annemi deli gibi ozluyorum. anneden uzak yasamak, utu yapmak, yemek yapmak, ev toplamak, aksamlari yalniz oturmak ne boktanmis. zerre alisamadim yalniz yasamaya.

6 haziranda sinavim var bir de. deliler gibi ileri bankacilik muhasebesi, mali analiz, kredi degerlendirmesi, bankacilik kanunu, dis ticaret, turev urunler, risk yonetimi falan calismam lazim.

is arkadaslarim disinda kimseyi gormuyorum. hayatim surekli birilerini ihmal etmekle geciyor. ama yetisemedigim bir tempo var. zor geliyor her sey.

oyle iste. bir sekilde icimi dokmek istedim. burasi uygun gibi geldi. hissettiklerim cok daha fazla aslinda. aslinda en birincil problemim bobrek tasim. ama yine de bok gibi oldugum bir donemdeyim. pmsle zerre alakasi yok ustelik. :)

]]> http://missipisi.com/like-a-stone/feed/ 10 http://missipisi.com/mi-mayself-en-ay/ http://missipisi.com/mi-mayself-en-ay/#comments Fri, 05 Mar 2010 09:40:14 +0000 fakeangel http://missipisi.com/?p=1100 kendime verdigim cevaplar sirasinda fark ettim. daimi bir yabancilasma yasiyorum son zamanlarda. bir adet bedene sahibim, her daim etek ceket ve topuklu ayakkabilarin icine hapsedilmis olan. ama o bedenin icindeki ruh, ben, bana daha cok ait olan bir seyler cok uzakta gibi geldi. ben cok uzaktayim. tek yapabildigim arada disaridan bakabilmekken guzel dizeler diziliyor zihnime.

dun sabaha karsi kendimle konustum 
ben hep kendime cikan bir yokustum 
yokusun basinda bir dusman vardi 
onu vurmaya gittim kendimle vurustum

geride cok sevdigin birilerini biraktigin zaman gitmek cok zormus. su bir kac gun bunu tecrube ediyorum ilk kez. hayatimin 25 yilinda sabit bir insan oldum. ama simdi gitmek zamani geldi.

aaah. birileri kalbimi almis eline ve sıkıyor gibi. kendimi kucuk, kucucuk hissediyorum. nolur guzel olsun her sey diyorum icimden durmadan. nolur cabuk alisayim gittigim yere ve nolur bu hayalim gercek olmusken, 5 ay sonrasi icin kurdugum hayaller de gercek olsun. 

Biliyorsunuz ya bir ağrısı vardir gitmenin
Nereye ama nereye olursa olsun gitmenin
Hüzünle karışık bir ağrısı.

insanin hayatinda keyif verici hicbir madde ya da insanin olmadigi anlar vardir. o anlarin amina koyayim.

sevmiyorum boyle olmayi cunku gecip gidenin zaman oldugunun ve sonra bunlari arayacagimin, ne sikindirik bir donem gecirdim be, hic bir sikim yapmadim diyecegimin de sonuna kadar farkindayim. ama elimden bir sey gelmiyor gibi.

ya da icimden hicbir sey gelmiyor gibi.