yine yoktum uzun zamandir. son yazdigim zamandan bu yana, bir suru sehir gezdim yine. artik hatirlamiyorum da nereye gittim, naaptim. sonra evlendim. evimin kadini oldum, ama uzaktan evimin kadini. yerseniz. long distıns merriyıc.

onun disinda. huzurluyum. dunyanin en guzel evinde oturuyorum. dunyanin en tatli kocasi bana dustu. oooh. manti bile yapiyor. jack the last mantibender.

yine bir son donem klasigi olarak, bu yaziyi sizlere havalimanindan yaziyorum. adeta sigindigim bir liman kendisi.

bu 1.5 yil sonunda, istanbulu artik bolca sevmeye basladim. tabi bunun devasaaa bogaz manzarali evimizle cok yakindan ilgisi var, ama havasi ve trafigi artik daha az bunaltiyor beni.

dugunum oldu. gelin oldum. benden olmaz saniyordum ama oldu iste. haha gittigim en guzel dugundu. cok da hatirlamiyorum gerci. cok sarhostum. aciip eglendim.

en son hayal meyal sahnede evli mutlu cocuklu soyledigimi (???), martin 5inde o soguk havada terasta sadece gelinligimle yere oturup sek rakilari shot yaptigimi veee daha once hiic duymadiğima neredeyse emin oldugum bir sarkinin sozlerini ezberimden soyleyerek bolum mudurumle karsilikli gobek attigimi hatirliyorum.

bir de, nikah ve ilk dans aninda heyecandan olecek sandim. o kadar. gecti ve gitti. simdi 6 haftadir evli bir kadınım.

sonra bir de balayi var tabi. mukemmel bir otelde, surekli ye, ic, yat ve masaj yaptir seklinde gecirdigim 5 gunden sonra, hala adapte olamadim is hayatina. calisirken surekli canim mohito ya da long aylınd ays tii istiyor. evde de bir acik bufe olsa diye dusunup duruyorum. ama hayat iste. acimasiz gercekler.

butun yatirimimizi da, eve bir oyun ve eglence merkezi kurmak adina harcamayi dusunur bi halimiz var. gelsin playstation 3ler, gitar hiro bendler, notebooklar bir suru kitaplar vs. degmeyin keyfimize yani.

bugun yola cikacagim hic umrumda olmadan, canta bile hazirlamadan henuz, dun gece, sabah 4e kadar guitar hero oynadim. ve uzun suredir gecirdigim en keyifli cumartesi gecesiydi. bey benimle taksimde bara mi gitmio ? amaaan bosver, ben evde hem icer hem de kendi muzigimi kendim yaparim modundaydim.

uzun uzun anlattim. amacim sizi kiskandirmak degil aslinda. sadece, yokum ya burda. ve buradayken boyle donem donem cok motivasyonsuz, kendimi cok kotu hissederek yazdigim seyler var ya. artik onlarin hicbiri yok hayatimda.

daha garip triplere bagladim gerci. bunu itiraf etmek cok komik ve cok salak oldugumu dusuneceksiniz belki ama kendimi dusunsel olarak sokak hayvanlarina adadim. onlari dusunup agladigim geceler oluyor. hicbir aksiyonda bulunmamam ve onlari bu kadar dusunurken anneme bir kopek ciftliginden para vererek kopek almam ve bizim de eve bir blue russian cinsi kedi alacak olmamiz gercegini bir kenara birakirsak (boyle yazinca da iice igrendim kendimden) gercekten de cok uzuluyorum ve bir seyler yapamamak beni cok sinirlendiriyor.

yazasim cok var. ama ucagim kalkacak az sonra. toparlanmam gerek hafiften. bir de cok heyecanliyim. hakan gunday’in yeni kitabina baslayacagim ucakta. daha baslamadan hic bitmesin isteyerek okumak ve kendimden gecmek istiyorum..

gorusmek umidiylen. hepinizi ozledim lan!

kitap okumadigim zamanlarin hepsini, okudugum kitabi ozleyerek geciriyorsam, o kitap benim icin cok guzel demektir. bu konuda, hakan gundayin da bir yorumu var. pic’de, hakan der ki -ki ileride bir gun bir kitap yazarsam, ben de icinde bir sekilde olacagim. hakan gunday’i da cok sevme nedenlerimden biri bu- bir kitap eger kendini 2. kez okutuyorsa guzeldir. ve benim bu cumlenin uzerinde daha cokca durmam kitabi 2. okuyusumda gerceklesti.

hayatimin en mutlu anlari listesi yapsam, misal 100 an listeleyecek olsam, bu 100 andan 45ini kesin kitap okurken hissetmisimdir. cok coskulu oluyorum her seyden once. cok yogun hissediyorum. bambaska bir dunyanin icerisine ortasindan daliyorum evet. ve mutlaka, o karakterlerden birinde bir sey yakaliyorum. benden bir sey. ne kadar da cok ben gibi diyorum. olmadi, cok yakinimdaki birine benzetiyorum birini.

neyse. neden boyle hissediyorum bu siralar. cunku gecen cuma, idefixe’ten gelen bir koliyle birlikte, cok guzel hissettim. cunku o kolinin icinde, cok sevdigim 2 yazarin yeni kitaplari da vardi.

simdilik, murat mentes’ten korkma ben varim’i okumaktayim. bitmesinden cok korkuyor ve bu sefer gercekten yavas gidiyorum. bitince tekrar yazarim bir seyler ama. simdilik tek soyleyebilecegim, harika gittigi. absurtlugune ve kurgularindaki zekaya hastayim kesinlikle.

o bitince, chuck palahniuk’ten tekinsiz var sirada.

bir sure. baska hicbir sey yapmadan, kitap okumak istiyorum. ama bir yandan da bu kitaplar hic bitmesin istiyorum. anliyor musun beni ?

ps: bu arada, tekinsiz’in film haklari satin alinmis ve film koen mortier tarafindan cekilecekmis. kitabin cok rahatsiz edici oldugunu zaten bir suredir okuyor ve merak ediyordum. filmin de oyle olmasini beklemekteyim.

ps2: -tamamen bagimsiz not bu- sadece satinalmacilardan degil, hayatinin bir donemini satinalmaci olarak gecirmis olanlardan da hic haz etmiyorum.

psp: anladin sen onu :)

* gugilsever okurlar. kolay bir soru ama, cumlenin kaynagini bulana, benden bir hediye gelebilir. ben bunu hep yapiyorum! evet.

okudukca buyuyor gozlerim.

]]> http://missipisi.com/gozlerim-sigmiyor-yuzume/feed/ 10 http://missipisi.com/ziyan/ http://missipisi.com/ziyan/#comments Sun, 13 Sep 2009 15:06:02 +0000 fakeangel http://missipisi.com/?p=792 uzun bir hikaye yazdim once. cunku guzel yazan herkes, benim de yazmama sebep oluyor. belki diyorum. onlar kadar guzel yazabilirim bir gun.

sonra ama. cok icimi acitti yazdiklarim. okudum ve vazgectim. bir yanilsama vardi ve de ortada. uzuldum ve vazgectim.cok az kisinin kalbimi bu kadar acitmasina izin veriyorum sanirim. ve cok az kisiyle ilgili yazdiklarimin.

kisaca dedim. bir iki cumle kurayim.

bu kadar cok yazan ve bu kadar guzel yazan cok az kisi var bana gore. sirf bu yuzden bile saygi duyuyorum hakan gundaya.

o yuzden. sadece ben degil. herkes okusun. yeni kitabini. ya da eskilerini. bilmiyorum.

sevgili kahkahalar ulkesi sakinleri. cok mesudum. fotograf makinalari ailemin en agir topu artik aramizda. sonunda teknolojiye yenik dustum ve lomolarimin, zenitlerimin yanina bir kardes getirdim. d-slr kendisi bir adet. altimda kalip da kirilmasindan korkmasam, ona sarilip uyucam bu derece. oyle bir duygusal bag var aramizda.

sonra, bir baska guzel blog kesfettim bugun. ozellikle animesever bir kisilikseniz, bi kosu gidin. siz de benim kadar cok vakit ayircaksiniz. eminim.

e kesfetmisken bos durur muyum ? bir de mim caliverdim. kitaplarlan ilgili.

2 ayri liste var. Nortos oyku dergisinin hazirladigi olmeden once okumaniz gereken 40 kitap ve BBC’nin hazirladigi olmeden once okumaniz gereken 50 kitap. valla 90 kitap gercekten de ufak bir sayi. okunur. ben sahsen, simdi okuduklarimi bu mim vasitasiyla bir yildiz koymak suretiyle isaretleyip, okumadiklarimi da okumaya koyulacagim.

bu arada, anayurt oteli. okumayanlar, filmini izlemeyenler, mutlaka okuyun. ben 2 gunde sadece ise gidip gelirken okuyup bitirdim ve simdi de filmi izleyecegim.

ama once liste evet. basliyoruz!

1- Don Quijote, M. de Cervantes Saavedra (1605) *
2- Suc ve Ceza, Fyodor Dostoyevski (1866)  *
3- Memleketimden Insan Manzaralari, Nâzim Hikmet (1966-1967) *
4- Alemdagda Var Bir Yilan, Sait Faik Abasiyanik(1954) *
5- Tutunamayanlar, Oguz Atay (1971) *
6- Hamlet, William Shakespeare (1600 dolaylarinda)
7- Yuzyillik Yalnizlik, Gabriel García Márquez (1967) *
8- Huzur, Ahmet Hamdi Tanpinar (1949) *
9- Anna Karenina, Lev Tolstoy (1873-1877) *
10- Karamazov Kardesler, Fyodor Dostoyevski (1880)  *
11- Kara Kitap, Orhan Pamuk (1990)
12- Ilyada, Homeros (MO 9.-7. yuzyil) (yarisindan biraz cogunu okudum. sayilir mi acaba)
13- Odyssia, Homeros (MO 9.-7. yuzyil)
14- Savas ve Baris, Lev Tolstoy (1865-1869) *
15- Ilahi Komedya, Dante Alighieri (1307-1321) *
16- Binbir Gece Masallari (8.-9. yuzyil)
17- Madame Bovary, Gustave Flaubert (1856) *
18- Donusum, Franz Kafka (1915) *
19- Ecinniler, Fyodor Dostoyevski (1872)
20- Butun Oykuleri, Anton Cehov (d.o. 1860-1904)
21- Kucuk Prens, Antoine de Saint-Exupery (1943) *
22- Ince Memed, Yasar Kemal (1955) *
23- Denemeler, Michel de Montaigne (1572-1588) *
24- Ulysses, James Joyce (1922)
25- Yunus Emre Divani (d.o. 1238?-1320?)
26- Mesnevi, Mevlana Celaleddin Rumi (1278)
27- Dava, Franz Kafka (1913) *
28- Budala, Dostoyevski (1868)
29- Mrs. Dalloway, Virginia Woolf (1925)
30- Son Siirleri, Nâzim Hikmet (1970) *
31- Macbeth, William Shakespeare (1606)
32- Kizil ile Kara, Stendhal (1830) *
33- Malte Laurids Brigge’nin Notlari, Rainer Maria Rilke (1910)
34- Kayip Zamanin Izinde, Marcel Proust (1917-1925)
35- Ses ve Ofke, William Faulkner (1929)
36- Gonulcelen, J.D. Salinger (1951) *
37- Seyh Bedrettin Destani, Nâzim Hikmet (1936) *
38- Bir Dugun Gecesi, Adalet Agaoglu (1979) *
39- Evliya Celebi Seyahatnamesi (1898-1938)
40- Kotuluk Cicekleri, Charles Baudelaire (1857)

40′ta 22.5. cok da fena bir sayi degil bence..

gelelim BBC’nin listesine:

1. The Lord of the Rings, JRR Tolkien *
2. Pride and Prejudice, Jane Austen *
3. His Dark Materials, Philip Pullman *
4. The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, Douglas Adams *
5. Harry Potter and the Goblet of Fire, JK Rowling *
6. To Kill a Mockingbird, Harper Lee *
7. Winnie the Pooh, AA Milne *
8. Nineteen Eighty-Four, George Orwell *
9. The Lion, the Witch and the Wardrobe, CS Lewis *
10. Jane Eyre, Charlotte Brontë *
11. Catch-22, Joseph Heller
12. Wuthering Heights, Emily Brontë *
13. Birdsong, Sebastian Faulks
14. Rebecca, Daphne du Maurier
15. The Catcher in the Rye, JD Salinger *
16. The Wind in the Willows, Kenneth Grahame
17. Great Expectations, Charles Dickens *
18. Little Women, Louisa May Alcott *
19. Captain Corelli’s Mandolin, Louis de Bernieres *
20. War and Peace, Leo Tolstoy *
21. Gone with the Wind, Margaret Mitchell
22. Harry Potter And The Philosopher’s Stone, JK Rowling *
23. Harry Potter And The Chamber Of Secrets, JK Rowling *
24. Harry Potter And The Prisoner Of Azkaban, JK Rowling *
25. The Hobbit, JRR Tolkien
26. Tess Of The D’Urbervilles, Thomas Hardy
27. Middlemarch, George Eliot
28. A Prayer For Owen Meany, John Irving
29. The Grapes Of Wrath, John Steinbeck *
30. Alice’s Adventures In Wonderland, Lewis Carroll *
31. The Story Of Tracy Beaker, Jacqueline Wilson
32. One Hundred Years Of Solitude, Gabriel García Márquez *
33. The Pillars Of The Earth, Ken Follett
34. David Copperfield, Charles Dickens
35. Charlie And The Chocolate Factory, Roald Dahl *
36. Treasure Island, Robert Louis Stevenson *
37. A Town Like Alice, Nevil Shute
38. Persuasion, Jane Austen *
39. Dune, Frank Herbert *
40. Emma, Jane Austen *
41. Anne Of Green Gables, LM Montgomery
42. Watership Down, Richard Adams
43. The Great Gatsby, F Scott Fitzgerald
44. The Count Of Monte Cristo, Alexandre Dumas *
45. Brideshead Revisited, Evelyn Waugh
46. Animal Farm, George Orwell *
47. A Christmas Carol, Charles Dickens
48. Far From The Madding Crowd, Thomas Hardy
49. Goodnight Mister Tom, Michelle Magorian
50. The Shell Seekers, Rosamunde Pilcher

bu listeyi icten-chan cok begenmese bile. ben inanilmaz sevdim. herseyden once otostopcunun galaksi rehberi, dune ve harry potter serilerini icerdigi icin. ve ayrica bir dolu jane austen var. bakalim buradaki skora:

50de 28. ayrica ilk 10′daki tum kitaplari okumus olmak da beni cok mutlu etti. ki bu 10 kitaptan otostopcunun galaksi rehberi, jane eyre, ugultulu tepeler, 1984, harry potter, bulbulu oldurmek ve ask ve gurur’u sadece okumakla kalmamis, bir cogu sayesinde buyumus, guzellesmis, ogrenmisimdir.

neyse efendim. ben bu mim’i birine paslayacagim. ve kalanlariniza bol yildizli gunler dileyecegim.

sevgili porco, mimi cevapla. okuduklarinin yanina yildizlarini koy. kalanlarini, yasam boyu kitap sponsoru dernegi diye bir olusum varmis. onlar sana gonderceklermis. yersen :)

bunlardan 5′i otostopcunun galaksi rehberi serisine aittir. 7’si de harry potter’a.

okudugum en guzel, en masalsi, en heyecanli kitap bile olabilir harry potter’in 7 kitaplik serisi.

hatta, hafizamdan biseyi sildirme sansim olsa, hic oyle beni terkeden sevgilimi falan sildirmem valla. direk dusunmeden harry potter’i sildiririm ki, tekrar kesfedim.. tekrar okuyim..

harry, hermione, ron.. elimde buyumusler gibi hissediyorum.

icimdeki en buyuk bosluklardan biri, 7. kitabi bitirdigim an olustu misal. siktir lan dedim.  bi daha harry potter olmucak. ne okucam ben amina koim.

sonra, cocugum oldugu zaman, kesinlikle butun kitaplari vermicem eline. her sene 1 kitabini okutcam.

o cunku, bambaska bir heyecandi.. 8 yil boyunca, hep bekledim bir sonraki kitabi.

ayni sekilde filmleri de oyle..

elimde buyuduler dedim ya, cidden 5. kitap-filmle birlikte, olaylar karanlik bir hal almaya basladilar. o yuzden misal, 5. filmde yonetmenin degismis olmasina ve filmin diger 4 filme gore daha karamsar bir hava icermesine cok sevinmistim.. ki sevmistim de filmi. bir cok sey atlanmis, unutulmus olsa bile filmin atmosferi gercekten de buyuleyiciydi.

ozur dileyerek soyluyorum ki, yazimin bundan sonrasi feci sekilde spoiler icermekte. izlemediyseniz henuz ve izlemeyi dusunuyorsaniz yakin zamanda sakin ama sakin okumayin.

sen ne yaziyon lan? diye soracak olursaniz da, icimi dokmeden uyuyamayacak gibiyim..

oyle iste..

oncelikle sunu soyleyeyim. film kesinlikle sikmiyor. izliyorsunuz. vakit nasil geciyor anlamiyorsunuz bile. ama eksik bir seyler var.. bir seyler degil.. cok sey var.

6. kitap, benim icin donum noktasiydi. ilk 5 kitapta cok net bir sekilde snape asigi bir insandim. cok emindim snape’in aslinda iyi oldugundan. burada deginmem gereken bir nokta var, normalde ben pek iyilerin tarafini tutmayan bir insanim. bir diger cok sevdigim hatta taptigim seri olan star wars’ta misal olayim dark side’dir direk. ama harry potter’da her zaman ve cok net bir sekilde iyilerin tarafinda olmusumdur. harry potter’dan gicik bile almam, o derece..

neyse, ne diyordum. snape evet.. 6. kitabi bitirdigimde, snape benim icin dunyadaki en buyuk orospu cocuguydu bildigin. nasil nefret etmistim dumbledore’u oldurdu diye. nasil inanmistim kotu olduguna. filmde, bu duyguyu asla vermemislerdi. o kadar belliydi ki snape’in aslinda iyi oldugu ve bilerek, anlasarak oldurdugu dumbledore u. aslinda hic oldurmek istemedigi.. bu bence filmin bir numarali handikapiydi.

sonra, 6. filmde kesinlikle cok ustun koru gecilen bir diger detay, herri ile cini arasindaki ve ron ile hermiyon arasindaki askti. kitapta ron herriye kusmuyor muydu misal ? filmde hic buna da deginilmemisti.

5. kitapta voldermort artik iyice ete kemige burunmustu. 6da da kendisini bolca gostermekteydi. ama filmde kendisini 1 kere bile goremedik.

kendisini goremedigimiz gibi, 6. kitapta, harry’nin kendini voldermort’a cokca benzetmesi ve bununla ilgili karamsarliklari, ofkelenmeleri cok fazlaydi. filmde hic olmayan bir diger sey de buydu evet.. hatta dumbledore olmeden once kitapta harry’le aralarinda son derece geyik bir konusma geciyordu.. “senin ondan farkin, sicacik bir kalbin olmasi harry” falan diye zirvaliyordu dumbledore. i ih.. o da yok.

hortkuluklari aramak icin cok zaman harciyorlardi dumbledorela birlikte. filmde 5 dakika surmedi..

ve R.A.B. gizemi. kitabi okurken ve bitirdigimde 7. kitap cikana kadar bolca kafa yormustuk biz. kim lan bu rab? diye. ama yok. kitabi okumamissaniz, R.A.B. de sizin icin sadece onemsiz bir detay gibi gozukur eminim.. ayrica, salakca bir sekilde 6. filme R.A.B.’nin kim olduguyla ilgili cok acik bir de ipucu koymuslardi. kitapta hic gecmemesine ragmen..

Dumbledore lan! o serideki en cok saygi duyulmasi gereken karakter. oldu amina koim. hani cenaze ? hani anka kusu ? yok. 2 dakikada harcadilar adami..

ve son olarak.. okulda bir korkunun hakim olmasi gerekiyordu. snape ilk kez karanlik sanatlar dersi veriyordu. kotuler okulu basiyordu. bunlar bence gecistirilecek, onemsenmeyecek detaylar degildi..

5. filmden daha karanlik gecmesi gereken 6. film, oooyle hicbir seye deginmeden, gecip gitti acikcasi.

sinirliyim.

azcik da kirildi hayallerim.

ben j.k. rowling olsam -keske olsam lan-

olmamis bu film der, yeniden cektirirdim..

çağımızda geçmiş yüzyılların bilmediği, kısa ömürlü bir yaratık yaşıyor. sinemadan çıkmış insan. gördüğü film ona birşeyler yapmış. salt çıkarını düşünen kişi değil. insanlarla barışık. onun büyük işler başaracağı umulur. ama beş-on dakikada ölüyor. sokak sinemadan çıkmayanlarla dolu; asık yüzleri, kayıtsızlıkları, sinsi, yürüyüşleriyle onu aralarına alıyorlar, eritiyorlar.

sinemadan ciktigimiz halimiz, dondurulsa ya. evet, kalsaydik oyle. guzel olurdu..

bu arada.. sevgili tez danismanimi gordum dun gece ruyamda. bir dahaki gorusmemizde, kendisine su tshirtu armagan etmek istiyorum :

bu arada, yaklasik bi 10 gunden falan sonra annem tekrar sehre dondu. birazcik gerildik kendisiylen yoklugunda, ama bugun sabah erken uyanip bana 10 gundur yemedigim kadar guzel bir yemek yapinca oglen yemem icin, gonlumu tamamiyle almis bulundu.

buraya deli gibi yagmur yagio su an.. o kadar guzel ki.. cok seviyorum yagmuru zaten ama yazin yaginca bir baska guzel oluyor. tabi ben yine her zamanki bahtsizligimla birlikte, ise varla yok arasi bir sandaletle geldigim ilk gunde yagmur yagdi. sigara icmeye cikcam, cikamiyorum..

dun aksam anneme sonbahar’i izletcektim. dvd’yi koydum, daha film baslamadi bile, annem uyumaya basladi. 4 bir yanimi uykucular sarmis durumda. bana da bulasti isin kotusu. kronik bir sekilde uykum var gibi. hani biraksalar, yagmurun altinda boyle uzansam ve uyusam.. ne guzel olur.

of! yazin calismak hic cekilmiyor.

bu arada, bugun internetim heralde hallolcak. yani oyle umut ediyorum.

oyle iste..

1 kitap olmuştum. neden bilmiyorum. sanirim beni kitaba benzetmisti. ondan. sonra gitmistim. 2 gunlugune. ozlemistim. geri donmustum. geri donerken, hava alanından ona kurbaga almistim. yesil bir zarfin icine hapsetmistim kurbagayi. uyumlu olsun diye.

kurbaganin anlami cok acikti aslinda.

“ben seni optum. sen prens oldun. artik tek yapman gereken bu kurbagaya bakip gecmisini unutmaman”

ama o cok unutkandi, kesin unuturdu buu da. zaten, kurbaganin icine, bir kitabin ilk sayfasini yazdigimda da, beni bir kitaba benzettigini, hangi sarkilari dinleyince beni hatirladigini unutacagini biliyordum.

o durmadan unutuyordu. ve ben bunu seviyordum.

bugun, o kurbaga aklima geldi. hayir, unutkan olan degil. evet, zarfa hapsettigim.

hemen burada belirtmem gerekiyor. aklima gelme sebebi kesinlikle kurbagaya ne yaptigini merak etmem falan degildi.

sadece, aklima gelmisti iste.

zaen isin en guzel tarafiydi bu. onunla basliyordu dusuncelerim ve kurbagalara kadar gidiyordu. bir yandan da merak ediyordum. acaba diyordum. hep onu dusundugumde aklima capalar, kurbagalar ve sonsuzlugun sonu gelebilecek mi ?

seviyorum sanirim bu duyguyu. yani sevdigim sey, onu dusundugum her zaman, boyle abukluklarin karsima cikmasindan cok, bunlarin bana cok da abuk gelmemesi. yani bana sorsaniz kurbagalarla, capalarla ve sonsuzlugun sonuyla ilgili cok mantikli aciklamalar yapabilirim -hos sonsuzlugun sonuyla ilgili asimov’dan daha guzel ve daha mantikli bir seyler cikaramam ortaya ama olsun- ama mantikli aciklamalar yapmak isteseydim bu sonunu nereye baglayacagimi bilmedigim yaziyi yazmak yerine mantikli aciklamalar yapardim.

zaten o bunlarin hepsine metaforik anlatim diyor. gerci yeryuzunde onun disinda bir suru insan da ayni seyi soyluyor olabilir. ama bir suru insani sevebilecek ya da bir suru insanla ilgili en az 3 seyi sevebilecek kadar buyuk bir kalbim ne yazik ki yok. olsun ister miydim, onu da bilmiyorum.

cok sevdigim bir yazar var. bu yil yeni bir roman yazdi. 40 yas romani. o romandaki ana fikir, buyuk bir yüregi olmayanlarin, buyuk birer yazar olamayacagiydi. buyuk bir yazar olmak gibi bir kaygim zaten yok. istegim var mi, onu da bilmiyorum. ama aklima geldi iste bir anda. kalp mald diyince.

neyse; ne diyordum? kurbaga evet. kurbaganin nereye kayboldugunu merak ettim. ya da kayboldu mu ? belki de kurbagayi opmustur ve prens olmustur o da. birlikte mutlu mesut yasiyorlardir.

belki de; o da benim onu dusundugum gibi, beni dusunuyordur. bu kadar yogun olmasa bile, dusunse iyi eder. yani beni dusunmesi gerekliligi yok tabiki de; ama soyle bir duz mantik gelistirdim:

ben onu dusunup mutlu oluyorsam, o da beni dusunup mutlu olabilir.

ve ben artik, mutlu prensleri, kucuk prenslerden daha cok seviyorum.

ilk konumuz, gerilla pazarlamaylan ilgili. turkiyede uygulandigi zaman mutlu oluyorum alenen. evet, yarim donem pazarlamaylan ilgili calisinca pazarlamaci vizyonuna sahip bir insana donusuyorum cok feci. ve evet, bir de siz beni seneye tez yazarken gorun.

bunun bir diger versiyonu da 2 ay finansci olarak calisinca, finansci vizyonuna da sahip oluvermem. arada evde atip tutuyom. valla bakin. anne diyom, dolar yukselcek ha, faiz indirimi bekleniyo ha. o da yazik, dinliyo beni.

neyse, ne diyodum. he, gerilla pazarlama. yurt disinda o kadar asmis ve guzel ornekleri var ki. ozellikle acik hava reklamciligi soz konusu oldugunda. ama yine de, mart ayinda gerceklestirdigim kisa istanbul seyahatimde de farketmistim -seyahat ne lan?-. gecen hafta gittigim konserde de farkettim. bizde de yapilmaya baslandi ve guzel oldu. degisik oldu yani.

bu da benim cektigim bi fotograf. he ustte gordugunuz. yani klasik bir reklam vermektense, boyle markanizla bagdasan sevimli adamlari konsere goturun. dogrudan satisinizi arttirmasa bile, insanlarin ilgisini cekiyo. marka imajina ve bilinirligine ayrica da akilda kaliciliga katkisi buyuk bence.

hazir derslerden ve benzeri konulardan baslamisken. sevgili tez danismanima bir takim laflar hazirladim. onu solicem. “greenwashing” nedir, cevreylen ilgili bi tez yazinca bana kim is vercek, dunyayi senlen ben mi kurtarcaz? cok merak ediyorum. valla bak. bence superdi, kriz donemlerinde reklamlari incelemek. sevmedigim bir konuyla 1 yilimi gecirmek gibi bir risk aldiriyorsun bana. ve bu beni cok uzuyor. hakikaten, sinir olmaktan ote, -neden bilmiyorum ama sana cok saygi duyuyor ve seni cok seviyorum, cok sinir ol(a)mayacak kadar- uzuluyorum.

hazir daldan dala konseptimiz, o zaman gunun anlam ve onemine de uygun olsun dedim. buradan butun annelerin de anneler gununu kutluyorum. normalde, “bu tarz gunlere kafam girsin” mantalitesi tasiyan bir insan olan ben, anneler gununu gercekten cok seviyorum. o kadar cok seviyorum ki, anneme anneler gunu hediyesini dayanamayip persembeden verdim.

su yukarida gormekte oldugunuz yatak odasi da, bir haftadir masaustumu suslemekle birlikte, bana cesitli hayaller kurdurtmakta efendim. orada yasamak istiyorum. o oda benim olsun istiyorum. “biz” e ait bir evin. “biz” e ait odasi bu olmali. kesinlikle..

normalde, rejimle falan isi olmayan bir insanim. ihtiyacim olmadigindan diil, sadece soz konusu yemek oldugu zaman “amaaan, bi daha mi gelcez dunyaya” diyip durdugumdan ve hayatima isim koysam onun adi “feykencil kebaplar diyarinda” olcagindan oturu, rejimlerle aramda fazlaca mesafe bulunmakta. ise basladigimdan beri, biraz kilo verdim ve bu annemi cok mutlu ediyor. bir de yaz basinda ablamin dugunu var ve cocuklugumdan beri ablamin duyununde zayif bir insan olacagimin hayalini kurdum ben.  kendimle ilgili hic dugun hayalim olmadigi icin, hep ablaminkine entegre ettim kendimi. cok net bi sekilde istedigim, sari ve uzun sacli olmak, kirmizi ve kisa bir straplez elbise giymekti ablamin dugununde. saniyorum bu 8 yasimdan beri falan boyle sabit bi hayal. buyuyunce, lan ablam evde kalcak nasil olsa diye dusunup rahatlamistim. ama hatun hakkaten evleniyor. ve benim sarisin ve uzun sacli olmam cok imkansiz. aslinda zayif olmam da cok imkansiz ama icimde 6 kilo vermek gibi bir istek barindiriyorum. hafta sonu ankaradan gelen bir arkadasim bu konuda imdadima yetisti ve bana weight watchers die bi rejim verdi. onu yapcam. yarindan itibaren. eger ise yararsa, solicem ki sizler de yapin. cunku cok zevkli ve guzel ve kolay biseye benziyor.

bir haftadir bok gibi olan hava, bugun birden bire cok isindi. aslinda bizim pek alisik olmadigimiz bir sey bu. yani mayisin 10una kadar gelip de hala usumemiz hafiften. ya da hala yaz gelmemis olmasi. ama yine de, birden bu kadar sicak bir havayla karsilasinca, insan sevinemiyor ve afalliyor. ayrica da, daha once de soylemistim bunu. bugunku sicak havanin, yazin cehennem gunlerinin habercisi oldugunu bildigimden, bi daha tekrarlicam: eger cehennem diye bi yer varsa, ve beni birileri oraya gonderirse, benden ve diger butun adanalilardan, zaten hayatimizin ortalama 60-70 yilinin en az 3er ayini hakikaten cehenneme cok benzeyen bi yerde gecirdigimiz icin, bu sureyi hesaplayip dusun lan.

bugun, yazdiklarimi daha okunur kilmak icin, boyle resimli bir yazi hazirladim. ve burada da bu yaziya son veriyorum.

oyle iste.

“Uzaya, zamana, maddeye ve varligin dogasina iliskin tum sorular yanitlandiginda

geriye tek bir soru kalacaktir:

Aksam yemegini nerede yiyecegiz?”

der yeryuzundeki en kutsal kitap.

acikmis olmakla birlikte, bugun, diger gunlerde oldugu gibi, ama belki de birazcik daha fazla, okumaktan ne kadar da cok keyif aldigimi anladim. hatirladim. 52736942. kez sanirim.

aksama daha cok var. kahvaltiyi nerede yapacagiz lan ?