dugunlerden nefret ediyorum. ciddi manada. hani bu kadar icinde olmadan once de pek hoslanmadigim bir seydi kendisi ama ablamin dugun hazirliklariydi, dugun ani hengamesiydi derken, olaylarin bu kadar icinde olunca tam olarak gordum ki, dugun dedigin seyi 31 olsa cekmemen lazim.

evlilikse, kafamda handikaplar bulundursa da, yine belli bir mantik cercevesine oturtabildigim ve hayati gercekten de iyi anlasabildigin biriyle tam olarak paylasmak adina guzel buldugum bir sey.

ama bugun, dugun ve evlilik kavramini sorgulamak yerine, ya da olaya kisisel olarak yaklasmak yerine (zaten ne kisisel yaklascam amina koim. evde kalmak uzereyim.) insanlarin neden ve kimle evlendiklerini sorgulayasim var.

ablamla kocasi, 9 aylik bir sure icerisine sevgili olma-nisanlanma-evlenme 3lusunu sigdirdilar. bu bana garip geliyor. diyorsaniz ki biz de zaten dolmayi teknolojik urun kategorisine sokan insandan boyle sorgulamalar bekliyorduk. 9 ay da bir sey mi, ona gelene kadar gorucu usuluyle evlenenler var, ona da gelecegim. belki de gelmem, bilmiyorum.

neyse, ablamla dikkatimi ceken bu durumun, bende 3 ayri ornegi daha var.

1.si cok yakin bir arkadasim. universite yillarinda ayni kisiye asik. biz cocuktan hakkaten nefret ediyoruz. ben, annem, annesi, jack bey. taniyan goren herkes, cocukla kizdan hakkaten olmayacagini savunuyor. ama kiz asik iste. yillarini gecirmis birlikte.. kiz universiteden mezun oluyor. cocuk kiza evlenme teklifi ediyor. yaz sonu nisan yapmayi dusunuyorlar, kiz cocuktan pat diye ayriliyor, yeni tanistigi birine asik oluyor. 2 gun birlikte vakit geciriyorlar, 3. gun cocuk tutuyor kizin elinden ailesiyle tanisiyor ve arkadasim su an almanya’da cocugun yaninda. kisa sureli planlari evlenmek.

2.si, ilkokuldan universiteye kadar birlikte okudugum ve cok sevdigim baska bir arkadasim. lise ve universite yillarinda ayni cocukla birlikte. nerden baksan bir 6-7 yildan bahsediyoruz. kiz universiteden mezun oluyor. hepimiz bir nisan – soz benzeri ciddiyet bekleyisindeyiz. ortak geyik  yaza da dugunlerinde gobek atmak uzerine. ama hoop, hatun cocuktan ayriliyor, calistigi ortamda baska biriyle tanisiyor. nisanlaniyorlar cok kisa bir surede ve basiyorlar nikahi.

3.su, yine cok yakin bir arkadas. daha da yakin olaninin kiz kardesi. yine universite boyunca 4 yil ayni erkekle sevgili. okul bitiyor. kizla cocuk ayriliyor, kiz yeni biriyle tanisiyor yuksek lisans yaparken ve ben 20 gun once nisanlarinda fotograf cekerken buluyorum kendimi.

garip geliyor..

yadirgamiyorum. yargilamiyorum da. sadece dedim ya. garip bir durum. bu kadar yili birlikte gecirdigin bir insan varken ortada ondan pat diye ayrilip sonrasinda pat diye evlenmek.

bir de merak ediyorum. belki bunun tersi durumlar da vardir ama.. onumde bu durumla ilgili ust uste ornekler oldugu icin sorma geregi duyuyorum. insan universitedeki sevgilisiyle evlenemiyor mu ? bir lanet mi soz konusu ?

biri beni aydinlatsa ya bu konuda. aydinlaninca nolcak lan? demeyin. hayatin anlamini bulmayacam elbet. ama yine de iste boyle evlenmis birinden, bununla ilgili bir kac bisey duymak istiyorum.

misal eliza hanim, ya da su’dan. sizde durum nedir ?

bi de evde kalmis hatun yorumu isticem. cuzzamlim, konus cabuk :p

not: ayrica bir sonraki yazimda da turk popundaki guzide eserler ve o eserlerde islenen ask temasini islemeyi dusunuyorum. hepten kafayi yedim. hayirlara vesile olsun!

evet pek sevgili Kahkahalar Ülkesi sakinleri.

yepyeni bir kategoride, yepyeni bir yazi formatiyla karsinizdayim.

daha once defalarca soyledim. soylemekten de bikmayacagim. inovasyona doymayan bir kisiligim ve soz konusu sey, ders calismak, odev yapmak, yumurtanin kicima dayanmasi, kokosh hanim tezini bitirmisken benim hala seminerimin belli bile olmamasi gibi etkenler olunca da, yaraticiligim tavan yapiyor. nerde hic isime yaramayacak, aptal saptal isler varsa, onlara sariyorum. en olmadi, kendimi bilimin tamamen uzagindaki seylere adiyorum.

ve bugun aksam da, pek sevgili carmen hanimin (ki bu vesileylen kendisine aramiza tekrardan hosgeldin diyorum) “sevgilime play station aldim, beni unuttu” serzenisinden yola cikarak yeni bir konsepte burunmeye karar verdim.

iste konumuz:

erkeklere neden play station alinmaz ?

oncelikle sunu belirteyim, ben sevgilime play station almam zaten. ama bunun sebebi, beni unutur, benimle ilgilenmez gibi sebepler olmaz, “olum wii alsak ya” dusuncem olur. o nedenle, bu yazida cok becerikli olamama ihtimalimi goz onunde bulundurmanizi ve sadece biraz kendimden yola cikip biraz da empati yapmaya calisarak yazmaya calistigimi bilin istiyorum.

erkek dedigin, basittir. valla bak. hic bir kadini, bir kutu ve 2 kumanda vesilesiylen mutlu edemezken, size yoldan, bunlarla cok mutlu olabilecek en az 10 erkek cevirebilirim. cok kassam kuzu da cevirebilirim, ama soz veriyorum, yazimin devaminda sizleri boyle sacma esprilere maruz birakmayacagim.

ne diyorduk, basitlik. burada yazarin demek istedigi, “aman cok basitler, ne kadar da bayagilar iyyyy” degildir asla. “simplicity” den bahsediyorum tamamiyle. boyle de internasyonel bir insan oluverdim 2 ay ingilizce konusunca. turkce cumle kuramiyorum ak.

biz kadinlar, erkekleri mutlu etmek istemeyiz. cunku kadinlar mutlu oldukca daha fazlasini isterlerken, erkekler mutlu olduklari zaman adaplariyla otururlar. burada istisnalari tamamen goz ardi ediyorum. ama sen, bir erkegin altini kuru, karnini tok tuttugun surece, ve hatta tasvir de yapayim de gozunuzde canlansin, bir erkek elinde birasi, televizyon karsisinda, baska hicbir seyi dusunmeden oturdugu ve gercekten de iste bu denecek huzuru yakaladigi anlarda, “ay osman, mangoda indirim varmis” “ya murat, koyim de tur at hehehe bu arada chanelin yeni cantalarini gordun mu, benim olmalilar” demez. biranin, osmanin, muratin ve yazimizin bas kahramani olan erkegin yanina bir de play station koyarsaniz, ortaya cikabilecek manzara sadece su olabilir:

aslinda budur sebep. erkekler mutlu olunca, unuturlar. baliklarin 10 saniyelik bir hafizasi varsa, mutlu erkeklerinki 8dir. zaten 8 saniyede bir seks dusunmeleri de bu sebeptendir. play station’i olan erkegin, play station’i oldugu surece de, sevgilisi yoktur. cunku mutlaka o play station’la 8 saniyeden fazla bir sure munasebete girerler. bence iyi de yaparlar.

kadin dediginin gizliden gizliye en buyuk amaci da erkekleri 8 saniyeden fazla mutlu etmemektir. bu yuzdendir onca kapris.

bir diger sebebe gelecek olursak, kadinlar yarismayi sevmezler -diger kadinlar disinda-. diger kadinlara karsi sanslari vardir. simarirlar, guzellesirler, tatli olurlar, bastan cikarirlar, allem ederler, kullem ederler, gonullerde taht kurarlar bir sekilde.

ama, soz konusu play station olunca, eger bir kadin herhangi bir yerinden 22 tane futbolcu, 1 tane top en az bir tane de joystick cikaramadigi surece (ki ben denedim, cikmiyor, siz evde denemeyin bosa), play station denen makinayla bas etmesi mumkun degildir.

yapilabilecek en guzel sey, benim yaptigim gibi, parmaklariniza bir adet yuvarlak, bir adet ucgen, bir adet kare ve bir adet carpi cizip, sevimli ve uslu bir kiz olup “benimle oynasanaa” demek olabilir. ama yine de, akli, osmanla muratin eline vermekte kalir. eline veremedigi durumlarda, murata bok atma planlari yapar. sizinle oynasa da, ayni seyi dusunur durur.

“olum murat, arjantini almasaydin bok yenerdin beni”