11 aralik gelsin!!!

neyse ben ne diyordum. kucukken olurdu bu bana cokca. dun gece de oldu. bir onceki gunden bana yadigar aksamdan kalmaligim ve ben, film izlemeye karar verdik. ne izlesem ne izlesem diye bolca dusundukten sonra der baader meinhof komplex’te karar kildik. film cok guzel gidiyordu. zaten cok guzel olduguna dair de cok saglam bir referansim vardi. derken uyuyakalmisim.

ruyami anlatmayacagim hayir. zira spoyler olabiler diye korkuyorum :) ama uyandigimda en cok merak ettigim sey, filmin gercekte nasil sonlandigiydi. sanirim bu yazidan sonra filme devam edecegim.

o diil de. ceynur’un yagmur isimli sarkisi sizce de pek guzel diil mi ?

bu arada, murat mentes’in korkma ben varim isimli kitabini sonunda bitirmis bulunmaktayim. iyi ki diyorum. iyi ki bu kadar uzun bir sureye yaydim okumayi. tek kelimeyle harikaydi. ve uzun suredir olmayan bir sey oldu bana. okudukca guldum. gulmenin disinda, basliklar, kurgu, mekan isimleri, karakterlerin isimleri -ki cok fazla karakter vardi kitapta- yapilan alintilar, hepsi birbirinden superdi. lan dedim bolca. butun bunlari nasil dusunmus bu adam. saygi duydum.

o diil de. kings of convenience, rule my world. dinleyiniz efendim.

her gun ama her gun, olmasi icin dua ettigim bir hayal var. ve 2 farkli versiyonu bu hayalin. 2si de birer adet villa icermekte.  evet lan. bildigin villa. dun bir adetine gidip baktik bile babamla. eger olursa evim olcak lan. durmadan bu ev uzerinden de hayaller kuruyorum. bodrum katina studyo yapariz. 3 oda bizim neyimize. birini sinema yapariz hiho. seklinde geziniyorum. salonun, yemek masasi konmasi gereken yere biz kitaplik yaptiririz. bir de koltuk. oh mis.

o diil de. muse – unnatural selection. albumdeki en sevdigim parca.

bugun yapmam gereken bir is var. dolabimi duzeltmek. sigmiyorum dolaba. ben derken, kiyafetlerim. evet, o derece icsellestirdim kendilerini o yuzden onlar ve ben 1. tekil sahis oluyoruz direk. o kadar gozumde buyuyor ve o kadar korkutuyor ki bu eylem beni. ama artik yapmak zorundayim. yeni kiyafetlere yer acmak zorundayim. mitoz bolunuyorlar zaten adeta.

o diil de. the strokes – on the other side. bayiliyorum diye tanimlamaya caliscam. az olcak..

i hate them all, i hate them all
i hate myself  for hating them
so i’ll drink some more, i’ll love them all
i’ll drink even more…
i’ll hate them even more than i did before

kitap okumadigim zamanlarin hepsini, okudugum kitabi ozleyerek geciriyorsam, o kitap benim icin cok guzel demektir. bu konuda, hakan gundayin da bir yorumu var. pic’de, hakan der ki -ki ileride bir gun bir kitap yazarsam, ben de icinde bir sekilde olacagim. hakan gunday’i da cok sevme nedenlerimden biri bu- bir kitap eger kendini 2. kez okutuyorsa guzeldir. ve benim bu cumlenin uzerinde daha cokca durmam kitabi 2. okuyusumda gerceklesti.

hayatimin en mutlu anlari listesi yapsam, misal 100 an listeleyecek olsam, bu 100 andan 45ini kesin kitap okurken hissetmisimdir. cok coskulu oluyorum her seyden once. cok yogun hissediyorum. bambaska bir dunyanin icerisine ortasindan daliyorum evet. ve mutlaka, o karakterlerden birinde bir sey yakaliyorum. benden bir sey. ne kadar da cok ben gibi diyorum. olmadi, cok yakinimdaki birine benzetiyorum birini.

neyse. neden boyle hissediyorum bu siralar. cunku gecen cuma, idefixe’ten gelen bir koliyle birlikte, cok guzel hissettim. cunku o kolinin icinde, cok sevdigim 2 yazarin yeni kitaplari da vardi.

simdilik, murat mentes’ten korkma ben varim’i okumaktayim. bitmesinden cok korkuyor ve bu sefer gercekten yavas gidiyorum. bitince tekrar yazarim bir seyler ama. simdilik tek soyleyebilecegim, harika gittigi. absurtlugune ve kurgularindaki zekaya hastayim kesinlikle.

o bitince, chuck palahniuk’ten tekinsiz var sirada.

bir sure. baska hicbir sey yapmadan, kitap okumak istiyorum. ama bir yandan da bu kitaplar hic bitmesin istiyorum. anliyor musun beni ?

ps: bu arada, tekinsiz’in film haklari satin alinmis ve film koen mortier tarafindan cekilecekmis. kitabin cok rahatsiz edici oldugunu zaten bir suredir okuyor ve merak ediyordum. filmin de oyle olmasini beklemekteyim.

ps2: -tamamen bagimsiz not bu- sadece satinalmacilardan degil, hayatinin bir donemini satinalmaci olarak gecirmis olanlardan da hic haz etmiyorum.

psp: anladin sen onu :)

* gugilsever okurlar. kolay bir soru ama, cumlenin kaynagini bulana, benden bir hediye gelebilir. ben bunu hep yapiyorum! evet.

neyse.. konumuz bu degil simdi. soguk ankara aksamlari diyordum. ve filmler.

hayatimin en guzel donemlerini sorsan, o soguk ankara aksamlari diyebilirim. yillarca gidip geldigimiz, senin gidip benim gelemediklerim bile cok guzeldi inan. orda kocaman ve gipgri bir sehir vardi, ve biz o sehirin icinde, gordugumuz en guzel evde o kadar huzurluyduk ki.

onyargilarimiz vardi. benimkileri cok net hatirliyorum. ne bir tane aksiyon filmi, ne de bir tane yuzuklerin efendisi izlemistim. ya sen ? star wars izlememis adama ben nasil manitam demistim hic bilmiyorum. zira jedi mind trick’le kendime birilerini asik edebilecegimi dusunuyordum o zamanlar. ya da patronus buyusu yapabildigimi. ki sen harry potter da izlememistin hic.

evde bitmek bilmeyen enerjileriyle parti yapan insanlar vardi, biz odamiza kapanip film izliyorduk deli gibi. barlarda deli gibi eglenen insanlar vardi, biz votka-elmalari shot yapip ard arda, eve kosup film izliyorduk deli gibi. uyuyakaliyorduk bolca, ve kapi ziline ya da telefon sesine uyanip, kapiyi acip tekrar uyuyorduk. sen bazen hasta oluyordun ve ben sana zorla corba, nane limon, tylol hot yapip iciriyordum.

yazilar yaziyordum, izleyebilecegimiz filmler azaldikca ya da otobus saatlerimiz yaklastikca. bitmese diyordum. ya da ayni otobusle, ayni sehire donebilsek. o zamanlar, hic ayni otobuste yolculuk yapmamistik daha. sonra, ayni otobusle, yine ankaraya gittigimiz zamanlarda, hic isimiz olmamasina ragmen, 3. caddeye gidisimizi ve  o evin onunden gecisimizi hatirliyorum. liva’da kahvalti yapisimizi.

simdi ankara cok uzakta bir sehir benim icin. simdi sen cok uzakta bir adamsin benim icin. bazen hala yani basimda hissetsem de, masalsi bir cardagin altinda, tatli limon kokulari burnuma gelebilse de. benim olmaktan uzaksin en azindan. ve bu kalbimi acitmiyor hic. isminin onune belli sifatlari eklemeden de, seni hayatimda tutabilecegimi biliyorum cunku.

ve sana hic tesekkur etmedigimi fark ediyorum.

“ben bunlari hayatta izlemem lan” diyip de, sonrasinda cok keyif aldigim, bir sekilde cok sevdigim filmler arasina soktugum butun o filmler icin.

*yam.

yazimiza bir tanimla basliyoruz sevgili okur.

female multiple orgasm: tarantino filminde, david bowie’nin sesini duymakla birlikte ortaya cikan olay. oh yeah!

simdi ben, sinemadan anlamam. alt metinmis, sinematografik aciymis. bunlar bilmedigim konular. sadece, film izlemeyi severim. cok severim. bazen cok fazla film izlerim, bazen izlemem. tutarli degilimdir. tutarliligi da cok fazla aramam zaten. tek bildigim, bazi filmlerin bana bazi duygulari cok yogun bir sekilde yasattigidir. bu sevinc olur, uzuntu olur, huzun olur, kizginlik olur, adrenalin patlamasi olur. olur da olur yani. film izlerken kendimi cok kaptirmissam ya da en az bir duyguyu yogun yasamissam ben o filmi severim ve o film benim icin guzeldir. ha bir de, filmde meme varsa, tas gibi ablalar varsa o zaman da filmler guzel oluyor. tas gibi erkekler varsa da. ama daha da fazla yuzeysellesmeyecegim. kisaca, demeye calistigim sey, aslinda duygusal bir insan olmakla beraber, bunu surekli bastirdigim ve gunluk hayatimda duygularimdan bi haber yasadigim ve daha da kisaca artik bildigin okuz formuna gecis yaptigim icin, duygularimi ortalama 2 saatligine bile aciga bu kadar cikarabilen filmleri cok seviyorum.

sinema budur diyebilecegim filmi, kafamdaki sinema tanimini en cok karsilayani bir kac ay once, sevgili porco’nun tavsiyesiylen izlemistim. ve bence, icinde sinema olan filmler gercekten canlarim benim.

bugun, sinemadan ciktigimda da, hissettigim sey, gercekten de oydu. bir cok seye sahip bir film bence inglourius basterds. cuk diye oturmus karakterler. boku cikarilmis bir konuyu bu kadar guzel bir sekilde absurtlestirme, izledigim bir cok komedi filminden daha fazla gulmemi saglayacak espriler, harika muzikler. ve sinema. ve evet. sinema budur. keske oturup da beyaz perdenin karsisina, her kendimizi hapsettigimizde bunca dakika, bu filmin yarisi kadar keyif alsak. cok guzel olurdu. sinemadan cikmis insan gondermesini daha once yaptigim icin tekrarlamayacagim ama su an kafamdan gecen de o.

son bir sacma tespitte bulunup, izlemeyenlerin cabucak gidip izlemesini soyleyecegim efendim.

hans landa karakteri, super olmakla beraber, birazcik burhan altintop’u hatirlatmadi mi sizlere de ?

bunlardan 5′i otostopcunun galaksi rehberi serisine aittir. 7’si de harry potter’a.

okudugum en guzel, en masalsi, en heyecanli kitap bile olabilir harry potter’in 7 kitaplik serisi.

hatta, hafizamdan biseyi sildirme sansim olsa, hic oyle beni terkeden sevgilimi falan sildirmem valla. direk dusunmeden harry potter’i sildiririm ki, tekrar kesfedim.. tekrar okuyim..

harry, hermione, ron.. elimde buyumusler gibi hissediyorum.

icimdeki en buyuk bosluklardan biri, 7. kitabi bitirdigim an olustu misal. siktir lan dedim.  bi daha harry potter olmucak. ne okucam ben amina koim.

sonra, cocugum oldugu zaman, kesinlikle butun kitaplari vermicem eline. her sene 1 kitabini okutcam.

o cunku, bambaska bir heyecandi.. 8 yil boyunca, hep bekledim bir sonraki kitabi.

ayni sekilde filmleri de oyle..

elimde buyuduler dedim ya, cidden 5. kitap-filmle birlikte, olaylar karanlik bir hal almaya basladilar. o yuzden misal, 5. filmde yonetmenin degismis olmasina ve filmin diger 4 filme gore daha karamsar bir hava icermesine cok sevinmistim.. ki sevmistim de filmi. bir cok sey atlanmis, unutulmus olsa bile filmin atmosferi gercekten de buyuleyiciydi.

ozur dileyerek soyluyorum ki, yazimin bundan sonrasi feci sekilde spoiler icermekte. izlemediyseniz henuz ve izlemeyi dusunuyorsaniz yakin zamanda sakin ama sakin okumayin.

sen ne yaziyon lan? diye soracak olursaniz da, icimi dokmeden uyuyamayacak gibiyim..

oyle iste..

oncelikle sunu soyleyeyim. film kesinlikle sikmiyor. izliyorsunuz. vakit nasil geciyor anlamiyorsunuz bile. ama eksik bir seyler var.. bir seyler degil.. cok sey var.

6. kitap, benim icin donum noktasiydi. ilk 5 kitapta cok net bir sekilde snape asigi bir insandim. cok emindim snape’in aslinda iyi oldugundan. burada deginmem gereken bir nokta var, normalde ben pek iyilerin tarafini tutmayan bir insanim. bir diger cok sevdigim hatta taptigim seri olan star wars’ta misal olayim dark side’dir direk. ama harry potter’da her zaman ve cok net bir sekilde iyilerin tarafinda olmusumdur. harry potter’dan gicik bile almam, o derece..

neyse, ne diyordum. snape evet.. 6. kitabi bitirdigimde, snape benim icin dunyadaki en buyuk orospu cocuguydu bildigin. nasil nefret etmistim dumbledore’u oldurdu diye. nasil inanmistim kotu olduguna. filmde, bu duyguyu asla vermemislerdi. o kadar belliydi ki snape’in aslinda iyi oldugu ve bilerek, anlasarak oldurdugu dumbledore u. aslinda hic oldurmek istemedigi.. bu bence filmin bir numarali handikapiydi.

sonra, 6. filmde kesinlikle cok ustun koru gecilen bir diger detay, herri ile cini arasindaki ve ron ile hermiyon arasindaki askti. kitapta ron herriye kusmuyor muydu misal ? filmde hic buna da deginilmemisti.

5. kitapta voldermort artik iyice ete kemige burunmustu. 6da da kendisini bolca gostermekteydi. ama filmde kendisini 1 kere bile goremedik.

kendisini goremedigimiz gibi, 6. kitapta, harry’nin kendini voldermort’a cokca benzetmesi ve bununla ilgili karamsarliklari, ofkelenmeleri cok fazlaydi. filmde hic olmayan bir diger sey de buydu evet.. hatta dumbledore olmeden once kitapta harry’le aralarinda son derece geyik bir konusma geciyordu.. “senin ondan farkin, sicacik bir kalbin olmasi harry” falan diye zirvaliyordu dumbledore. i ih.. o da yok.

hortkuluklari aramak icin cok zaman harciyorlardi dumbledorela birlikte. filmde 5 dakika surmedi..

ve R.A.B. gizemi. kitabi okurken ve bitirdigimde 7. kitap cikana kadar bolca kafa yormustuk biz. kim lan bu rab? diye. ama yok. kitabi okumamissaniz, R.A.B. de sizin icin sadece onemsiz bir detay gibi gozukur eminim.. ayrica, salakca bir sekilde 6. filme R.A.B.’nin kim olduguyla ilgili cok acik bir de ipucu koymuslardi. kitapta hic gecmemesine ragmen..

Dumbledore lan! o serideki en cok saygi duyulmasi gereken karakter. oldu amina koim. hani cenaze ? hani anka kusu ? yok. 2 dakikada harcadilar adami..

ve son olarak.. okulda bir korkunun hakim olmasi gerekiyordu. snape ilk kez karanlik sanatlar dersi veriyordu. kotuler okulu basiyordu. bunlar bence gecistirilecek, onemsenmeyecek detaylar degildi..

5. filmden daha karanlik gecmesi gereken 6. film, oooyle hicbir seye deginmeden, gecip gitti acikcasi.

sinirliyim.

azcik da kirildi hayallerim.

ben j.k. rowling olsam -keske olsam lan-

olmamis bu film der, yeniden cektirirdim..

çağımızda geçmiş yüzyılların bilmediği, kısa ömürlü bir yaratık yaşıyor. sinemadan çıkmış insan. gördüğü film ona birşeyler yapmış. salt çıkarını düşünen kişi değil. insanlarla barışık. onun büyük işler başaracağı umulur. ama beş-on dakikada ölüyor. sokak sinemadan çıkmayanlarla dolu; asık yüzleri, kayıtsızlıkları, sinsi, yürüyüşleriyle onu aralarına alıyorlar, eritiyorlar.

sinemadan ciktigimiz halimiz, dondurulsa ya. evet, kalsaydik oyle. guzel olurdu..

bu arada.. sevgili tez danismanimi gordum dun gece ruyamda. bir dahaki gorusmemizde, kendisine su tshirtu armagan etmek istiyorum :

bu arada, yaklasik bi 10 gunden falan sonra annem tekrar sehre dondu. birazcik gerildik kendisiylen yoklugunda, ama bugun sabah erken uyanip bana 10 gundur yemedigim kadar guzel bir yemek yapinca oglen yemem icin, gonlumu tamamiyle almis bulundu.

buraya deli gibi yagmur yagio su an.. o kadar guzel ki.. cok seviyorum yagmuru zaten ama yazin yaginca bir baska guzel oluyor. tabi ben yine her zamanki bahtsizligimla birlikte, ise varla yok arasi bir sandaletle geldigim ilk gunde yagmur yagdi. sigara icmeye cikcam, cikamiyorum..

dun aksam anneme sonbahar’i izletcektim. dvd’yi koydum, daha film baslamadi bile, annem uyumaya basladi. 4 bir yanimi uykucular sarmis durumda. bana da bulasti isin kotusu. kronik bir sekilde uykum var gibi. hani biraksalar, yagmurun altinda boyle uzansam ve uyusam.. ne guzel olur.

of! yazin calismak hic cekilmiyor.

bu arada, bugun internetim heralde hallolcak. yani oyle umut ediyorum.

oyle iste..

hani bir bolumu vardi filmin. clive owenla julia robertsin tanismalari. tamamen yanlislikla olan bir tanismaydi. jude law, clive owenla internette sanki julia robertsmis gibi konusuyordu. ve julia robertsin her zaman gittigi akvaryumda clive owen’a randevu veriyordu.

cok net bi sekilde soyleyebilirim ki. izledigim en guzel film olmasa da, en gercek film olabilir closer. hayir. karakterler hayatin icinden insanlar falan degillerdi. ama diyaloglar, yasananlar ve karakterler gercekten de cok gerceklerdi. cok fazla hissetmistim bir seyleri. bunun sebebini hicbi zaman sorgulamadim. iyi senaryo, tiyatro uyarlamasi, iyi yonetmen, iyi oyunculuklar -iyilikten ote, tasliktan soz et deseniz. kim allah gibi deseniz. natalie portman icin cocugumu keserim onu biliyom mesela. clive owen icin de 100 milyar falan borca girerim-..

bilmiyorum hangisi. zira sinema ve filmlerle bagim, izlemekten ote gecmiyor benim.

zaten bunun icin porco bey var. sigara yaniklari var. onlar yeterince atip tutuyorlar filmler hakkinda.

benim bildigim sey, bu filmin hayatimin belli anlarinda cokca aklima geldigi. bazen, yasadigim bir ani, bu filmle eslestirmem. belki alakasi bile yoktur. ve evet. belki bu filmi cok fazlaca izlemisimdir. ama son izlememin uzerinden 1.5 yil gecmesine ragmen, ve cogunlukla aslinda benim rutin ev-is-okul hayatimin bu filmdeki fantastikliklerle zerre alakasi olmasa da.

bugun, tanimadigim ve fazlasiyla tedirgin oldugum bir maili okudugumda oldugu gibi. bu film geliyor aklima.

adam bana raskalnikov diyor. benim aklima julia roberts’in essek kulaklari geliyor.

aslinda, sabah, mayis ayi gelmesine ragmen firtinali ve yagmurlu havanin bunyemde yarattigi bunaltidan bahsedecektim burada. ya da dun gece gittigim konserin guzelliginden. cektigim fotograflardan.

ama is bugun, icimdeki yazma enerjisini somurdu. kalan tek guclu yazma durtumse, saatler mesaimin son 1 saatini gosterdiginde. bu filmle ilgili bi kac kelime oldu.

oyle iste.