurun yagmasi lazim. havanin boktan olmasi lazim.

oyle iste.

sizleri kiskandirmak amaciylan bolca bahsettim. bir ay boyunca 10-16 saatleri arasinda calistim. bayram tatilim 9 gundu. ve ay icerisinde 2 gun de izin kullandim. o kadar az ve o kadar guzel kosullar altinda calistim ki anlatamam.

cumartesi gununden itibaren, icimi bir huzun kaplamisti. nasil tekrar 8-17 duzenine alisacaktim. isler acaip birikmisti. genel mudurum 1 aydir yoktu ve simdi geri donecekti ve yine sunumlardan, analizlerden, raporlardan basimi kaldiramayacaktim.

o diil de. nasil tekrar 8-17 duzenine alisacaktim. iste 9 saat mi gecerdi ? bir de 80 kilometre git ve gel.

gicik ettigim butun insanlar, cumadan, haha pazartesi calismaya basliyorsun ne hos demeye baslamislardi. sabah beslenme cantam elimde, beni fabrikaya goturecek araci beklerken, icimde adeta okulun ilk gunu heyecani vardi.

peki n’oldu ? 17′ye kadar sabredemem derken, gunesi fabrikada batirdim. ilk kez karanlikta oradaydim. aksam shiftiyle muhabbet bile ettim. ve sonra genel mudurle birlikte eve donmenin dayanilmaz hafifligini yasadim. overtime’in en sevdigim yani, donuste genel mudurle seyahat etmek. 45 dakikalik yol boyunca, hic susmadan konusuyoruz. 30. dakikadan itibaren, ben kendimi, sadece ingilizce konusurken degil, butun jest ve mimiklerim ve dusuncelerimle birlikte hakikaten konusurken buluyorum. ve bu cok guzel. gercekten 50 yil daha bu durumu yasasam, 50. yilda da bu keyifli yabancilasmayi yasayacak gibiyim. “oha lan, baska bir dilde kendimi boyle rahat ifade ediyorum ne garip” diyecek gibiyim evet.

hafiflik mi dedim ben az once? elimde koca bir dosya is var evet. oldukca agir. ve yarin oglene kadar bitmeleri gerekmekte.

gunun sonunda, yorgun, bitkin, ustunu degistirmeye bile usenen, ama mutlu bir insanim. calisarak mutlu oluyorum evet!

bir de, avukatlar hakkaten salaklar.

bir de, gunun sonunda, yatagima uzanip, 100 milyon dolarin ne kadar cok para oldugunu dusunmek keyifliydi. como golunun kenarindan ev bile tutabilir insan.

oyle iste.

]]> http://missipisi.com/pazartesi-sendromu-yok-oyle-bir-sey/feed/ 5 http://missipisi.com/tekila-dazint-kill-yu-it-onli-meyks-yu-sitrongir/ http://missipisi.com/tekila-dazint-kill-yu-it-onli-meyks-yu-sitrongir/#comments Sat, 05 Sep 2009 13:32:04 +0000 missipisi http://missipisi.com/?p=758

orada bir cuku var masada. o cukulata benim cukulatamdi. ama artik bos. bombos ici. bugun kendimi yine bilime adayip, bir deney daha yaptim. zaten ne yapiyorsam. bilim adina. yerseniz. valla ben yedim. oturdum ve 1 kutu cukuyu kompile bitirdim. bilim demistim di mi. evet. cukulata overdose’u diye bir sey var mi? sorusuna cevap aradim. yokmus. bilesiniz.

bugun cok mesudum. keyifli bir sekilde 3 tane film izledim. 1 kutu cukulata yedim. arada kitap okudum. filmlerden biri cok tirtti. kitap uyarlamasi denen seyi sevemeyecegim diyecegim ama wristcutters: a love story’i bilmem kacinci kez izledigim icin diyemiyorum. zira o da kitap uyarlamasi. ve cok guzel ve cok basarili bir kitap uyarlamasi. neyse.

sora kardesim bana yemek yapti. kardes dedigin sey buyudukce islevsellesen bir sey. dun gece de, sarhosken araba surmemem icin uyarida bulunmak adina telefon acti. anlayacaginiz kullanim alani gun gectikce genisliyor. yeri geliyor bir asci oluyor, yeri geliyor adeta bir rimayndir.

bu da kardesimin yaptigi sarapla marine edilmis kabakli tavuk sote. ve pilav. ailecenek bohemiz. yerseniz. ben bunu da yedim.

cok guzel bir maas harcama tarzim var bu ay. hafta ici hic para harcama. hafta sonunu bekle. hafta sonu olunca hepsini birden harcarsin. 2 haftadir, bulundugumuz sehrin en gereksiz pahali mekanlarinda gereksiz pahali seyler icmekteyim. ah. isin kotu tarafi. cuma gununu hafta sonundan saymamamiz. ama olsun lan. 12den sonra cumartesi oluyor nasil olsa.

tatile cikmak istiyorum. demistim di mi. bana fikir de verin demistim. porco’dan baska kimse fikir vermemisti.

ben yine, hayatimin yaklasik son 1 yilinda rutin olarak yaptigim “2 ayda bir oylesine buyuk adimlar atma sonra da o buyuk adimlar gerceklesince hic bir sikim yapmama” aktivitesini gerceklestirdim. ama bu seferkini gercekten de cok istiyorum. olmasi durumunda aciip mutlu olcam ve sanirim doktorayi bitirene kadar baska da bir bok istemicem. nolur olsun lan. dua etsenize. benimkiler ters tepiyor.

uykum var. ve basim agriyor. sanirim yaslandikca aksamdan kalmak daha zor oluyor. bunye tekilayi ertesi gunu daha zor kaldiriyor. sanirim bir sure icmeyecegim.

son bir not. okuyunuz efendim. ve okutunuz. kendisi son donem gordugum en saglam yazilari yaziyor!