yukaridaki adrese gidiyorsunuz.

yazinin altindaki budur kutucuguna tikliyorsunuz.

neden mi ?

cunku tiklamayani dovuyoruz!!

yok lan, bloguma reklam almadim. sadece, ulkemizin ve tum dunyanin kanayan bir yarasina tuz basmak amacim. icinden cikamadigimiz  global krizin etkileri falan.

oncelikle sunu soyleyeyim, reklami cok aradim. hizmette sinir tanimayan bir kisilik olarak siz “ben televizyon izlemem, sevdigim dizileri de zaten  internetten indiriyorum” grubuna giren elitist okuyucularima canim feda sonucta ama, reklami bulamadigimdan, anlatarak gozunuzde canlandirmaya calisacagim.

reklam turkiyede cekilmis. bildiginiz turk bir dis doktoru, bir iskelede, vapurdan inen bir abimizi kolundan cekmek suretiyle durduruyor. dislerinizi fircaladiniz mi? diye soruyor. pat diye. simdi burada bir parantez acmak istiyorum. hemen acalim (bir dusunun. vapurdan inmissiniz, ise gidiyorsunuz. beyaz onluklu amcanin biri sizi kolunuzdan tutuyor ve size soruyor: dislerinizi fircaladiniz mi? ben misal, ne diyon amca ? derim.  ilk cevabim kesinlikle evet olmaz. ne bileyim, sen kimsin derim, neden sordun haci? derim. ama evet demem. neyse)

nazik abimiz, benim gibi kaba degil tabi. insanliktan biraz daha nasibini almis. evet diyor. doktorumuz hic altta kalir mi? ama agzinizda bakteriler uruyor farkinda diilsiniz diyor. cikariyor malafati, aciyor abinin agzini -bir mudahele daha, fesatsiniz yeminlen. malafat derken, iste boyle kol gibi bi bakteri olcum aleti- bak diyor, goruyon mu bakterileri hacim. fink atiyorlar agzinda. al diyor sonra, bunu kullan. veriyor kolgeyti.

ertesi gunu, adam yine vapurdan iniyor. bizim doktor yine iskelede bekliyor. tezgahi kurmus oraya. adeta iskelede martilarla birlikte yasiyor. gel cigerim diyor bizim abiye. tekrar bakak su senin dislere. bakiyorlar. tertemiz.

cok uzuluyorum sevgili okur. dis hekimlerini bile vuran bu ekonomik kriz, boyle doktorlari iskele koselerinde zulalanip kolgeyt tanitimi yapmaya zorluyor. her seferinde, doktor amca, isin ne o iskelede, git hastaneye, 20lik yas disi cek, boyle sokaklara vurma kendini, gececek diyesim geliyor. ama duymuyor. “aglasam sesimi duyar misiniz misralarimda?” der gibi bakiyor bana ve elinde kolgeyt giden abiye reklamin sonunda, ve ekran karariyor.

kafamin girmesini istedigim reklamlar ve onlarin guzel yapimcilarina bir yenisini daha ekledim. yetmedi sizinlen paylastim. hazir konu reklamdan acilmisken de, garantinin 3g’li reklamindan da azcik bahsetcem. su goz kirpip duran var ya. hatta reklami pas gecip direk reklamcilarina bir cift laf solucem. olurum sana! ve yaratici zekana. valla lan!

simdi ben, solak bir insan evladiyim. hayir hayir. bunu kesinlikle sizden zeki oldugumu duymak adina belirtmiyorum. ayrica da o kadar sinirli bir pms doneminin icerisine girmis bulunmaktayim ki, sizi sallamak bir yana, size kafamin girmesini bile isteyebilecegimi uzulerek soylemek istiyorum. ne uzulcem lan.

neyse. hem zamaninda, yavuz odabasi’nin kendisinden, sen solaksin di mi ? diye bir soru duymus, ardina da yaraticiligina ve zekasina gonderme yapilmis bir hatun kisisiyim. ha ne bokum oldu ? bu solakligimin ya da yaraticiligimin ya da zekamin(!) bi ise yaradiginin mi gostergesi. i ih. gotum kalkti nihayetinde sadece. o kadar.

bi turlu konuya giremedim farkindayim. ama son bir kez denicem.

simdi ben, solak bir insan evladiyim. bu nedenle de, mouse denen obce ile aramda bi mesafe, bi boktan durumlar falan. sormayin gitsin. benim bi kafam vardir. ozellikle de kafamin iyi oldugu durumlarda ortaya cikar. biz buna kisaca fayir in di hol kafasi deriz. soyle bir cumle cikar agzimdan donemsel olarak:

-lan internet kafeye gidip kaauntır oynasak ya!

internet kafe dedigin yerlerdeki mauslarin kablolari artik masraftan kacinmak adina mi yoksa henuz cozemedigim bir gizemden dolayi mi bilmemekle birlikte, misal benim evimdeki maus kablosundan daha kisadir. sag taraftaki mausu sola alamazsin. ooole mal gibi oynarim. kosarken misal oyle bir sallanirim ki, benim mi kafam iyi yoksa kauntır-teroristin mi anlamam. ama misal pusuya yat, nisan al, vur dersen, kafasina kafasina vururum. 2′ye 1 oynayacaksak, mutlaka beni birinin yanina yanci yaparlar.

neden anlatiyom. aslinda bu bir daldan dala yazisi ama once canimin kauntir oynamak istedigini aksam aksam bole abuk bir sekilde anlatmak istedim.

ha bi de.. 1 gunde calismaktan tekrar sogudugum icin, orta okula giderken, yasitim ergen genc erkek arkadaslarimin hepsinin sabahtan aksama internet kafelerde kauntir oynadiklari o guzel ve gunesli eski gunleri yad ettim.

ve bence, surattaki sivilce sayisiylan, guzel bilgisayar oyunu oynamak arasinda dogru bir oranti var lan. usenmicem bir laboratuar ortami hazirlayip kalitatif bir calismayla bu tezimi desteklicem ve hatta kanitlicam bilimsel olarak.

–

benlen genel mudurumu gorseniz, gulersiniz cok. durmadan cok abuk konular hakkinda sohbet ediyoruz. zaten sanirsam ben metoroloji genel mudurlugunde falan calisiyorum da kendimi fabrikada saniyorum. adamin bana -vat iz di reyt? ten sonra en cok sordugu 2. soru -vat iz di tempreçır?

polimerler ericek sanki sicakliga bagli olarak lan yarraam demek istiyorum kendisine ama iste bunu henuz ingilizce ifade edebilecek guveni kendimde bulamiyorum. henuz its araund törtifayf digriiiz sör asamasindayim.

he, amerikan askeri modunda, gunde 30 posta falan sör diyorum.

neyse, sanirsam ben cabuk gaza geliyorum. bir kac kez sirket yemegiydi, misafirlerin agirlanmasiydi bu organizasyonlari yaptim ve super bir organizasyon yetenegim olduguyla ilgili 2 ovguyle mutlu oluyorum ve benim suratimdaki salak siritma henuz etkisini yitirmeye baslamisken hemen bir is cikiyor. bu ay cok kar ettik biz misal. neymiş, vi şuld selebreyt itmiş. dicektim adamim, toparlanak idari kadro olarak, pavyona falan gidek, masaya kari cagirak. tabi iste bunu da ingilizce olarak ifade edemedigimden oturu, en ciks restoran adlarini sayiorum hemen. viç van şuld ay kol diyorum falan. kol gibi hesap bana girmeyecek nasil olsa.

–

onlenemez bir hızda elbise alıyorum ben. ve bir zamanlar ayakkabıya yaptigim yatirimi simdi elbiseye yaptigimi fark ettim. nasil finansciysam amina koim. simdi aldigim elbiselerin 20-30 yil sonra degerlenecegine ve vintıç statusune erisecegine dair cok derin inanclarim var. bir gun zengin olucam evet. o gune kadar da, gelsin elbiseler :)

–

gerilla reklamcilik, sevdigimiz bir sey. ve ben, 2 gun once bunun mukemmel otesi bir ornegini gordum. neden bilemiyorum, fotograf makinam yanimda degildi. bir davulcu, bir elektrik diregine, bildiginiz davul asip, ustune de numerosunu yazmisti. arayip amcayi tebrik edesim, yanina gidip alnindan opesim geldi yeminlen. oha dedim. iiymis dedim. anama bile gosterdim. tabi cok fazla ne dedigimi anlamamis ve bana her zamanki gibi deli muamelesi yapmis olabilir ama olsun. ben onu her haliyle seviyorum lan.

–

boyle reklam falan diyince, hep aklima tezim geliyor. bi fena oluyorum. saka maka agustos da bitiyor ve ben eylulde bir sekilde tekrar kafami makalelere falan gommek durumundayim. hala yesil pazarlamadan zerre haz etmiyorum ve bu kotu bir sey. sevmedigim bir konu hakkinda nasil 100kusur sayfa yazi yazcam acaba.. bi de sonra doktora falan diyorum. bok var sanki oku oku.. nereye kadarsa..

–

zaten bozuk olan sinirlerimi, bole akademik sebeplerle daha da cok bozmus bulunmaktayim an itibariylen. o yuzden bu sacma sapan yaziya burada bir son vermek niyetindeyim. ama son olarak, diger butun pmslerle ayni temenni icerisine girip, oyle bitircem yaziyi.

biri bana nutella alsin lan!

soyle bir blog var. 62 ytl

kendileri, donemsel olarak takip ettigim -ne yalan solicem lan, duzenli takip etmiyom valla- ama takip ettigim anlarda da okumaktan ciddi anlamda cok fazla keyif aldigim bir blog.

bugun yine aklima geldi. durup dururken nasil aklima gelior onu da bilmiyorum ama. neyse iste. gittim ve biraz zaman gecirdim sitelerinde.

orada iste, sunu gordum:

seksi cazibe travesti isil

oha dedim. al ve pazarlama derslerinde okut case olarak. yeminlen ablayi begendim. kardesime gosterdim. poposu guzelmis lan dedi. arasak mi sesi nasildir acaba die bile dusundum.

evet birazcik sapik bir bunye olmakla birlikte, bir de erkek olsam ne hissederdim merak ettim.

adeta bir pazarlama dehasi kendisi bence. takdir ettim..

kendisi gercekten de, son gordugum gay olan rabia’dan sonra bunyeme ilac gibi geldi valla.

oyle iste.

o nasil bir yuz ifadesidir. o nasil bir donukluktur. allahim o kaslar, o gozler. teorim, reklam ekibinin basindaki abimizin bu ablayi eve attigi ve onu reklamda oynatmak vaadiyle isi pisirdigi yonunde. ama tabi, bu teorinin orta yerinde bir de kese kagidi bulunmakta.

keske diyorum. o kese kagidini reklam cekimleri bitene kadar tutsalarmis ellerinin altinda.

hayir, olan benim sinirlerime oluyor.

• bir suredir, monitorumden insanlara verdigim mesaj bu. odama her girenin, soyleyecek bir sozu, soracak bir sorusu var. ama beni en cok annem gulduruyor.
• annem demisken, bugun kendisi yine super fantastik bir yemek yapmisti (fantastik nedir? fantastik olan illa teknolocik ya da mistik mi olmalidir konulu bir tartisma baslatasim var ama evlenmek ve evde kalmak kadar ragbet gormeyeceginden vaz gectim) neyse. dedim ki anne yine taylor’dan mi ogrendin -kendisi home tv’de dunyayi gezdigi ve yemek yapip/yaptirip/yedigi bir program yapiyor- -ayrica hayat taylor a guzel valla- neyse. e heralde dedi annem. ben de dedim ki, peki anne, taylor gelse, dese ki sana, gel bosver bu sikici hayati, kocani cocuklarini, beraber gezek dunyayi. kosa kosa giderim lan dedi. lan demedi tabi ama. olsun
• anneye laf soylemekten tas olcam bu arada. bugun yemegine 10 uzerinden 11 verdigimi soyleyince, 10 uzerinden 11 mi olurmus dedi. yaa, yeterince cabalayinca oluyomus bak dedim. dovcek diye korktum sonra.
• dun de kendisine leyla’misin yaa? demistim. kizdi yine
• evet. annem yanimda, ve cok mutluyum.
• o diil de, su selimli vodafone reklamiyla asli ve keremli avea reklamindaki karakterlerin her birinin kafasini bir digerinin gotune sokmak suretiyle bir sevgi cemberi olusturmak ve nikahina beni cagir sevgilim diye sarki soylemek istiyorum.
• super bir filmim var. ben cektim he. yerseniz. neyse, deyvidim bovim oynuor. the hunger. ustelik de filmin 4. dakika 48. saniyesinde, hemencecik meme gozukuyor. o derece super. ama izleyemiyorum. filmle aramda bir engel var gibi. izlemeye calistigim an uykum geliyor.
• su dunyada da, babandan vazgec, gel benim kizim ol dedikleri anda, durmayip kosacagim 2 adam vardir. 1i deyvid bovi, oburu daglis edimstir. hos daglis edims oldu ama olsun.
• uzun suredir dogru duzgun -dogru duzgunden de kastim anormal ve fantastik ama olsun- ruya gormuyorum ben.
• burasi hala o alistigimiz ve bildigimiz cehennem sicaklarina ulasamadi. korkarim agustosta cayir cayir yanacagiz. pleasure delayer denen hadise sonunda gotumuze gircek. bugune kadar hep kendisinin iyi bisey oldugunu sanan ben de, bu ne lan amina koim nidalari esliginde eriyip gidecegim.
• hafta sonu 5 tane elbise almak suretiyle alisverisin dibine vurdum. hala cok mutluyum.
• bir de, son olarak dead cab for cutie diyorum. i will posses your heart diyorum. tadindan yenmez valla!

sevgili antepian ve sevgili saykodelikzade bugun girdiler oss’ye. hatta su an sinavdalar. ozellikle 2sine de sinav oncesi hicbir sey soylemedim. ama sanmasinlar ki, aklimda degillerdi. sadece heyecanlarina heyecan katmak cok sacma geliyor bana. umarim iyi gecer sinavlari. umarim birisi super bir doktor otekisi cok iyi bir reklamci olurlar ilerde bir gun, benim de nufuzlu tanidiklarim olur ahah.

benim ablamin dugunu var lan. hem de sadece 2 hafta kaldi. hala bana cok garip gelen ve bir turlu alisamadigim bir fikir ablamin evleniyor olmasi ve bir dugunumuz olacak olmasi. verdigi davetiyeleri -arkadaslarima vermem uzere- hala sakliyorum masamda. 1-2 kisi disinda kimseye vermedim. gorse de cok kizacak. ama ne bileyim iste. ben onlari boyle kitaplarimin altinda saklayinca o evlenmicek gibi hissediyorum. ben ablami cok seviyorum. cok fazla ama. cocuklugumdan beri, boyle en guzel en mutlu anilarim hep kendisiyle. insanin ablasinin olmasi cok guzel bir sey ve insanin ablasinin yaninda olmasi daha da guzel bir sey. benim ablam misal, 8 yil ankarada yasadi. ben o 8 yil daha yalniz bir insandim. simdi daha iyi hissediyorum cunku biliyorum ki o var. oyle iste. ama evlencek o da. ki ben evde kalacagindan cok emindim ahah :)

kokosh dugune gelemiyor. yani bu sebeple ne kirgin ne de kizginim ama hep hayal ettigim sey, onunla birlikte hazirlanmak, birlikte fotograf cekmek, birlikte eglenmekti. kesin cok duygulancaktim dugun gecesi ve kesin onun yaninda aglicaktim bi yerlerde saklanip. sadece uzgunum sanirim. bir yanim eksik olcak gibi.

sonra kokosh temmuz basinda ulkeyi terkediyor. hatirliyorum. lise 1iz. kokosh yine 1 yilligina ulkeyi terketti. amaaan. nasil da yalnizim. nasil da kotu bir sey her seyini diledigince konustugun ve seni hic yargilamayacak, hep ve sadece sana destek olacak, seni cok anlayacak insanla aranda okyanus olmasi. maillesiyoruz, ama olmuyor yani. ev telefonunu elime alip da 7 numara cevirecek kadar yakinimda degil, yurume mesafesinde degil bana. yanimdaki sirada da degil. simdi sadece 1 ayligina gidiyor biliyorum ama olsun.. cok iyi hatirliyorum. yillar once gittiginde, yilbasinda aramisti beni ve telefonda konusmustuk o zaman. sonra dondugunde de tekila partisi vermistik :) pek hatirlamadigim bir gece ama olsun. simdi dondugu zaman yanina gidecegim. zaten hali hazirda cok ozledim kendisini. iyice ozlicem biliyorum. gecenin bir yarisi kendisine siirler de yazip yollayamicakmisim gibi geliyor onu da biliyorum. ya da her aklima geldiginde telepatik olarak anlasiverip birbirimizi de ariyamicaz ama o da olsun. yine de garip iste lan. zaten uzagiz, iyice uzak olcaz.

biliyorum, tam liseli kiz gunlugu tadinda bir yazi yaziyorum su an. ama gun icerisinde, ozellikle de hafta ici isteyken o kadar cok buyumus taklidi yapiyorum ki. cok bunaliyorum. calismak cok zevkli olmakla birlikte, fabrikanin dibinde deniz var lan. ama ben sicaktan bunaldigim an kosa kosa o denize giremiyorum.  anca pencereden bakip ic geciriyorum. sonra ne bileyim, isteyken kendimi tamamen yalniz ve tamamen garip hissediyorum. aradaki telefon kacamaklarim da olmasa, hani sigara icmeye kamelyaya inmesem, nolurum hic bilmiyorum.

gecen boyle bir suru kirlangic, bahcede ucuyorlar. bir tanesi ucamiyor ama. belli, kanadinda bir sorun var. yerde oyle duruyor. kaciyor da benden. 5 dakika falan onu yakalicam diye inat ettim. bi yandan da dusunuyorum. “lan allahtan kimse yok disarda, gorse deli der” diyorum. neyse, ben boyle egilmis kusun pesindeyken bi baktim, genel mudurum yanibasimda. napiyorsun dedi. nasil guluyor ama. dedim kus ucamiyor, kanadi kirilmis sanirim. yakalasam ben bunu, baksam buna iyilesse. ama gelmiyor da. zaten bunlari ingilizce soylemek valla cok zor. yani simdi bana deseniz ki, feykencil, bunlari ingilizce soyle, zorlanirim. ama o an bir sekilde cikiyor kelimeler. neyse, adamla birlikte kusu yakaladik. ki eminim o da dusunmustur ayni seyi. demistir ki icinden “anibadi iznt araund, tenks tu gad.” neyse iste. sonra fabrikanin doktoruna goturduk kusu. kanadina bakti, sardi falan. sonra kutuya koyup ambara goturduk.

bu arada, ambar demisken, ambar ya da stokla ilgili her bilgi vermem gereken anda, ambara hatch diyesim geliyor. lost sagolsun. tutuyorum kendimi.

o diil de, metro reklamini izlediniz mi lan ? ne guzel di mi. hani su yusufun diregi yamulttugu. ben cok sevdim.

bir de, garanti bankasinin sevgili reklam ekibi. o cakma star wars acilisi benzeri reklaminiz var ya. o koca koca puntolarin gotunuze girmesini istiyorum reklam her ciktiginda. o konusan dis ses kovalasin sizi. bi de, cok sevdigim bir bankasiniz siz. reklamlarinizi neyim de hep oldukca yaratici ve guzel bulmusumdur ama yok. olmamis valla.

son olarak algida secicilik demek istiyorum. genelde benim algimda sadece sicicilik olsa bile, son donemde, “yesil reklam” ornekleri, fazlaca gozume carpmakta. allah sonumu hayreylesin.

oyle iste.

*bugunku yazi basligimiz, jack beyden. kendisi ayri ayri oneriler sunmus sanirim ama ben yanlis anlayip hepsinden bi baslik yaptim. ahah

kactir yazcam biseler, sonra vazgecip siliyorum geri. belli anlarda bana boyle oluyor ve boyle olan anlar cok net bir sekilde dolunayin oldugu anlar.

sanirim dolunay bendeki yazma yetenegini alip goturuyor. sacma bir tez sanirim bu. ama neyse.

tez demisken, seminerimi bugun itibariyle hocaya teslim etmis bulunmaktayim. biraz dandik oldu, her seyden once 20 sayfa oldu. elin adami (:) gunlerdir dokturup duruyor. ben 2 gunde gotume benzer seminer yazdim valla.

ha yine tez demisken, yesil pazarlamayi falan bosverip, “feykencilin turk polisi uzerindeki etkileri” uzerine tez yazasim var. zira hepsi ehliyet numaramdan once bekar olup olmadigimi soruyor.

neyse. salliyorum simdi tezi. zira yaz sezonu boyunca, bir daha dersle ilgili bisey dusunup, yazmak istemiyorum. ama yazi deyince, baska bir seyden bahsedecegim. hatta bu bahsedecegim sey cok onemli.

bengisu var ya hani. onun ekmek isimli mizah dergisinde yazisi cikti. simdi siz sevgili okurlarim, carsamba gununden once, en yakin gazete-dergi satan yere gidiosunuz ve bir adet ekmek aliyorsunuz. neden mi ? evet evet. almayani dovuyorum.

ben sahsen, aradim, buldum, aldim, cok sevindim. anneme geldim. arkadasim ha bu benim dedim.

bu arada, gecen hafta denetime gelen avrupalilara, aksam gittigimiz is yemegi sonrasi, turk kahvesi icirip fal baktim. level atladi ingilizcem resmen. bugune bugun, ingilizce fal bakabilen bi hatunum. cv’me yazcam bu detayi.

saclarimi boyattim. yine, yeni, yeniden. ama, milletin saclarinin rengi acilmaz, benimki anormal ya. kisa bir sure icerisinde sapsari oldular. ben de mecbur acik bir turuncuya boyattim. tam anlamiyla portakal gibiyim. basta herkes birazcik yadirgadi ama simdi ben bile oha cillop gibi oldum lan diyorum kendime bakip bakip.

yaz geldi lan harbiden. ve ben havanin 30 derecenin ustune cikmasiyla beraber, tamamen kro bir insana donusuyorum. icime seytan giriyor. kenan dogulu, ozcan deniz falan dinlemeye ve hatta cok severek dinlemeye basliyorum.

arabama turkce pop’un nadide eserlerinden karisik cd’ler yapiyor, bir de bagira bagira o sarkilari soyluyorum. zaten klima acinca kicima girdigi icin benzin, klima da acmiyorum. ben soyluyorum, tum insanlar deli lan bu falan diyor.

yazmak istedigim son bir sey var. panda’nin sen ben isimli dondurmasinin reklamini izlediniz mi ? ay hani su sen beni sevmiyorsun ? hayir seviyorum. lu reklam.

afedersiniz ama, o reklami yapan zihniyete kafam girsin.

hatta affetmeseniz de girsin.

oyle iste.

* tahmin edebileceginiz uzere, bu guzel basligi ben bulmadim. ben olsam dandik sarki sozu falan yazardim. baslik icin de spe$il tenks tu bengisu!

bugun sizlere, calismanin yaraticiligi oldurduguyle, ayrica calismaktan ne kadar nefret ettigimle, buna ek olarak da, gicik oldugum insan tipleriyle ve insanlarin bana neden bu kadar gicik olduklariyla ilgili bir yazi yazmak niyetindeydim.

aslinda sizi pek salladigim da yoktu. icimi dokecektim sadece.

ama sonra, vazgectim. neden, cunku farkettim ki, is dedigin. is iste.. otesi yok. hayatim degil o benim. hayatimdaki en onemli sey de degil. sadece para kazaniyorum, o kadar. keske daha az sallayabilsem. neden ve ne ara boyle hirsli bir insana donustum hic bilmiyorum ama bunu istiyorum evet. sabah gidip aksam donmeyi ve sonrasinda da isi tamamen unutabilmeyi. bugun bunu yapmaya yaklastim, ama hep yapabilir miyim bilmiyorum.

bir de, kendimi dusundum. ve yaptigim secimleri. aksam, alisveris merkezinde bos bos gezerken olmasini cok istedigim ve olduktan sonra 2 haftada vazgectigim isi dusundum. gercekten de bir seyler yaratip, uretebilecegimi dusunmustum. kadinin sergisini gezerken, ne iyi yapmisim dedim. belki de simdi daha mutluyum die dusundum.

evet, sabah 8 aksam 5 calisiyorum ve tamamen masa basi bir isim var ve ustelik tamamen ve sadece sayilarla ilgiliyim. finans sonucta. ama olsun. sanirim ben mutluyum genel olarak.

ama yine de, ben bir isi iyi yaptigim zaman, insanlarin buna bu kadar sinir olmasini anlamiyorum.

anlamasam da olur aslinda. tam da bu noktada kendime kiziyorum. hicbir zaman anlasilma kaygim olmadigini dusunsem bile, soz konusu is oldugu zaman, rekabetin daha cok oldugunu bile bile -hos okuldayken de insanlar kendi kendilerine bir rekabet ortami yaratiyorlardi- istiyorum ki, hayat bayram olsun. o odadaki 4 insan da birbirini sevsin. hatta iscilerle bile kaynasalim, sonsuza kadar mutlu yasayalim. deniz kenarinda mangal bile yakabiliriz bence ama iste hayal benimki de.

her neyse. cok dagittim. cok uykum var cunku.. ve sabahin korunde kalkmak durumundayim. son olarak sunu soylemek istiyorum,

is dedigin, her turlu can sikan bisey bence. valla lan. zevkli is mi olur ? insan isini cok sevebilir mi ? bence bu sorularin ikisinin de cevabi hayir.

en kisa zamanda hafta sonu olsun sonra da hafta sonu hic bitmesin istiyorum.

hafta sonlari 5 hafta icleri 2 gun olsun da istiyorum.

oyle iste.

ilk konumuz, gerilla pazarlamaylan ilgili. turkiyede uygulandigi zaman mutlu oluyorum alenen. evet, yarim donem pazarlamaylan ilgili calisinca pazarlamaci vizyonuna sahip bir insana donusuyorum cok feci. ve evet, bir de siz beni seneye tez yazarken gorun.

bunun bir diger versiyonu da 2 ay finansci olarak calisinca, finansci vizyonuna da sahip oluvermem. arada evde atip tutuyom. valla bakin. anne diyom, dolar yukselcek ha, faiz indirimi bekleniyo ha. o da yazik, dinliyo beni.

neyse, ne diyodum. he, gerilla pazarlama. yurt disinda o kadar asmis ve guzel ornekleri var ki. ozellikle acik hava reklamciligi soz konusu oldugunda. ama yine de, mart ayinda gerceklestirdigim kisa istanbul seyahatimde de farketmistim -seyahat ne lan?-. gecen hafta gittigim konserde de farkettim. bizde de yapilmaya baslandi ve guzel oldu. degisik oldu yani.

bu da benim cektigim bi fotograf. he ustte gordugunuz. yani klasik bir reklam vermektense, boyle markanizla bagdasan sevimli adamlari konsere goturun. dogrudan satisinizi arttirmasa bile, insanlarin ilgisini cekiyo. marka imajina ve bilinirligine ayrica da akilda kaliciliga katkisi buyuk bence.

hazir derslerden ve benzeri konulardan baslamisken. sevgili tez danismanima bir takim laflar hazirladim. onu solicem. “greenwashing” nedir, cevreylen ilgili bi tez yazinca bana kim is vercek, dunyayi senlen ben mi kurtarcaz? cok merak ediyorum. valla bak. bence superdi, kriz donemlerinde reklamlari incelemek. sevmedigim bir konuyla 1 yilimi gecirmek gibi bir risk aldiriyorsun bana. ve bu beni cok uzuyor. hakikaten, sinir olmaktan ote, -neden bilmiyorum ama sana cok saygi duyuyor ve seni cok seviyorum, cok sinir ol(a)mayacak kadar- uzuluyorum.

hazir daldan dala konseptimiz, o zaman gunun anlam ve onemine de uygun olsun dedim. buradan butun annelerin de anneler gununu kutluyorum. normalde, “bu tarz gunlere kafam girsin” mantalitesi tasiyan bir insan olan ben, anneler gununu gercekten cok seviyorum. o kadar cok seviyorum ki, anneme anneler gunu hediyesini dayanamayip persembeden verdim.

su yukarida gormekte oldugunuz yatak odasi da, bir haftadir masaustumu suslemekle birlikte, bana cesitli hayaller kurdurtmakta efendim. orada yasamak istiyorum. o oda benim olsun istiyorum. “biz” e ait bir evin. “biz” e ait odasi bu olmali. kesinlikle..

normalde, rejimle falan isi olmayan bir insanim. ihtiyacim olmadigindan diil, sadece soz konusu yemek oldugu zaman “amaaan, bi daha mi gelcez dunyaya” diyip durdugumdan ve hayatima isim koysam onun adi “feykencil kebaplar diyarinda” olcagindan oturu, rejimlerle aramda fazlaca mesafe bulunmakta. ise basladigimdan beri, biraz kilo verdim ve bu annemi cok mutlu ediyor. bir de yaz basinda ablamin dugunu var ve cocuklugumdan beri ablamin duyununde zayif bir insan olacagimin hayalini kurdum ben.  kendimle ilgili hic dugun hayalim olmadigi icin, hep ablaminkine entegre ettim kendimi. cok net bi sekilde istedigim, sari ve uzun sacli olmak, kirmizi ve kisa bir straplez elbise giymekti ablamin dugununde. saniyorum bu 8 yasimdan beri falan boyle sabit bi hayal. buyuyunce, lan ablam evde kalcak nasil olsa diye dusunup rahatlamistim. ama hatun hakkaten evleniyor. ve benim sarisin ve uzun sacli olmam cok imkansiz. aslinda zayif olmam da cok imkansiz ama icimde 6 kilo vermek gibi bir istek barindiriyorum. hafta sonu ankaradan gelen bir arkadasim bu konuda imdadima yetisti ve bana weight watchers die bi rejim verdi. onu yapcam. yarindan itibaren. eger ise yararsa, solicem ki sizler de yapin. cunku cok zevkli ve guzel ve kolay biseye benziyor.

bir haftadir bok gibi olan hava, bugun birden bire cok isindi. aslinda bizim pek alisik olmadigimiz bir sey bu. yani mayisin 10una kadar gelip de hala usumemiz hafiften. ya da hala yaz gelmemis olmasi. ama yine de, birden bu kadar sicak bir havayla karsilasinca, insan sevinemiyor ve afalliyor. ayrica da, daha once de soylemistim bunu. bugunku sicak havanin, yazin cehennem gunlerinin habercisi oldugunu bildigimden, bi daha tekrarlicam: eger cehennem diye bi yer varsa, ve beni birileri oraya gonderirse, benden ve diger butun adanalilardan, zaten hayatimizin ortalama 60-70 yilinin en az 3er ayini hakikaten cehenneme cok benzeyen bi yerde gecirdigimiz icin, bu sureyi hesaplayip dusun lan.

bugun, yazdiklarimi daha okunur kilmak icin, boyle resimli bir yazi hazirladim. ve burada da bu yaziya son veriyorum.

oyle iste.