birinden nefret mi ediyorsunuz ? bırakın bunu ona dünyanın en sevimli insanı olarak sizin yerinize lilicik söylesin. kendisine ara sıra aşık oluyorum. sonra geçiyor.

şarkı için: buyrunuz

siz de dinleyin bence

zaten abla da pek tatlı pek cillop gibi görseli:

iş değiştirdim. söledim mi bilmiorum. iş değiştirmedim esasen. hala gadget’ım ama başka bir bankada. 6 ay oldu hatta. çok mutluyum burada. daha huzurlu ve ii diyebiliriz. daha rutin bir işim var. daha az geziyorum. yani bu 6 aydır çok az geziyorum; ancak ocaktan itibaren biraz daha gezeceğim sanırım. neyse bunları neden anlatıyorum, yeni bankamda şöyle bir olay var: merkezi denetim. merkezi denetimin şöyle bir güzelliği var: plaza. evet. tam bir plaza insanı oldum. taşra şubelerinden plazaya geçiş yaptım ve elimde kahvem kulağımda kulaklığım denetim yapıyorum. evet kulağımda kulaklığım. evet bütün gün müzik dinliyorum. bütün gün müzik dinlerken sanırım ne iş olsa yaparım ben. o açıdan çok güzel. ama bir süre sonra dinleyecek müzik bulamıyorum. evet benim denyoluğum. müzik bulamamak gibi bir şey olabilir mi ? olamaz. hande yener fln bile dinlediğim oluyor. valla bak. geçenlerde gruuuvşark benim için you’re obsessed with hande yener dedi. çok alındım. enivey.

dedim ya müzik bulamıyorum. ben de naapıyorum. sevdiğim grupları belirliyorum. sevdiğim ama bir şekilde unuttuğum. sonra da onların yeni albümleri var mı diye araştırıyorum. işte tam bu noktada tekrar karşıma çıktı apparat. uzun süredir dinlemiyordum bile. bir baktım. eylülde yeni albümleri çıkmış. bir baktım. albüm çok güzel lan. hele bir de ash/black veil diye bir şarkıları var ki. tadından yenmez. ama genel olarak albüm çok güzel. kendimi tekrar ediyorum evet.

neyse. bir link vermek için bu kadar yazı yazdım yine. buyrun link

iyi dinlemeler.

kasvetli bir gunde, kasvetli bir ise giden yalniz bir kadin gibiymisim gibi geliyor -ki zaten oyle degil miyim-. mutlu hissediyorum. anormalligim de burada basliyor. sisli, kasvetli ve yalniz hissettigim bir anda ayni zamanda mutlu da hissettigimi fark ediyorum.

sonra bunun nedeni anlasiliyor. kulagimdaki melodi!

we’ll always be together
however far it seems 
we’ll always be together
together in electric dreams

kendisi ne cekse izleriz evet!

alanis.. ne guzel bir kadinsin sen yahu!

-          Vrak

-          Minik deve kusum benim ne tatlisin oyle.

-          Vrak!

Simdilik bir tanesini asik edebildim ve o da beni deve kusu saniyor ama olsun. Dogustan gelen yeteneklerin tecrubeyle gelistirilebilecegini dusunuyorum. Cok dusunuyorum. Ama bir boka yaramiyor.

Bugun bir ilan gordum. Vrak. Ah, okuyup bana asik olmayin sakin. Neyse, vizyonu sokak tarzini benimsemis ve o ruhu butce planlamasina yansitabilecek kisiler ariyorlardi. Hemen girdim tukkandan iceri. Dedim ki vrak. Beni ise aldilar.

Dandik bir fransiz markasinin, butce planlama departmaninda calisiyorum anlicaniz. Anladiniz mi? Aferin. Otur 0. Neyse. Simdilik butun gun, markanin nasil okunacagiyla ilgili pratik yapiyorum. Planlamaya sonra gecmeyi planliyorum.

Hem butce denilen, cabuk asilan bir sey. Kendimden biliyorum. Soguk kanliyim. O kanin da buyuk kismini son zamanlarda kaybetmekteyim. O nedenle kendime ceket aldim. Butcemi asmak uzereyim. Ceket krem rengi. Ben krem rengi sevmem. Yesille pek gitmiyor. Annem gri sandi. Biz kurbaalar biraz renk koruyuzdur de.

Sonra bugun 2 adet yazi okudum. Oasis’le ilgiliydi. Oasis ve yasadigim sehir ve sevdigim bir takim insanlar. Cocukluguma gittim. Cocuklarin benim cocuk oldugumu anlamayip balik sandigi zamanlara. Buyukler yanilmiyorsam bana larva diyorlardi. Ya da lavra. Bilemedim. Her neyse. İnsanlar cildirmis gibi, Oasis’i neden bu kadar sevdiklerini anlatiyorlardi. 97 senesinde yeni cikan bir albumu almak icin ne kadar ugrastiklarini.

Meger o donem, tropikal ve ozonu delik memleketimde Oasis kasetleri icin millet siraya giriyormus. Anlam veremedim.

97 senesi tabi. Hazirliktayim. Kurbaalar icin ozel bir Anadolu lisesinde hazirlik sinifindayiz. Neye hazirlandigimizi bilmeden ve durmadan İngilizce olarak vrakliyoruz. Wrak!

Biz kurbaalar Yagmur’u cok severiz. Benim en yakin arkadasimin adi o zamanlar Yagmur. Yemere. Yagmurlu gunlerde, don’t speak dinliyoruz.   Sozler soyle geliyor kulaama:

Dont spiik yulovuvaçısiiinngg so pilis stapiksileyşin dont telmikozithürts

Sonra ablam var bi tane. O boyle fantastik gruplar, fantastik muzikler dinliyor. Her nasilsa ablam kurbaa diil. Ordek. O da ordekler Anadolu lisesine gidiyor. Basket takiminda. Ablamin yaptigi her seyi ya ayni anda, ya da buyuyunce ben de yapcam diye inat ediyorum. Ablamla antremanlarina gidiyorum ve bir gun tam 25 dakika durmadan kosuyorum.

Bu bir rekor. Ve ablam cok sevinip bana bir tshirtunu veriyor. Led Zeppelin. Bir de hamburger aliyor ama onu simdi bosveriyorum. Bir adam var. Kafasinda cuppesi. Elinde bir isik. Tshirt isik saciyor. Asa bana dogru yolu gosteriyor ve ben hayatimin kesfini yapiyorum. Stairway to heaven. Iste bu da benim, “İngilizler ne yapsa dinlerim abi” tumevarimini kavratan ani oluveriyor.

Sonra yil 99 oluyor. Biraz daha buyuyoruz. Biraz daha gec kesfediyorum Oasis’i kisaca.  Kurbaa olmak zor is tabi. Hem vrakla, hem İngilizleri takip et. Yagmur demistim ya. O bana bir kagit veriyor. Ve volkmen kulakliinin uzerinde “L” yazan kismini.

Kagitta yemere’nin supersonik el yazisiyla su cumle yaziyor:

“because maybe you’re gonna be the one that saves me”

Ah diyor. Defalarca sarkiyi dinliyor ve sonra ablamin beni kurtarmak ve vizyonumu gelistirmek icin goctugu ankarada, tunali Hilmi diye bir adamin kurdugu bir pasajin alt katinda hayatimda hic gormedigim kadar guzel cd’lere ev sahipligi yapan bir tukkana giriyorum. Oasis’in ne kadar cd’si varsa alip getiriyorum. Okulda havamdan gecilmiyor.

Yine baska bir alt kat. Kasvetli bir rock bar. Tropikal ve ozonu delik memleketimde elle tutulur 1 tane var zaten. Universitedeyim. Guzel bir grup cikiyor. İlk sarki hic sasmiyor o donemler. Ben sahneye yakinlarda bir yerde. Hep ayni cumleyi gozum kapali soyluyorum.

“because maybe you’re gonna be the one that saves me”

Ve gecen hafta sonu. Vraklayarak kendime asik ettigim super kahraman, martinimi yudumlarken, tum dikkatleri sarkiya cekip soyle diyor:

-          Oasis calan mekanlari cok seviyorum.

Hemen cevabi yapistiriyorum:

-          Vrak!

İci sevgiyle doluyor. İcim sevgiyle doluyor.

Oyle iste.

neyse ben ne diyordum. kucukken olurdu bu bana cokca. dun gece de oldu. bir onceki gunden bana yadigar aksamdan kalmaligim ve ben, film izlemeye karar verdik. ne izlesem ne izlesem diye bolca dusundukten sonra der baader meinhof komplex’te karar kildik. film cok guzel gidiyordu. zaten cok guzel olduguna dair de cok saglam bir referansim vardi. derken uyuyakalmisim.

ruyami anlatmayacagim hayir. zira spoyler olabiler diye korkuyorum :) ama uyandigimda en cok merak ettigim sey, filmin gercekte nasil sonlandigiydi. sanirim bu yazidan sonra filme devam edecegim.

o diil de. ceynur’un yagmur isimli sarkisi sizce de pek guzel diil mi ?

bu arada, murat mentes’in korkma ben varim isimli kitabini sonunda bitirmis bulunmaktayim. iyi ki diyorum. iyi ki bu kadar uzun bir sureye yaydim okumayi. tek kelimeyle harikaydi. ve uzun suredir olmayan bir sey oldu bana. okudukca guldum. gulmenin disinda, basliklar, kurgu, mekan isimleri, karakterlerin isimleri -ki cok fazla karakter vardi kitapta- yapilan alintilar, hepsi birbirinden superdi. lan dedim bolca. butun bunlari nasil dusunmus bu adam. saygi duydum.

o diil de. kings of convenience, rule my world. dinleyiniz efendim.

her gun ama her gun, olmasi icin dua ettigim bir hayal var. ve 2 farkli versiyonu bu hayalin. 2si de birer adet villa icermekte.  evet lan. bildigin villa. dun bir adetine gidip baktik bile babamla. eger olursa evim olcak lan. durmadan bu ev uzerinden de hayaller kuruyorum. bodrum katina studyo yapariz. 3 oda bizim neyimize. birini sinema yapariz hiho. seklinde geziniyorum. salonun, yemek masasi konmasi gereken yere biz kitaplik yaptiririz. bir de koltuk. oh mis.

o diil de. muse – unnatural selection. albumdeki en sevdigim parca.

bugun yapmam gereken bir is var. dolabimi duzeltmek. sigmiyorum dolaba. ben derken, kiyafetlerim. evet, o derece icsellestirdim kendilerini o yuzden onlar ve ben 1. tekil sahis oluyoruz direk. o kadar gozumde buyuyor ve o kadar korkutuyor ki bu eylem beni. ama artik yapmak zorundayim. yeni kiyafetlere yer acmak zorundayim. mitoz bolunuyorlar zaten adeta.

o diil de. the strokes – on the other side. bayiliyorum diye tanimlamaya caliscam. az olcak..

i hate them all, i hate them all
i hate myself  for hating them
so i’ll drink some more, i’ll love them all
i’ll drink even more…
i’ll hate them even more than i did before