mesaiye kalmamak için elimde varolan tek bahaneyi, jack beye devredip de, yine mesaiye kaldığım bir gün (bugün). bütün derdimi ve sıkıntımı atıverdim üstümden, kısacık bir konuşma ile.

konu mu ? iki kadından pek beklenmeyecek bir şekilde, iddia, futbol, ve kadınlardan beklenecek bir şekilde, ay sonunu nasıl getircez ya biz ? idi temel olarak.

jack’in bilyonerde kazandığı paralardan bahsediyordum tam. real madrid – barcelona maçından kazandığım para bile beni şu ay sonunda mutlu etti dedim. ve cevap gecikmedi:

hayat bazen güzel. saat 18.00′den sonra, çalışmak zorunda kaldığınızda, işten çıkarsanız kendinizi kötü hissedecek kadar işkolik olduğunuzda ve hatta ay sonunda bile güzel. küçücük detaylar, mutlu ediyor insanı. ve ben seviyorum diyorsunuz. çalışmayı, bir şeyler üretmeyi.

(ha ne üretiyorsun diye soran olursa kendisine kafa göz dalabilirim o ayrı)

öyle işte :)

bir de, soru ekleyelim yazıya. bugün bulunduğum şubenin müdürü hem kendini hem de beni ally mcbeal’a benzetti. kendini benzetmesi (erkek olması sebebiyle) garip olsa da, beni benzetmesine anlam veremedim diziyi hiç izlemediğim için. acaba var mıdır izleyen buralarda ? iyi bir benzetme mi, yoksa alttan laf mı soktu adam bana merak ediyorum da :)

döndüm dolaştım yine geldim. jack beyle kavuştuk. kedimle kavuştuk. kendisi kedilikten lemur’luğa geçiş yapmış yokluğumda. bir hayvan sevgiye bu kadar aç olabilir ancak. yokluğumda sağolsun bey sürekli kötü ve soğuk davranmış çünkü. kedi bu kadar düzgün, bu kadar sakin ve uslu olmasa, çok kızcam adama da, kızamıom işte. bildiğin eğitti hayvanceğizi.

kronik yorgunum. şu 3 günlük tatili iple çekiyorum. bugün hatta saat 6 olsun diye kıvranıp duruyorum sabahtan beri.

karaköydeyim. istanbulda en sevdiğim yer sanırım karaköy. gerçi tam da karar veremiyorum, ama karaköy epey önde götürüyor durumu. keşke paramız olaydı da şuralarda virane, yüksek tavanlı bir bina alaydık. sonra bir şey elbet yapardık.

şimdilik yine işte şube şube gezip, denetimin sevimli yüzü olmaya devam ediyorum.

bu sabah, şişhaneden salına salına yürüdüm perşembe pazarına. 10 dakika sürmedi hem. hem de öyle güzeldi ki. turist gibi hissettim kendimi. bana ingilizce meyve suyu satmaya çalışan amcaya bile ingilizce cevap verecektim neredeyse. gördüğünüz gibi graffitimsi şey fotoğrafı bile çektim sabah sabah, tam galata kulesini çekecektim ki, şarjım bitti.

bir saçma sapan yazıyı daha kısa kesecek ve size daha az eziyet edeceğim. hala reiki yapan kimse çıkmadı bu arada. yok mu reikiye giden bilgi sahibi olan ? bi el atın ya.

öyle işte.

Önce ihtiyacınız olanlar:

1- Hp laptop

2- Elma şeklinde post it

3- Diş. evet bildiğiniz diş.

ve gördüğünüz gibi ısırdığımız elmayı, düzgün bir şekilde laptopimizin hp logo kısmına yapıştırıyoruz. ta daaam. artık sizin de bir macbookunuz var.

umarım bu proje sizin için de en az bizim için olduğu kadar faydalı olmuştur.

hepinize neşeli günler diliyorum.

bir de, züleyhaya da modelliği için teşekkürler. pek uzun boylu, pek güzel kendisi.

hellö.

tatile gittik biz. beyim ilen. bodruma. çok güzeldi. o kadar güzeldi ki gelince bunalıma girdim. tabi bu bunalımın sebeplerinden biri de sigarayı bırakmış olmamız.dı. sabah bir paket sigara aldım 3 günün sonunda ve geri başladım :( kendimi kötü hissetmekle birlikte, özlemişim. iyi hissettim. 3 gündür ilk kez iyi hissediyorum. bildiğiniz cadıya dönüşmüştüm. üstelik de 3 günde 3 kilo almış bir cadı.

bir insan nasıl günde 1 kilo alabilir sorusunun yanıtı, sigarayı bırakarakmış meğer. obez bir insan olmakla sigaraya tekrar başlamak arasında bir seçim yaptım. ve sigaraya başladım. ne kadar çok sigara dedim değil mi. benim de canım istedi.

neyse. ne diyordum. tatile gittik biz. o kadar güzel bir yerdeydik ki 3 gün boyunca. kendimi çok iyi hissettim. çok huzurlu. çok sakin. çok telaşsız. çok durağan. çok tasasız. buradakinin tam tersi kısaca. ve gelince evet. gerçekten bunalıma girdim. trafik. hava. koşuşturmaca. iş. hepsi çok boktan bence. ben çalışmak istemiyorum şu sıralar. of.

öyle işte. yazasım geldi bunları buraya. ve bir kaç da, tatil fotografı paylaşasım.

keşke tekrar orada olsak diyesim.

keşke tekrar denize girsem üşüye üşüye.

balığa rakı karıştırsak.

içsek.

uyusak sallanan salıncakta.

deniz koksa saçlarımız.

]]> http://missipisi.com/matte/feed/ 7 http://missipisi.com/hello-kitty-diy/ http://missipisi.com/hello-kitty-diy/#comments Thu, 09 Feb 2012 11:37:27 +0000 missipisi http://missipisi.com/?p=1210 İşyerindeki bazı insanlar gerçekten gerizekalı olduğumu düşünüyor olabilir. Zira bugün gri bir iş elbisesi, üstüne siyah bir kısa blazer ceket, ayağımda topuklu ayakkabılar, gözümdeyse kurumsal gözlüklerim vardı. Evet, gayet normal, gayet ciddi gibi değil mi ? Değil işte :) Dün akşam jack bey duştayken, bir anlık çılgınlık sonucu, en sevdiğim üstadımın bana hediye ettiği bir adet kıyafet sticker’ını, işte en çok giydiğim blazer cekete ütüledim. Ve sonucu, buradan, sizinle de paylaşmak istiyorum.

İşyerindeki bazı insanlar gerçekten gerizekalı olduğumu düşünüyor olabilir. Ancak, bugün bir dolu insanın gülmesine sebep oldum, dahası, aynada kendime her baktığımda gülmeme sebep oldum. Bugün günüm çok güzel geçiyor. Küçücük bir sticker sayesinde. Bu arada, moda bloggerlarına ve kıyafet postlarına çok özendiğim doğrudur. Benden olmayacağını da biliyorum. Ama evet. Çok eğleniyorum! :)

şimdi sanırım. çok sevgili müdürlerimin yokluğunda.

gidip kendime bir filtre kahve, bir de sigara ısmarlayacağım.

sonra da oturup hayatın anlamını sorgulayacağım.

bir de hasta gibiyim. yazık bana..

hayat çok zor lan!

(yazının müziği)

yine yoktum uzun zamandir. son yazdigim zamandan bu yana, bir suru sehir gezdim yine. artik hatirlamiyorum da nereye gittim, naaptim. sonra evlendim. evimin kadini oldum, ama uzaktan evimin kadini. yerseniz. long distıns merriyıc.

onun disinda. huzurluyum. dunyanin en guzel evinde oturuyorum. dunyanin en tatli kocasi bana dustu. oooh. manti bile yapiyor. jack the last mantibender.

yine bir son donem klasigi olarak, bu yaziyi sizlere havalimanindan yaziyorum. adeta sigindigim bir liman kendisi.

bu 1.5 yil sonunda, istanbulu artik bolca sevmeye basladim. tabi bunun devasaaa bogaz manzarali evimizle cok yakindan ilgisi var, ama havasi ve trafigi artik daha az bunaltiyor beni.

dugunum oldu. gelin oldum. benden olmaz saniyordum ama oldu iste. haha gittigim en guzel dugundu. cok da hatirlamiyorum gerci. cok sarhostum. aciip eglendim.

en son hayal meyal sahnede evli mutlu cocuklu soyledigimi (???), martin 5inde o soguk havada terasta sadece gelinligimle yere oturup sek rakilari shot yaptigimi veee daha once hiic duymadiğima neredeyse emin oldugum bir sarkinin sozlerini ezberimden soyleyerek bolum mudurumle karsilikli gobek attigimi hatirliyorum.

bir de, nikah ve ilk dans aninda heyecandan olecek sandim. o kadar. gecti ve gitti. simdi 6 haftadir evli bir kadınım.

sonra bir de balayi var tabi. mukemmel bir otelde, surekli ye, ic, yat ve masaj yaptir seklinde gecirdigim 5 gunden sonra, hala adapte olamadim is hayatina. calisirken surekli canim mohito ya da long aylınd ays tii istiyor. evde de bir acik bufe olsa diye dusunup duruyorum. ama hayat iste. acimasiz gercekler.

butun yatirimimizi da, eve bir oyun ve eglence merkezi kurmak adina harcamayi dusunur bi halimiz var. gelsin playstation 3ler, gitar hiro bendler, notebooklar bir suru kitaplar vs. degmeyin keyfimize yani.

bugun yola cikacagim hic umrumda olmadan, canta bile hazirlamadan henuz, dun gece, sabah 4e kadar guitar hero oynadim. ve uzun suredir gecirdigim en keyifli cumartesi gecesiydi. bey benimle taksimde bara mi gitmio ? amaaan bosver, ben evde hem icer hem de kendi muzigimi kendim yaparim modundaydim.

uzun uzun anlattim. amacim sizi kiskandirmak degil aslinda. sadece, yokum ya burda. ve buradayken boyle donem donem cok motivasyonsuz, kendimi cok kotu hissederek yazdigim seyler var ya. artik onlarin hicbiri yok hayatimda.

daha garip triplere bagladim gerci. bunu itiraf etmek cok komik ve cok salak oldugumu dusuneceksiniz belki ama kendimi dusunsel olarak sokak hayvanlarina adadim. onlari dusunup agladigim geceler oluyor. hicbir aksiyonda bulunmamam ve onlari bu kadar dusunurken anneme bir kopek ciftliginden para vererek kopek almam ve bizim de eve bir blue russian cinsi kedi alacak olmamiz gercegini bir kenara birakirsak (boyle yazinca da iice igrendim kendimden) gercekten de cok uzuluyorum ve bir seyler yapamamak beni cok sinirlendiriyor.

yazasim cok var. ama ucagim kalkacak az sonra. toparlanmam gerek hafiften. bir de cok heyecanliyim. hakan gunday’in yeni kitabina baslayacagim ucakta. daha baslamadan hic bitmesin isteyerek okumak ve kendimden gecmek istiyorum..

gorusmek umidiylen. hepinizi ozledim lan!

bugun. izmirde bir banka subesinde. mudurun odasindaydim. yanimizda da, 80 kusur yasinda bir teyze. subenin en iyi musterilerinden. benim degil 80, 160 yil yasasam biriktiremeyecegim kadar parasi var.

birden, parasi bok teyze, yanindaki posetten pelerin gibi bir orgu ceket cikardi, onu sube mudurune giydirdi, kalkti ayaga, sube muduruyle gobek atmaya basladi.

birden zaman durdu o odada. 3 haftadi cok karizmatik bir mudur oldugunu dusundugum kadin bana bos gozlerle bakti. ben butun dunyaya bos gozlerle baktim. ve dusundum.

benden olmaz dedim. ben hicbir gun. o kadar parasi var diye, kimsenin karsisinda gobek atamam.

napiyorum dedim sonra. kendim olmaktan ne kadar da uzagim. ustumde siyah bir takim. onun icinde aaah. boyle minik gulleri olan beyaz bir bluz. ayagimda, ayagimi resmen siken topuklu ayakkabilarim. ben makyaj yapmayi sevmem ki. ben uzun saci kendime hic yakistirmam. kahkullerim nerde benim. neden kendimden bu kadar uzagim bir yildan uzun suredir.

sonra gecti. teyzenin elini optum, bana hediye ettigi sali boynuma taktim, gereken imzalari aldim. masama dondum.

sonra gecti iste. is dedim. hayat dedim. kariyer dedim.

ben bugun, kendimi once hatirlayip, sonra yeniden kaybettim.

ve izmir bitti. ve yine havalimaninda, ucagimi beklerken, bu kadar ayik olmak hosuma gitmedi ve birami yudumluyorum.

lanet olsun.

sadece 2 gun. olsun. babanin tuttugu baliklar. annenin yaprak sarmasi. raki. deniz. temiz ve sicak bir hava. dunyanin en guzel denizi -ki gecen haftaki kilyos maceramdan sonra bundan iice emin oldum-. guzeller guzeli bir abla. artik abi olmus bir eniste. birlikte yasasan da hep yaninda olsun istedigin kardes. cok az eksikle gecti bu hafta sonu.. bitmesin istedim ama iste yine havaalaninda rotar yapan ucak sancisi cekiyorum. gece 2 dolaylarinda evde olacagim ve 0630da tekrar uyanacagim. topuklu ayakkabilarimla takim elbisemi giyip yine ise gidecegim. superman gibi bir seyim ise giderken. supermen gibi derken, kostum baabinda. aksamlari isten cikip metroya bindigimde, uzerimdeki ceketi cikarip belime takip alpay yavsakligina burunmek istiyorum ama bunun icin once saclarimin beyazlamasinin gerektigini dusunup vazgeciyorum sonra.

bugun tekrar ossye girmek istedim. hayir yanlis anlamayin. universiteyi bitireli bile bunca zaman olmusken pisman olup bu yasimda girecek kadar delirmedim henuz. istedigim aslinda 17 yasima donmekti. elimden gelse, 14e donecegim ama mantikli bir insanim. ondan 17 yeter dedim. 17 de uyar bana. daha onyediyonyediyongidiyongidiyon diye salak salak sarki soylemek istedim misal. ossye girmis cikmis ve rahatlamis bir sekilde toplayip esyalarimi anamlan yazliga gitmek istedim.

diceksiniz ki ne nankorsun. zaten yazlikta degil miydin ? evet diyecegim ama 2 gun dedigin nedir ki canlar ? ben yine 3 ay yaz tatili istiyom lan. hatta bi daha universite okusam, cok super caliskan bir ogrenci olup hic yaz okuluna da kalmazdim. ne salakmisim. neyse. gecmis zaman iste.. neyse. ne diyordum. 17 evet. daha salak. daha bilincsiz. daha az sorumlulukla.

of. buyumek cok boktan. calismak da oyle. superman kiligina girip kosa kosa ise gitmek de. aaah. yaz geldi lan. yaz geldi ve benim calisip da 1 hafta tatile deli gibi sevindigim 2. yazim bu yaz. ne ara bu kadar buyudum ve esek kadar oldum acaba ? yillar neden bu kadar cabuk geciyor. ve neden her istedigi olmuyor insanin acaba. cok merak ediyom.

hayat adil degil. bunu universitede neye isyan ettigimi bilmeden isyan ederken de biliyordum evet ama bu siralar iliklerime kadar hissediyorum. degil iste. 2 sey bir arada olmuyor. 2 sey bile. yani misal haftasonu adanaya gelip de pazartesi ise dinlenmis olarak ise gitmek gibi bir sansim bile yok. neden ? cunku eve varis saatim en erken 0230 olacak. karadenizde yasayinca. oyle oluyor.

neyse. neyse diyorum kendime. guzel bir haftasonum vardi. guzel bir haftasonu gecirdim. hatta superdi. ve deger. bir gece azcik uyuyim nolcek ?

bir sey olmayacak tabi. sadece uzuunca bir sure daha bir seyleri secip digerlerini erteleyecegim. ve belki de boyle daha cok zevkli olacak sectiklerim. ertelediklerim de oyle.

oyle iste..

merhaba. ben feykencil. yeni mottom, 2 haftaya bir ayaklarim yerden kesilmezse kendimi kotu hissediyorum.

hahayt. cok havali degil mi ? tabi havali olcak bebeyim. su an 2010 yili icerisinde 35. seferimi yapmadan once, ataturk havalimanindan yaziyorum bu yaziyi sizlere. daha ne olsun ? bundan bir adim otesi, hostes olmam olurdu. o zaman da ne havali olurdu lan. dusunsenize. hostes oldugumu. tamam, fazla dusunmeyin vazcaydim.

bundan onceki 3 haftamda, sariyer-kozyatagi-sariyer seferleri yaptim bir de gun icerisinde. bugun kabus sona erdi. uzun bir sure icin -oyle olmasini yurekten diliyorum- metrobuse elveda dedim. elveda metrobus. elveda halktan insanlar. ben bundan sonraki bir ay yine ucaklarla, ozel servislerle falan seyahat edecegim. ama araniza karismak da pek keyifliydi. misal tanistigim ve uzuncayir-zincirlikuyu arasinda buyuk ask yasadigim 8 yasindaki merdo. ne tatliydin oyle. peki ya bana yer veren 45 yasin ustundeki amcalar? hakkinizi odeyemem valla.

yalniz o degil de, 10 yasindan kucuklerle 45 yasindan buyuklerin sevgilisiyim. hepsi beni cok seviyor. biliyorum, hepsinin dusuncesi, “hos hatunmus”

misal, mert’e soruyorum. mert ismimin anlamini biliyor musun ? evet diyor. birilerini sevmek. guluyorum. peki kimi seviyorsun okulda diyorum. kiz mi erkek mi diyor. kiz diyorum. lal diyor. neden diyorum. cunku her seyini benimle paylasiyor diyor. sonra da ekliyor. sisko ama lal.

peki diyorum bu sefer. ne cok peki diyorum degil mi okur. yazmaya yazmaya paslandim. kusuruma bakmayin. neyse. peki diyorum. peki peki peki. ben de sisko muyum mert ?

haayir diyor. sen buyuksun. buyuk derken boylu poslu. suna bak diyor annesi. nasil da capkin oglum. bir de diyor. guzelsin. mutlu oluyorum.

bir de bi sabah bi amca geliyor yanima 34a beklerken. sana metrobuste oturmanin sirrini verim mi ? diye soruyor. guluyorum. tutmasam kendimi kahkaha atcam. bu ne lan. metrobusle ilgili sir, gizem mi olur amca diyecegim diyemiyorum. dinliyorum diyorum ilgiyle. bak simdi diyor, 2. panoyla ibb yazisinin oldugu yerin arasini tam ortala ve yolda dur. kapinin ortasindan degil, sagindan gir. 4. sen giriyorsun. peki diyorum. yanyana oturuyoruz. nasil ? diye soruyor. tesekkur ediyor, kulakliklarimi takiyorum.

ben cok sıkıldım. beni hayat cok yordu bu 3 hafta. hic is yapmadim. ve hic is yapmamak cok kotu bir sey. boyumdan cok buyuk bir yerdeydim. kimse de bana is vermedi. otur izle dediler. izle izle nereye kadar ? 3 hafta goturebildim bir sekilde. ama daha fazla dayanabilir miydim hic bilmiyorum. yol desen, daha fazla istanbul trafigiyle beyninizi sikmek istemem ama. 3 haftada bir yasima daha girip iyice karta kactim ben.

simdi. adanaya gidiyorum. anamin kucagina. daha ucagima 1.5 saat var. taksimde icmekle havaalaninda kitap okumak arasinda kalip havaalanina gelmeye karar verdim. iyi ki de oyle yaptim.  hasreti sona erdirdim. simdi ne de sevineceksiniz oyle bir siteyi kontrol edip bu yaziyi gorunce. sevinmeseniz bile sevinmis gibi yapsaniza lan. nolur. mutlu olmaya ihtiyacim var. nutellaya ihtiyacim var. zira yine pms’in pencesindeyim.

oyle iste.