kadin mutluydu. adamsa fazlaca rahatsiz. kadin sormuyordu. adaminsa bulabildigi tek bir cevap bile yoktu. kadin gulumsemeyi kendine cok yakistirirken adam nefret ediyordu aynaya baktiginda ilk gozune carpan catik kaslarindan.

kadinin uzun ve parlak saclari vardi. temiz. ve uzamasi icin cok caba gosteriyor, onlara cok iyi bakiyordu. adaminsa uzun ve mat sakallari vardi. kirli. onlara cok iyi bakiyordu adam da ama sadece aynada. ve biliyordu ki; hayatinda caba gostermedigi her seyin temsilcisiydi o sakallar. kilini kipirdatasi yoktu kisaca. ve kipirdamayan killar da hicbir cabaya gerek olmaksizin uzayip duruyorlardi.

hayat bir sekilde, hepimize orta okulda ogretilen sacma milyonlarca bilgiden biri olan “zit kutuplarin birbirini cektigi” detayini, bu ikisine unutturmamis, 20lerinin sonun geldikleri zaman, alin demisti.

carpistirin ask askerlerinizi!

kadin adamla daha da mutlu oldu. adamsa daha sagliksiz. kadin guclenip ogrendikce, adam usandi ve sikildi. cogu zaman yeter artik demek istedi. ama konusmaya usendigi icin vazgecti her seferinde. kadinin gozunde sevgi cok safti. adamsa dunyayi anlayan ve cozen biri olarak, sevgiyi fazlaca boktan buluyordu. sevgi ikisinin de aklina geliyordu; ama kadinin gozleri doldukca, adamin midesi bulaniyordu.

fazlaca kliseydi ama hakikaten de erkekler marstan, kadinlar venusten geliyordu. huzur icinse yapilabilecek tek guzel gonderme, dunyanin en guzel filminde gizliydi. in e galaksi far faar evey!

huzur cok uzaktaydi. herkes cok uzaktaydi. ama en cok adamla kadin birbirine cok uzaktaydi artik. sanirim, sevilmeyen yonetmenler, anlamaya usendirecek kadar kotu filmlerine isim olarak “uzak” i bosa secmiyorlardi.

kadin gitti. adam gitti. ikisi de merak etmedi. bilmek de istemedi. yok saymak kolaydi. yok saymak guzeldi. yok sayinca bir kere, vazgecmis sayilmiyordun cunku. ama her seyden onemlisi:

cehalet mutluluktu.

*bu kisacik oyku, bir yerden esinlenerek yazilmis olup, oykunun icerisinde bununla ilgili ipucu bulunmaktadir. esin kaynagimi bulani bir supriz bekliyor. ve evet, feykencil bunu hep yapiyor!

-          Vrak

-          Minik deve kusum benim ne tatlisin oyle.

-          Vrak!

Simdilik bir tanesini asik edebildim ve o da beni deve kusu saniyor ama olsun. Dogustan gelen yeteneklerin tecrubeyle gelistirilebilecegini dusunuyorum. Cok dusunuyorum. Ama bir boka yaramiyor.

Bugun bir ilan gordum. Vrak. Ah, okuyup bana asik olmayin sakin. Neyse, vizyonu sokak tarzini benimsemis ve o ruhu butce planlamasina yansitabilecek kisiler ariyorlardi. Hemen girdim tukkandan iceri. Dedim ki vrak. Beni ise aldilar.

Dandik bir fransiz markasinin, butce planlama departmaninda calisiyorum anlicaniz. Anladiniz mi? Aferin. Otur 0. Neyse. Simdilik butun gun, markanin nasil okunacagiyla ilgili pratik yapiyorum. Planlamaya sonra gecmeyi planliyorum.

Hem butce denilen, cabuk asilan bir sey. Kendimden biliyorum. Soguk kanliyim. O kanin da buyuk kismini son zamanlarda kaybetmekteyim. O nedenle kendime ceket aldim. Butcemi asmak uzereyim. Ceket krem rengi. Ben krem rengi sevmem. Yesille pek gitmiyor. Annem gri sandi. Biz kurbaalar biraz renk koruyuzdur de.

Sonra bugun 2 adet yazi okudum. Oasis’le ilgiliydi. Oasis ve yasadigim sehir ve sevdigim bir takim insanlar. Cocukluguma gittim. Cocuklarin benim cocuk oldugumu anlamayip balik sandigi zamanlara. Buyukler yanilmiyorsam bana larva diyorlardi. Ya da lavra. Bilemedim. Her neyse. İnsanlar cildirmis gibi, Oasis’i neden bu kadar sevdiklerini anlatiyorlardi. 97 senesinde yeni cikan bir albumu almak icin ne kadar ugrastiklarini.

Meger o donem, tropikal ve ozonu delik memleketimde Oasis kasetleri icin millet siraya giriyormus. Anlam veremedim.

97 senesi tabi. Hazirliktayim. Kurbaalar icin ozel bir Anadolu lisesinde hazirlik sinifindayiz. Neye hazirlandigimizi bilmeden ve durmadan İngilizce olarak vrakliyoruz. Wrak!

Biz kurbaalar Yagmur’u cok severiz. Benim en yakin arkadasimin adi o zamanlar Yagmur. Yemere. Yagmurlu gunlerde, don’t speak dinliyoruz.   Sozler soyle geliyor kulaama:

Dont spiik yulovuvaçısiiinngg so pilis stapiksileyşin dont telmikozithürts

Sonra ablam var bi tane. O boyle fantastik gruplar, fantastik muzikler dinliyor. Her nasilsa ablam kurbaa diil. Ordek. O da ordekler Anadolu lisesine gidiyor. Basket takiminda. Ablamin yaptigi her seyi ya ayni anda, ya da buyuyunce ben de yapcam diye inat ediyorum. Ablamla antremanlarina gidiyorum ve bir gun tam 25 dakika durmadan kosuyorum.

Bu bir rekor. Ve ablam cok sevinip bana bir tshirtunu veriyor. Led Zeppelin. Bir de hamburger aliyor ama onu simdi bosveriyorum. Bir adam var. Kafasinda cuppesi. Elinde bir isik. Tshirt isik saciyor. Asa bana dogru yolu gosteriyor ve ben hayatimin kesfini yapiyorum. Stairway to heaven. Iste bu da benim, “İngilizler ne yapsa dinlerim abi” tumevarimini kavratan ani oluveriyor.

Sonra yil 99 oluyor. Biraz daha buyuyoruz. Biraz daha gec kesfediyorum Oasis’i kisaca.  Kurbaa olmak zor is tabi. Hem vrakla, hem İngilizleri takip et. Yagmur demistim ya. O bana bir kagit veriyor. Ve volkmen kulakliinin uzerinde “L” yazan kismini.

Kagitta yemere’nin supersonik el yazisiyla su cumle yaziyor:

“because maybe you’re gonna be the one that saves me”

Ah diyor. Defalarca sarkiyi dinliyor ve sonra ablamin beni kurtarmak ve vizyonumu gelistirmek icin goctugu ankarada, tunali Hilmi diye bir adamin kurdugu bir pasajin alt katinda hayatimda hic gormedigim kadar guzel cd’lere ev sahipligi yapan bir tukkana giriyorum. Oasis’in ne kadar cd’si varsa alip getiriyorum. Okulda havamdan gecilmiyor.

Yine baska bir alt kat. Kasvetli bir rock bar. Tropikal ve ozonu delik memleketimde elle tutulur 1 tane var zaten. Universitedeyim. Guzel bir grup cikiyor. İlk sarki hic sasmiyor o donemler. Ben sahneye yakinlarda bir yerde. Hep ayni cumleyi gozum kapali soyluyorum.

“because maybe you’re gonna be the one that saves me”

Ve gecen hafta sonu. Vraklayarak kendime asik ettigim super kahraman, martinimi yudumlarken, tum dikkatleri sarkiya cekip soyle diyor:

-          Oasis calan mekanlari cok seviyorum.

Hemen cevabi yapistiriyorum:

-          Vrak!

İci sevgiyle doluyor. İcim sevgiyle doluyor.

Oyle iste.

zaten biz masal gibiyken nasıl bizi anlatan bi masal yazabilirsinki? hayal gücüm yetmiyor.

peki dedim ben de. yillar beni cok olgunlastirmisti. onceden olsa kizardim. onceden olsa altinda anlam arardim. ama aramadim. 35′ime gelmistim. ve artik yorulmustum. buyumekle birlikte. ve bir seylerin altinda anlam aramak icin, once bir seyleri kaldirmak gerektigini ogrenmistim. kaldirmak icin de, gucumu tuketmek gerektigini.

bu gece. once okudum. eski defterlerimi bir bir actim. ve seninle ilgili yazdigim binlerce kelimenin arasinda, bir de kisisel yazilar buldum. biri cok dikkatimi cekti. birini cok onemsedim. bir listeydi. bir kac maddelik. yapmadan olmeyeceklerim listesi:

1- bir apartmanin teras katinda oturmak. o terasta guzel bir kanepeye ve guzel ciceklere sahip olmak.

2- bir kez ustu acik bir araba surmek. arabayi surerken fonda aint no sunshine dinlemek. arabayi surerken uzun sacli olabilmek.

3- annemle misira gitmek. annemle piramitleri ayni karede bulusturabilmek.

4- evlenmek ama cocuk sahibi olmamak. hergun ayni kisiyle uyanmak sabaha.

5- 35ime kadar, 35 yasimda deniz kenarinda bir ev alabilecek kadar para kazanmak.

6- 35 yasimda herseyi birakmak ve evimde oturmak. yazi yazmak. denize dertlerimi anlatmak.

icimi acitti bu liste. insan 35 yasina gelince. gunluk hayatta ne kadar az kiriliyorsa, gecmisin onu o kadar paramparca etmesine olanak sagliyor.

35 yasindayim.

artik masallara inanmiyorum.

teras katinda bir evim yok.

hic ustu acik arabaya binmedim.

hic deniz kenarinda ev almadim.

hic misira gitmedim.

annemi gecen yil kaybettim.

seni ne zaman.. bilmiyorum.

sabahlara, kendimle birlikte bile uyanabildigimden supheliyim. cocuk meselesini hic acmiyorum. o zaman da istemiyormusum.

35 bizim donum noktamizdi. hep konusurduk. hep bahsederdik. hep 35 yasimizda hayatin anlamini cozmus olmayi dilerdik.

35.. senin gelecekteki sana yazdigin mektubu okuyup da, sok oldugun gunden 8 yil sonrasi. ben o zaman 25 yasindaydim. benim icinse 10 yil sonra.

ben hep 2 yas kucuk kaldim senden. sen hep buyutmeye calistin beni. ve ben hep senin istedigin kadar buyuyemedim. ve gordugun gibi. ne kadar buyursem buyuyeyim, sucu baskalarina, hatta zamana atabilecek kadar cocugum hala.

yillar sonra. bir sarki esliginde basladik konusmaya. ne kadar guzeldi. ne kadar guzel bir gece. ne zaman sevmeye basladin sarabi. ne zaman bu kadar dokuldu saclarin.

gozlerinin altindaki karanliklar hic terk etmemis seni. kollarinda ayni damarlar. ayni ezberledigim harita. ve ayni saydamlik. dokunmaya bir zamanlar kiyamadigim. simdiyse korktugum teninde. icinde. taa derinlerde.

gordugum en saydam insandin dedim sana.

biliyorum dedin.

biliyorum tatlim.

hep tatlin miydim ? ya da ne zaman unutmustun dilinde biraktigim o tatli tadi.. bilmiyorum. bir sevismemiz geldi aklima. cok eskilerden. tuzlusun bugun demistin. tenin dilimi yakiyor. ama cok guzel.

ne kadar yogundu hislerimiz.

sonrasinda hicbir adam.. hicbir seferinde.. o kadar yuksege cikarmadi beni. soylemedim bunu sana. yine. her zaman oldugu gibi. mutlu numarasi yapiyordum. guclu kadin.

tek basina. ayakta duran. seni ve diger herkesi sasirtmak istercesine. ve bunu cok severcesine.

ama sevmedim.

yine yillar once. sana soyle demistim. uzaktan. sen hic duymadin..

seni hep cok sevdim. hala cok seviyorum. ve hep cok sevecegim..

ben kimseyi senin kadar sevemedim biliyor musun ? yillar gecti. biliyorum. ama bu. degistiremedigim bir gercek oldu. icimi en cok acitanlarindan..

beni dinliyorsun. konusuyorum. ama seni izliyorum. ne dedigimin farkinda olmakla birlikte. agzimdan cikan kelimelerin basi o kadar bos ve ben onlari o kadar duymuyorum ki.

gozlerinde kayboluyorum.

gozlerinin yesilinde.

yildizlar oluyor. birer birer.

hava aydinlaniyor. yavas yavas.

gunesin dogum sancisi derdim ya. iste yine basladi. her sabah bir baska cocuk doguruyor.

isimleri cok boktan. bununki cuma misal.

guluyorsun.

gozlerinin ici gulmuyor.

hava aydinlaniyor. ama karariyor da. uzaklasiyorsun.. ve ben goremiyorum. hicbir seyi.

—–

uyaniyorum. kokunla. her zaman duyamadigim. bana oyun oynayan. ara ara burnuma calinan kokunla. opuyorsun beni. kotu bir ruya gordun sanirim diyorsun. hadi kalk. terasa cikalim. kanepeye oturuyoruz. en cok onu seviyoruz. ve ciceklerimizi. onlara su verirken, bacaklarina bakiyorum. o kadar duzgunler ki. canim sigara istiyor. ama sana soylemiyorum. senin de istemesin diye. caymayalim diye. canim seni istiyor sonra.

geri gidelim mi iceri ? yataga ?

yuzumde muzur bir gulumsemeh.

anliyorsun hemen.

ve gun. basladigi gibi bitiyor.

mutluyum.

mutluyuz.

—-

mutlu sonla biten masallarin hic birine inanmasam da.

bu gece.

sonu mutlu biten bir oyku yazdim.

sonra tekrar okuyup,

10 dakikaligina yarattigim bir kadinin,

mutlu uyanmasina mutlu olmak adina.

]]> http://missipisi.com/ive-never-wanted-something-rational/feed/ 5 http://missipisi.com/end-of-the-tunnel/ http://missipisi.com/end-of-the-tunnel/#comments Fri, 05 Jun 2009 19:40:57 +0000 fakeangel http://missipisi.com/?p=540

1 kitap olmuştum. neden bilmiyorum. sanirim beni kitaba benzetmisti. ondan. sonra gitmistim. 2 gunlugune. ozlemistim. geri donmustum. geri donerken, hava alanından ona kurbaga almistim. yesil bir zarfin icine hapsetmistim kurbagayi. uyumlu olsun diye.

kurbaganin anlami cok acikti aslinda.

“ben seni optum. sen prens oldun. artik tek yapman gereken bu kurbagaya bakip gecmisini unutmaman”

ama o cok unutkandi, kesin unuturdu buu da. zaten, kurbaganin icine, bir kitabin ilk sayfasini yazdigimda da, beni bir kitaba benzettigini, hangi sarkilari dinleyince beni hatirladigini unutacagini biliyordum.

o durmadan unutuyordu. ve ben bunu seviyordum.

bugun, o kurbaga aklima geldi. hayir, unutkan olan degil. evet, zarfa hapsettigim.

hemen burada belirtmem gerekiyor. aklima gelme sebebi kesinlikle kurbagaya ne yaptigini merak etmem falan degildi.

sadece, aklima gelmisti iste.

zaen isin en guzel tarafiydi bu. onunla basliyordu dusuncelerim ve kurbagalara kadar gidiyordu. bir yandan da merak ediyordum. acaba diyordum. hep onu dusundugumde aklima capalar, kurbagalar ve sonsuzlugun sonu gelebilecek mi ?

seviyorum sanirim bu duyguyu. yani sevdigim sey, onu dusundugum her zaman, boyle abukluklarin karsima cikmasindan cok, bunlarin bana cok da abuk gelmemesi. yani bana sorsaniz kurbagalarla, capalarla ve sonsuzlugun sonuyla ilgili cok mantikli aciklamalar yapabilirim -hos sonsuzlugun sonuyla ilgili asimov’dan daha guzel ve daha mantikli bir seyler cikaramam ortaya ama olsun- ama mantikli aciklamalar yapmak isteseydim bu sonunu nereye baglayacagimi bilmedigim yaziyi yazmak yerine mantikli aciklamalar yapardim.

zaten o bunlarin hepsine metaforik anlatim diyor. gerci yeryuzunde onun disinda bir suru insan da ayni seyi soyluyor olabilir. ama bir suru insani sevebilecek ya da bir suru insanla ilgili en az 3 seyi sevebilecek kadar buyuk bir kalbim ne yazik ki yok. olsun ister miydim, onu da bilmiyorum.

cok sevdigim bir yazar var. bu yil yeni bir roman yazdi. 40 yas romani. o romandaki ana fikir, buyuk bir yüregi olmayanlarin, buyuk birer yazar olamayacagiydi. buyuk bir yazar olmak gibi bir kaygim zaten yok. istegim var mi, onu da bilmiyorum. ama aklima geldi iste bir anda. kalp mald diyince.

neyse; ne diyordum? kurbaga evet. kurbaganin nereye kayboldugunu merak ettim. ya da kayboldu mu ? belki de kurbagayi opmustur ve prens olmustur o da. birlikte mutlu mesut yasiyorlardir.

belki de; o da benim onu dusundugum gibi, beni dusunuyordur. bu kadar yogun olmasa bile, dusunse iyi eder. yani beni dusunmesi gerekliligi yok tabiki de; ama soyle bir duz mantik gelistirdim:

ben onu dusunup mutlu oluyorsam, o da beni dusunup mutlu olabilir.

ve ben artik, mutlu prensleri, kucuk prenslerden daha cok seviyorum.

bugun sizlere, calismanin yaraticiligi oldurduguyle, ayrica calismaktan ne kadar nefret ettigimle, buna ek olarak da, gicik oldugum insan tipleriyle ve insanlarin bana neden bu kadar gicik olduklariyla ilgili bir yazi yazmak niyetindeydim.

aslinda sizi pek salladigim da yoktu. icimi dokecektim sadece.

ama sonra, vazgectim. neden, cunku farkettim ki, is dedigin. is iste.. otesi yok. hayatim degil o benim. hayatimdaki en onemli sey de degil. sadece para kazaniyorum, o kadar. keske daha az sallayabilsem. neden ve ne ara boyle hirsli bir insana donustum hic bilmiyorum ama bunu istiyorum evet. sabah gidip aksam donmeyi ve sonrasinda da isi tamamen unutabilmeyi. bugun bunu yapmaya yaklastim, ama hep yapabilir miyim bilmiyorum.

bir de, kendimi dusundum. ve yaptigim secimleri. aksam, alisveris merkezinde bos bos gezerken olmasini cok istedigim ve olduktan sonra 2 haftada vazgectigim isi dusundum. gercekten de bir seyler yaratip, uretebilecegimi dusunmustum. kadinin sergisini gezerken, ne iyi yapmisim dedim. belki de simdi daha mutluyum die dusundum.

evet, sabah 8 aksam 5 calisiyorum ve tamamen masa basi bir isim var ve ustelik tamamen ve sadece sayilarla ilgiliyim. finans sonucta. ama olsun. sanirim ben mutluyum genel olarak.

ama yine de, ben bir isi iyi yaptigim zaman, insanlarin buna bu kadar sinir olmasini anlamiyorum.

anlamasam da olur aslinda. tam da bu noktada kendime kiziyorum. hicbir zaman anlasilma kaygim olmadigini dusunsem bile, soz konusu is oldugu zaman, rekabetin daha cok oldugunu bile bile -hos okuldayken de insanlar kendi kendilerine bir rekabet ortami yaratiyorlardi- istiyorum ki, hayat bayram olsun. o odadaki 4 insan da birbirini sevsin. hatta iscilerle bile kaynasalim, sonsuza kadar mutlu yasayalim. deniz kenarinda mangal bile yakabiliriz bence ama iste hayal benimki de.

her neyse. cok dagittim. cok uykum var cunku.. ve sabahin korunde kalkmak durumundayim. son olarak sunu soylemek istiyorum,

is dedigin, her turlu can sikan bisey bence. valla lan. zevkli is mi olur ? insan isini cok sevebilir mi ? bence bu sorularin ikisinin de cevabi hayir.

en kisa zamanda hafta sonu olsun sonra da hafta sonu hic bitmesin istiyorum.

hafta sonlari 5 hafta icleri 2 gun olsun da istiyorum.

oyle iste.

hatta, cok klise olmasa, hayatin da bir oyun oldugunu dusuneceklerdi ama, kliseleri sevmiyor ve uzak duruyorlardi. kliseleri sevmemenin de son yillarda cok klise oldugundan henuz haberdar degillerdi.

cok degil. bir kac yil once, bir oyun oynamaya karar vermislerdi.

hayir, cakma birer jigsaw olmayacaklardi.

bildigin bilgisayar oyunu ve hatta bildigin oda oyunu oynayacaklardi.

zamana karsi yarisiyorlardi. ve bunun cok yanlis bir strateji oldugunu da, daha ogrenemeyecek kadar kucuklerdi.

sonra.

buyuduler.

sartlar degisti.. sarkilar degisti gunler gecerken, calmakta olan.

ve bir gun. kiz uyandi.

tek hatirladigi, cok sarhos olduguydu. ne bok yemeye o kadar ictiginiyse bilmiyordu.

hayal meyal, eve birlikte donduklerini canlandiriyordu kafasinda. evet. kisa ama siddetli ama guzel ama akilda kalmasi guc bir orgazm yasamis olmasi gerekiyordu.

sigara icmek istemis, midesi bulanmis ve kusmustu.

sonrasiysa. karanlik.

ve gun yeniden dogmustu.

kilitli bir kapinin arkasinda onu bekledigini biliyordu.

bunun bir oyun oldugunu da.

hatta yasadiklarinin bastan beri bir oyun oldugunu da.

bilmedigi, o an icin. bu oyunu surdurup surdurmemesi gerektigiydi.

tekrar kendini yataga atti.

“omrumuz, bu oyunlar icin cok kisaydi. ve sen bunu hic bilemedin” yazdi cantasindan cikardigi siyah goz kalemiyle beyaz carsafa.

ve bazi geceler, rahat uyuyabildikleri icin ellerinin altinda tuttuklari o minik huzur dolu haplarin oldugu cekmeceyi acti.

kutuyu eline aldiginda, agirligin fazlaligi, yuzunu gulumsetti.

haplari yataga sacti, anahtari cikardi. ve kapiyi acti.

sonsuza dek. mutlu yasadilar.

buyuk gune az kalmisti. bir labirentten olusan parkuru tamamlayip, eve sahip olacaktik. uzun suredir istedigimiz sey, bu evdi sonucta. hayir, dile getirmiyorduk bunu. hos, bir gun ben yine araba surerken, soylemistim. “lan” demistim. “simdi bi evimiz bi kovamiz bi de porteybil dividi pileyirimiz olsa.”

o bayilirdi.

bu parkurda, en cok ben zorlanacak, en cok da o kosacakti. bir de ara kedimiz oldugunu tahmin ediyordum. hani tirmanmak falan gerekirse diye.

buyuk gune az kalmisti.

toplamda, 150 kilometre yol gittik. ve daha parkura baslamamistik bile. bu henuz hazirlikti. yer yuzunde, labirent icin yolluk arayisina giren, ve bu arayisi da, aralarda bir yerlerdeki bir koyde yapan. tek insan grubu bizdik. ve en cok da bu yuzden kazanmaliydik.

burada size ondan bahsetmem gerek. number one. ama biz, ona kisaca numan diyorduk.

numan, ablasi doktor, annesiyle babasi napiyor bilmiyorum. iyi egitimli, ama cok sessiz bir insandi.

uzuunca bir suredir, ayni sosyal grubun icerisinde yer aliyorduk. ve ortak bir gecmise sahip 3 insandan biriydik. ve bundan bile haberdar degildik.

herseyi, birbiriyle baglamamiz icin, bir kac gun oncesine gitmemiz gerekiyor tam da bu noktada.

bir sirketin, samimi bir yonetim biciminden vazcayip, profesyonellesme sureci hakkinda bolca atip tuttuktan sonra, e bari ustune 2 de bira cakak da havamizi bulak demistik.

nisan ayiydi. havalar guzeldi.

eminim, her zamanki gibi. sacma sapan bir konu uzerinde, sacma sapan yorumlarda bulunup, aciip mantikli oldugumuzu dusunup, sonra bundan vazgecip, guluyorduk.

sonra o geldi.

number one.

numan.

lan dedik. biz de tuborg alaydik keske.

her neyse. cok dagitiyorum.

numan, bize haberinin oldugunu soyledi. yarismaya katilacaksiniz ve bunun icin ihtiyaciniz olan sey de bende.

cok yasa dedik.

iste o zaman, onun adinin artik number one olmasi gerektigine karar verdik.

sonrasi malumunuz. yine bir yolculuk. ayni dandik ve pis arabamizla. lastigini sisirmeye calisip ama beceremeyip amaaan siktir et dedigimiz.

gidisi kisa, donusu uzundu.

arada yunus gorduk.

kubali kizlar tanidik. paralarini, sardiklari purolardan kazanan.

bir mermer ustasi aldik yanimiza.

donuste, hava kararmisti. benim gozlerim gormuyordu. sarkilar guzeldi. kimin araba surmeye daha cok usendigini dusundum. bitter cikolata yedik. gunlerce araba surdum. o ciddiye almadi. ben usudum.

sonra.

bugun bir ucurum gordugum geldi aklima. o ucurum kenarinda. gozlerimi en cok kapattigim ani dusundum.

mutlu oldum.

ve buyuk gun gelmisti.

agaclarla kapli, bir labirentin orta yerindeydik.

neden ben diyordum. ayagimdaki topuklu ayakkabilara bakip. kufrediyordum. ama icimden. cunku, ara kedimiz, evrendeki tanimadigim insanlardan biriydi. azcik utanmistim.

sonra

kostu. cikisi buldu.

geldi.

bizi de cikardi.

ev bizimdi.

kitaplar, ayakkabilar, filmler de oyle.

yapilmasi gerekenlerden, geriye kalan tek sey;

kimin, neyi sececegiydi. bir de, kovayla porteybil dividi pileyir vardi.

ama onlar kolaydi.

ictigimiz kolaysa, cok igrencti.

“gel. gitme. butun guzel sarkilar bize gitsin. ama sen kal. gozlerimi kapatayim, sana en yakin oldugum anlarda. kokunu hissedeyim, gulelim sebepsizce. zaten anlam aramak zorunda da kalmayalim.

gel. gitme. butun guzel filmler bizden bahsetsin. tamamen ayni olmasa bile. kendimizi bulalim. zaman bizi ortak bir noktada birlestirsin. ayni anda ayni seyi dusunelim. sonra ben agzimi actigimda, sen soylemek uzere oldugum seyi soyle. bilmemkacinci kez buna sasiralim. ama sasirmamis gibi yapalim. “neden sasirmadim acaba” de. mutlu hissedelim.

gel. ama gitme. en cok ben isteyeyim hep yanimda kalmani. gun bitmesin. zaman gecmesin. simdi ne kadar cok istiyorsam dakikalarin birlesip saatleri olusturmasini, sen gelince o kadar nefret edeyim bu birlesmeden.

gel. ama gitme. bir su kiyisinda. oturup. sacmalayalim. kanimizda cogaldikca alkol, daha az secelim kelimeleri. daha cok gulelim.

ayni soruyu, bilmem kacinci kez sor. bilmem kacinci kez egleneyim seninle. ozlemisim diyeyim.

hersey daha huzurlu gelsin.

gel.

gitme…”

demek istedi kadin adama.

ama uykusu geldi. kollarinda uyuyakaldi. hicbir seyi dusunmeden. kelimeleriyse unutarak.

yine de, hissetti.

ve mutluydu.

ve huzurlu.

cunku bugun, bir hikaye dinlemisti. “30 yasimda tekrar asik oldum, cunku ilk geceydi, ve yanimda uyuyakalmisti.” cumlesiyle baslayan.

hic bitmesin istedi.

yeryuzunde yasanmakta olan.

hicbir masal!

en sevdigi sey, insanlari uyurken izlemekti. ona en cok aci verense, insanlar uyurlarken ne kadar genclesiyorlarsa, ruya gorurken o kadar yilin gidivermesiydi zaten hizla gecip giden hayatlarindan. aci cekiyordu ama, klise olan her sozde, kliseligi hakedecek bir dogruluk payi da vardi.

ve no pain no gaindi onun icin. diger 458 milyon kisiyle birlikte.

bir anlasma yapiyordu insanlarla. onun kulagina guzel bir roman fisildayan herkesin ruyalarini alip, kendi ruyalarina donusturuveriyordu. onlar uyuyup buyuyup guzellesirken, her gecen gun daha cirkin bir cadiya donusuyordu. ama olsundu. ruyalarda bulusurlardi.

uzmandi. ve uzmanligin spesifikasyonu beraberinde getirmesi gerektiginde israrciydi. inanmiyordu interdisipliner olmaya. gunduzleri tam olarak herseyden biraz bilmeyi benimsemis olsa da, soz konusu gercekten de bir uzman olmaya geldiginde ve gunes coktan terkettiginde gezegenin gorus acisini, o da cikariyordu aklindan butun diger bilgileri ve tek bir seye odaklaniyordu. hatta, tek bir seye odaklanmanin bile yeterli olmayacagini biliyordu. gunumuz postmodern dunyasinda niteligin yeni nicellik oldugunu bildigi gibi. o yuzden de, sadece ruya calmaya degili tek bir kisinin ruyasini calmaya calisiyordu.

ve iste. sizler uykuya daldiginizda, o da, baslayiveriyordu ayinine. garip kelimelerdi fisildadiklari. hos buyu-ledigi kisi, seytanin fisildadiklarini bile sevmiyordu ama olsundu. her gun, biraz daha cok ise yariyordu.

“sen bana ruyalarini gonder. bense sana.. uhmm. bilemedim. bir sarki calsin o zaman. sen konus ve ben dinleyeyim. hatta sarkinin da her zaman calmasina gerek yok. konussan bile yeter aslinda. sinirlen, gul, ne bileyim. basin agrisin. uzak ulkelere ucalim birlikte. kagittan ucaklarla. cok uzak olmasin ama. ortada bulusalim. belki bir kahve alisverisi yapalim.  evet evet. insanlari izleyelim, kimin bacaklari daha carpik, 100 metreyi en cabuk kim kosar, kimin gotu yere en yakin bulmaya calisalim. sonra sen kiz bize. ayipla. bizden bu yuzden hicbir sey olmadigini anlayiver. herseyi cabucak coz, ama dur yerinde. az daha kas, zamani durdur. zamani durdur ki, hep bahar olsun. en kucuk cicekleri asili kalsin zamanda ve yemyesil cimler arasinda. zamani durdur ki, araba da dursun. ve ben inip atayim kendimi o ciceklerin ortasina. ve uyuyayim. sen de uyu. ama zamani durdur ki, gelmesin hicbir ruya, benim dunyamdan senin kapina!”

baskalarini ozledikce sana kosuyorum.. baskalarina kizdikca sana siginiyorum.. haykirislarim, goz yaslarim, kuskunluklerim ve kinlerim hep senin sahitliginde.. ama konusmuyorsun.. gozlerimin rengini daha ben dogmadan cok once benden calmissin ve butun ihtisaminla dikilip duruyorsun.. arada sen de kiziyorsun birilerine biliyorum.. arada sen de agliyorsun. bu kabarmalarin, gidip gelmelerin hep bu yuzden.. biliyorum.. cunku benziyoruz birbirimize..

birden susuyor.. irkiliyor omzundaki dokunustan oturu.. ruzgar mi? diyor kendi kendine, arkasini donerken. ve gozlerindeki saskinligi gizleyemiyor.. tekrar arkasi donup denize bakiveriyor goz ucuyla, emin olmak icin.. ve donup bir daha bakiyor karsisinda dikilip dogrudan kendisine bakan adamin gozlerinin icine.. ben de seni bekliyordum diyebiliyor usulca.. yuruyorlar birlikte. ikisinin de sesini, ruzgar alip goturmus gibi.. elleri bulusmak icin yaklasiyor arada bir ama ruzgarla birlikte esen cekingenlik engel oluyor.. yillarin izi ikisinin de gozunden okunuyor.. noktalama isaretleriyse ozlem..

sonra duruyor adam.. cesaretini toplamak icin gozlerini kapatip, icini dinliyor bir sure. sonra tekrar donuyor kadinin yanina gozlerini acarak.. kilometrelerce yol gelmis gibi hissediyor.. uzatip elini, kadinin yanaginda yatiya kalmis gibi rahatlikla gezinen gozyaslarini siliyor, tadina bakmak istiyor ama zaten urkekligini uzerinden atmak istemeyen kadini daha da korkutmak istemiyor.. aksine saskinligi alip da gozlerinden denize hediye etmek istiyor.. o yuzden vazgeciyor.. ve konusmaya karar veriyor..

-neden kactin ? neden sigindin buraya ? seni ne kadar cok aradim biliyor musun ? denize yakin olmak isteyecegini biliyordum.. yoklugumu bir tek onun unutturabilecegini biliyordum.. ama sen de 3 yanimizin denizlerle cevrili oldugunu biliyorsun degil mi ? zor oldu seni bulmak..

-kacmadim ki ben.. tek istedigim senin yapamadigini yapmakdi.. ben gitmesem, sen gidemeyecektin ki.. kalacaktin yanimda ama yillar icerisinde bir yasayan oluye donecektin.. zaten pariltilari cok az kalmisti hayatin uzerinde. onlari da kaybetmeni, gec olmasini istemedim.. bir gun sabah kalkip da “beyin istiyoruuum” diye pesimde kosan bir zombi-adamdan kacmak istemedim..

-hep boylesin.. gozlerinde yaslar var ama beni guldurmek icin hala enerjin de var. beyin istiyordum evet.. ama yemek icin degil ki ask.. sadece sende artik kalmamis bir sey istiyordum.. mantigini.. akil sagligini.. gittikce uzaklastin kendinden ve beyninden.. agzindan cikan her kelime de bunu kanitlar gibiydi.. senden cok korkuyordum.. ve her gece uyurken, beni oldurmenden korktum.. o kocaman sevginin beni oldurmesinden, senin de bunu yaparken kendini hakli gormenden.. adindan korktum cok.. ve sen yanlis olani sectin.. kendinden kaciyordun. yapman gereken kendini bulmakti.. benden de kactin.. cozulur sandin sorunlar.. biter sandin dertlerin.. dertlerim..

elini tutuyor kadin adamin.. gozlerine bakiyor.. susuyor kadin.. konussa ne diyebilirdi bilemiyor.. dusunurken ne soylenebilir diye, cikiveriyor tek bir kelime incecik dudaklarinin arasindan.. ask..

gozlerin hala kocaman diyebiliyor adam da.. hala ayni bakiyorlar bana.. gel haydi.. gecti hepsi.