gerçekten burada geçirdiğim 8 iş günlük mesai sonunda hala anlayabilmiş değilim, bir yer karaköye bu kadar yakın olup bu kadar sevimsiz olmayı nasıl başarıyor. rulman ve hırdavatçılar çarşısı perşembe pazarı. ve akşamları saat 7′den önce tam bir curcuna ortamıyken, 7′den sonra burada olursanız vay halinize. çünkü o in cin top oynayan haliyle, gerçekten ürkütücü oluyor. ben tam bir mesai insanı olarak, 8′den sonraya kaldığımda, tünele kadar yürümeye cesaret edemedim şahsen.

neyse, perşembepazarını bu kadar yermişken, bununla kalmayacağımı belirteyim. her yerin bir güzelliği yok mudur ? evet vardır. esnaf lokantası. mesleğim gereği, özellikle taşrada, esnaf lokantaları benim gerçekten uzmanlık alanım olmaya başladı. bir esnaf lokantasında ne yenir, ne yenmez, esnaf lokantasının güzel olduğu nerden anlaşılır hepsini öğrenmekle birlikte, esnaf lokantalarının gerçekten en leziz yemekleri bulabileceğiniz yerler olduğunu da öğrendim.

perşembe pazarındaki mutfak dili de, esnaf lokantası görünümlü bir cennet. bakmayın perşembepazarını yermeme. sebebi biraz da karaköyün güzelliğinin beni büyülemiş olması. yoksa, en sevdiğim yerlerdir, küçük esnafın olduğu kesimleri şehirlerin. çok candan, çok içtendir çünkü. çünkü orada, hanım değil, abla olurum ben. ya da bacım. biraz serseriyse müşteri, güzelim. ama hanım olmam. ve bu esnaf kesimi de, ağzının tadını gerçekten çok iyi biliyor. çünkü mutfak dili, her gün, dolup taşıyor. yemekler bitiyor. muhallebiler hele. kara borsa gidiyor.

ortada bağıran bir garson. son iki antep fıstıklı.

ben daha fazla uzatmayacağım. bir görsel, bir adres. bir de telefon vereceğim. yolunuz düşerse bir de. mutlaka gidin. benim için de mutlaka az tavuk eti takviyeli şehriye çorbayla, o gün menüde neli muhallebi varsa ondan yiyin. pişman olmayacaksınız.

Addres: Tersane Caddesi, Ziyali Sokak No.10, Perşembe Pazarı – Karaköy

Telefon: 0212 254 11 54

ama sanırım en çok sevdiğim şey , gerizekalı kedimizin yüksek enerjisiyle yaptığı şımarıklıklara ortak olmak ve onunla oynamak sabahları. kendisi sanırım yeryüzündeki en konuşkan kedi. sürekli miyavlıyor tatlı tatlı. gerçekten konuşuyor gibi benimle.

ve işte, bu da salağın sabah yatak şımarıklıkları:

mesaiye kalmamak için elimde varolan tek bahaneyi, jack beye devredip de, yine mesaiye kaldığım bir gün (bugün). bütün derdimi ve sıkıntımı atıverdim üstümden, kısacık bir konuşma ile.

konu mu ? iki kadından pek beklenmeyecek bir şekilde, iddia, futbol, ve kadınlardan beklenecek bir şekilde, ay sonunu nasıl getircez ya biz ? idi temel olarak.

jack’in bilyonerde kazandığı paralardan bahsediyordum tam. real madrid – barcelona maçından kazandığım para bile beni şu ay sonunda mutlu etti dedim. ve cevap gecikmedi:

hayat bazen güzel. saat 18.00′den sonra, çalışmak zorunda kaldığınızda, işten çıkarsanız kendinizi kötü hissedecek kadar işkolik olduğunuzda ve hatta ay sonunda bile güzel. küçücük detaylar, mutlu ediyor insanı. ve ben seviyorum diyorsunuz. çalışmayı, bir şeyler üretmeyi.

(ha ne üretiyorsun diye soran olursa kendisine kafa göz dalabilirim o ayrı)

öyle işte :)

bir de, soru ekleyelim yazıya. bugün bulunduğum şubenin müdürü hem kendini hem de beni ally mcbeal’a benzetti. kendini benzetmesi (erkek olması sebebiyle) garip olsa da, beni benzetmesine anlam veremedim diziyi hiç izlemediğim için. acaba var mıdır izleyen buralarda ? iyi bir benzetme mi, yoksa alttan laf mı soktu adam bana merak ediyorum da :)

sonra prw. hala buna inanmasam da, hem varlığına, hem de varlığımın onun blog yazmaya başlama sebebi olmasına, öyle yakın ki kendisi. karı koca bir kez bile yüzünü görmedik, ancak hem jack bey için hem de benim için çok iyi bir arkadaş oldu yıllar içinde.

elçin var bir de. thimbleart. bir yerlerden tanıdık çıktık evet, ama öyle olmasaydı bile, fazlasıyla tanıdıktı blogunu ilk keşfettiğimden beri. dünya tatlısı.

daha da var gerçi, ama şimdi anlatmaya başlasam sabah olur, yıllar içinde blogum sayesinde tanıdığım ve sevdiğim insanları.

neden mi anlatıyorum bunları ? bir yere varacağım elbet :)

başarılı bulsam da, hiç sevmediğim bir blog vardı. dalga geçtiğim kendimce, gıcık olduğum, anlamsız gördüğüm. aslında kendime çok kızıyorum. nedense, benim gibi olmayanı, bana benzemeyeni, hiç tanımadan, hiç empati kurmadan, yargılayabildiğim, bu kadar önyargılı ve kötü niyetli olabildiğim için. ne zaman böyle olmuştum bilmiyorum, ama evet kendimi bulduğum yer tam da bu noktaydı.

blog betwinus. güzel ötesi ikizlerin outfitlerini paylaştıkları bir blog. tesadüf eseri, bolca da can sıkıntısından sanırım, 2. postlarından bu yana bloglarını ilgiyle takip ediyorum. fotoğrafları başarılı, kızlar güzel, sıkılmadan her yazıyı takip ettim. hiç yorum yazmadım. dedim ya, söyleyecek bir şeyim yok hem, hem de çok uzaklar gibi bana. paylaşabilecek bir şeyim yok ki zaten diyorum. sadece vakit geçiyor.

bir süre sonra, ikizlerden birinin kişisel blogunu da takip etmeye başladım. hatun okuyor, izliyor, yemek yapıyor, geziyor, nasıl bilgi dolu, nasıl belli kültürlü, nasıl güzel bir blog, kedi fotoğraflarıyla kendini anlattığı postları var bi kere, nasıl da hoşuma gidiyor. susuyorum. çünkü o, o betwinus’taki ikizlerden biri. benim gıcık olduğum.

sonra bir gün, neden bilmiyorum, yorum yazıyorum bir outfit postuna. alenen dalga geçiyorum. tarzım pasif agresif. ama ciddi değilim. o ise, ciddiye alıyor beni. sinirleniyor da. haklı olarak. ben cevap yazıyorum. daha da agresifim. ancak amacım, biraz da denemek -ne haddimeyse- sınırları nasıl, ne kadarını kaldıracak demek. bakalım bu cevabımı da yayınlayacak mı diye f5′e basmak.

sonra bir şey oluyor, bana mail atıyor. iyice mahalle kavgasına dönsün istemedim, kendimi ifade etmek istedim diye. şaşırıyorum, utanıyorum, kelimeler birbirini kovalıyor, ben onu anlıyor, kendime kızıyorum, o ise biliyorum, başından beri iyi niyetli, net ifadeli, süper bir insan.

kaçırmıyorum tabi :) o zamandan bu zamana işte, en keyifle takip ettiğim, onun gizli terası oluyor. onu anladıktan sonra, blogtaki yazılarını tekrar okuyorum, baştan sona, sayesinde keyifli anlar geçiyor.

ve bana ilham veriyor. en güzeli bu sanırım. bir blogger’ın diğerinden ilham alabilmesi. hemen hemen aynı zamanda her iki anlamıyla da ev’lenen iki insanıız. onun blogunda çok güzel bir post var. evini anlattığı. benim de olsun istiyorum.

lafı çok uzattım evet. ancak bu post, küçücük, dopdolu, 7 yıldır jack beyle hayalini kurduğumuz, her yerinde bir eşya olan, karışık, ama bizi anlatan evimizin detaylarını içeriyor.

bundan sonrası daha çok fotoğraf, daha az saçmalanan düzyazı formatında olacak. ancak baştan uyarayım, hem ruh halim, hem de evimiz gibi, karışık fotoğraflar. bir düzeni yok pek.

buyrunuz.

2010 aralıktı ev aramaya başladığımızda. aslında bambaşka bir semtte, bir ev beğenmiştik, ancak halihazırda yaşadığımız ve sevdiğimiz semti benim terketmek istememem ve bu manzaranın bizi cezbetmiş olması, hemen bu eve karar vermemize sebep olmuştu. iyi ki de olmuş.

kedi, english home’dan. annemin beni, çeyize benzer bir şeyler almak için zorladığı dönemlerde almıştım. aslında kapı ağırlığı, ancak biz pencere açınca, onun kenarına koyuyoruz.

jack de ben de, çok seviyoruz stickerları. yanındaki kartpostal ise, en sevdiğim ressamın, yine çok sevdiğim bir çalışması. aslında orjinal bir tablosuna da sahibim ahmet yeşil’in, ancak bir şey olur korkusuyla, getiremiyorum adana’dan istanbula.

kanvas tablolar, en sevdiklerimiz. genelde internetten alıyoruz. hepsini farklı zamanlarda, farklı yerlerden aldığımız için, adres veremeyeceğim, üzgünüm. bir de gördüğünüz gibi, duvarlarımız mor. çok kararsız kalmıştık, antrasit ve mor arasında, ancak ev çok küçük olduğu için ve daha da küçültür antrasit diye, morda karar kılmıştır. uzun süredir takip edenler bilir, mor benim en sevdiğim renk.

yine bir sticker. aslında macbook sticker’ı kendisi, ancak burada daha güzel duracağını düşündük. ev zaten, yeni evli evi değil de, daha çok öğrenci evi gibi.

saatin çok güzel bir anısı var. yıllar yıllar önce. adanada yaşarken. bir kafe vardı. nasıl da güzeldi. orada vardı bu saatten. çok aşırı severdim. aşıktım saate. hiçbir yerde bulamazdım. en büyük hayalim, o kafeden bu saati çalmaktı. bir de çok sevdiğim bir dost vardı, o kafeye bolca gittiğimiz. o, nereden bulmuşsa, bana saatten bulup, hediye etmişti.

matruşkalar, çok sevdiğim, benim tam zıttım olan eski bir iş arkadaşımdan hediye. arkadaşlığımızı öyle tanımlardık. sanırım bir karadeniz turnesinden, rus pazarından alınma. tahta uğur böceği de, davetiyelerimizden artanlardan.

vazgeçtim, ev öğrenci evi de değil, saatleri ayarlama enstitüsü. bir sürü saatimiz var. ama gariptir ki, bu  içlerinde tek çalışanı. ikeadan. yanında stres topları, yine bir turnemde, bir rus pazarından aldığım. van olabilir. arkadaki zenit fotoğraf makinesi 81 yapımı, hala çalışıyor. ilk kullanıcısı da benim. babamın bir yurtdışı seyahatinden hediyesi. hayali yerler sözlüğü de, iki cildiyle, okuduğum en güzel sözlüklerden. her evde bulunmalı.

canon makine, benim ilk slr makinem. analog. hala çalışıyor, ve çok da güzel fotoğraf çekiyor. dijital hiçbir makine, onun kadar güzel gelmiyor hala. bu arada alper canıgüz ve hikmet temel akarsu. mutlaka okunmalı.

jack ilen ben. ve aşk gemimiz. son izmire gidişimde, alaçatıdan kapıp getirdiklerimden.

biblo, aslında bir fotoğraf tutacağı. jack’e yıllar önce almıştım. nereden hatırlamıyorum. arkada pek görünmeyenler ise, düğün davetiyemiz, gelin/damat kadehlerimiz ve anı defterimiz. evlenecek olan varsa, anı defteri olmadan evlenmesin. çok güzel bir şey gerçekten. otostopçunun galaksi rehberi ise, en sevdiğim.

yine bir saat. ablamın hediyesi. camdan yapılma. k’lockun saatleri zaten pek güzel.

tablo, sanırım evdeki en sevdiğim. çünkü tablodaki adam, babamın aynısı. kedi de, bizimkine benzemese de, hep babamla nya’ymış gibi hayal ediyorum. arkadaki ayıcıklı kutu da, görümcemden. esasen takı kutusu. ancak benim takım olmadığından orada duruyor.

B harfli bookholder ikea’dan. zaten pek çoğunuzun evinde var. ancak bizim için daha anlamlı. soyadımız B ile başlıyor. o yüzden eve çok yakıştırıyorum. ev de saatleri ayarlama enstitüsü değil vazcaydım. gerçekten benim kedilere olan aşkım sebebiyle, biraz 40 yaşında bekar 7 kedili kadın akademisyen evi gibi.

bir kedi de en sevdiğim mumun üzerinde. jack beyin askerken bana aldığı bir hediye olması sebebiyle, yakmaya bile kıyamıyorum yıllardır.

yastıklar, yine matruşka’yı alan arkadaştan. yanılmıyorsam mudo. bir tane daha var aslında, üzerinde love yazan. ancak nerede kim bilir :)

bu sevimli kumbara da benim jack’e hediyem. hayatımda bu kadar kumbara sever, bu kadar güzel para biriktiren birini daha görmedim ayrıca.

yine bir tablo daha. ve belli olmasa da, kitaplar, en sevdiklerimizden, ara ara açıp okuduklarımız. burası da zaten evin okuma köşesi. kaktüsler de jack’in bir iş arkadaşından hediye. ancak  saksılarını ben değiştirdim.

bu mükemmel kedili yastık da, thethimbleart blogunun yazarı, yukarıda da bahsi geçen elçin’in harika tasarımlarından biri. evdeki en çok sevdiklerimden.

kalpli klipsler, paşabahçeden. görümcemin hediyesi. abajur ikea. zaten kendisi bizim de evimizin her şeyi.

ikea’daki en güzel şeylerden biri de zaten bu tavana kadar olan dvd’likler. iyi ki var.

ve evimizdeki tek perde, salonun camında asılı. perdeyi çok manasız buluyorum. zaten bu perde de, annemin ısrarlarına dayanamayıp yaptırdığımız bir şey. bir kez de örtmedik. manzarayı kapatmamak adına. zaten önümüz de açık. klipsler yine, paşabahçeden. tüm perdeye takılı hayvancıklar var böyle.

bu arada, fotoğrafları çekerken, nya da sürekli peşimdeydi, onu da çekmeden olmazdı. aslında daha fazla fotoğrafı var, ancak konudan sapmamak için çok fazla onunkileri paylaşmayacağım.

yine kanvas tablolar. bu arada, sanıyorum bunları evim.net’ten aldık. yanılıyor da olabilirim, ancak orası gibi geldi şimdi.

aslında sadece tabloyu çekecektim, ama daha geniş tutunca kadrajı. tadam. bu posttaki favori fotoğrafım çıktı ortaya. çünkü içinde, yine bilgisayar başına geçmiş oyun oynayan sevdijack’i barındırıyor.

eğer siz de, 3. fotoğraftaki ayakların gizemini merak edenlerdenseniz, işte o ayakların sahipleri. çocukluk barbilerim. saçları tarafımca kesilmiş olup, soldakinin kıyafeti benim, sağdakinin ise annemin tasarımı. arkadaki fotoğrafta ise, ilkokul mezuniyetimde ben ve babam görülmekte.

odamızdan tek kare. örtü biraz kırışmış, nya sağolsun. yastıklar ise yine english home’dan. english home iyi ki var.

fırın eldivenlerim, jack’in hediyesi. kendilerini gerçekten inanılmaz seviyorum. fikir aciip yaratıcı.

kupalardan yeşil ve kırmızı olan esse’den, diğer 2’si paşabahçe. kaynanamın hediyesi. evdeki bir diğer bolluk da kupalar konusunda yaşanıyor. bunlar  sadece buzdağının görünen kısmı.

yine bir saat. en yakın arkadaşımın hediyesi. ve kendime tek aldığım çeyiz olan love çerezlikler. gerçi bunlar o da değil, ilk aldığım kırılınca ve ben çok üzülünce, sevdijack yenisini bulup almıştı.

ve yine nya :) artık benimle ilgilen diye şımarıyordu tam fotoğrafını çekerken. yatağı da, dayısının hediyesi, yani erkek kardeşimin.

postun genelinde hep detaylar var, ancak bu da kitaplıkların bir kısmının genel görünümü.

istanbulun silüeti şeklindeki mumluk, jack’in çocukluk arkadaşının hediyesi. evi de resmen hediyelerle düzmüşüz, bu yazı bana en çok bunu farkettirdi :) bu arada mumluk yanılmıyorsam paşabahçe.

yine bir genel görünüm. okuma köşesini de içine alan. hem koltuk hem de kitaplıklar bilin bakalım nereden. evet ikea :)

yazının sonuna geldik. bu da, oturup yazıya başlamadan önce, kendime yaptığım damla sakızlı türk kahvesi ve dün akşam yaptığım mozaik pastanın fotoğrafı. bu arada, ben mozaik pastayı yağsız ve yumurtasız yapıyorum. bisküvileri kır, süt dök, şeker dök üstüne, kakaoyu ekle, biraz da fındık, yoğur ve buzluğa at şeklinde. hem çok daha hafif, hem de çok daha kolay oluyor. kahve fincanım da yine esse. kendisi organik serisinden. adı organik olan her şeye sevgi besliyorum. kahve fincanının organiği mi olur ? diye düşünsem de, bu tuzak benim de en çok düştüklerimden :)

buraya kadar dayandıysanız eğer, çok teşekkür ediyor. görüşmek ümidiyle diyorum. bu da bu blogdaki sanırım en uzun post olarak yerini alacak ve bir süre de bu konuda rekoru başka hiçbir yazıya kaptırmayacak gibi :)

döndüm dolaştım yine geldim. jack beyle kavuştuk. kedimle kavuştuk. kendisi kedilikten lemur’luğa geçiş yapmış yokluğumda. bir hayvan sevgiye bu kadar aç olabilir ancak. yokluğumda sağolsun bey sürekli kötü ve soğuk davranmış çünkü. kedi bu kadar düzgün, bu kadar sakin ve uslu olmasa, çok kızcam adama da, kızamıom işte. bildiğin eğitti hayvanceğizi.

kronik yorgunum. şu 3 günlük tatili iple çekiyorum. bugün hatta saat 6 olsun diye kıvranıp duruyorum sabahtan beri.

karaköydeyim. istanbulda en sevdiğim yer sanırım karaköy. gerçi tam da karar veremiyorum, ama karaköy epey önde götürüyor durumu. keşke paramız olaydı da şuralarda virane, yüksek tavanlı bir bina alaydık. sonra bir şey elbet yapardık.

şimdilik yine işte şube şube gezip, denetimin sevimli yüzü olmaya devam ediyorum.

bu sabah, şişhaneden salına salına yürüdüm perşembe pazarına. 10 dakika sürmedi hem. hem de öyle güzeldi ki. turist gibi hissettim kendimi. bana ingilizce meyve suyu satmaya çalışan amcaya bile ingilizce cevap verecektim neredeyse. gördüğünüz gibi graffitimsi şey fotoğrafı bile çektim sabah sabah, tam galata kulesini çekecektim ki, şarjım bitti.

bir saçma sapan yazıyı daha kısa kesecek ve size daha az eziyet edeceğim. hala reiki yapan kimse çıkmadı bu arada. yok mu reikiye giden bilgi sahibi olan ? bi el atın ya.

öyle işte.

öyle bir migren hastası olmak ki bu yaştan sonra, başının ağrısından ne yapacağını şaşırmak. türk kahvesi iç iyi gelir dediler. günde 6 bardak içtim ı ıh. ağrı kesici overdose’undan gitcem  diye korkuyorum. annemin zoruyla, gizlice dolaptan aspirin çalıp çiğneyen çocukluk hallerime dönmüş gibi hissediyorum, sürekli asprin. yok o da kar etmiyor. en güzeli uyumak. çünkü uyurken acıyı hissetmiyorsun. ama bir uyanıyorum yine aynı ağrı. ataklarım resmen 2-3 gün sürüyor. sonra geçiyor. geçiyor da nasıl bir tükenmişlik. nasıl bir yorgunluk. savaştan çıkmış gibiyim. hem de yenik.

sonra hoop tekrar başa sarıyoruz. yine geliyor. neyse. gelsin dedim. buyursun. vampir gibi gezeyim ben de. hem daha karizmatik. gerçekten utanmasam şubede bile güneş gözlüğüyle oturcam. gözlerimin altı mosmor. 40 yıllık kokainman gibi dolaşıyorum giyip takımları. sert ve cool bir havam oldu. sanırım sonunda korkulan müfettiş de oluverdim :)

gelsin dedim. yenebilirim bence ben migreni. yogaya giderim. reiki yaparım. güneşi selamlarım falan iyi geliyormuş.

ablam da verdi gazı. bak ben biliyorum, insanların migrenleri tamamen geçiyor yogayla diye. iyi dedim. dün tuttular kolumdan beni annemle ablam. yogaya götürdüler.

daha fazla uzatmayacağım ben. iki sorum olacak sizlere.

1- yoganın para tuzağı olduğunu düşünen bir tek ben miyim ? yoksa sizce de çok saçma, çok kolpadan değil mi ?

2- reiki denen şey yogadan daha da mı saçma acaba ? sanırım ben bu çiçekleri böcekleri selamla, nefes vererek gerginliği atma, pelvise konsantre olma olaylarında pek iyi değilim çünkü.

3- iki soru dedim ama 3.sü de bonus olsun. var mıdır bir çaresi bu migrenin ? biri bana söylese ya.

bir de beni instagramdan takip etsenize ya. missipisi orada da nickim.

her bahar aşık oluyorum. aynı adama olsa da. adam süper olunca. bu duygu da çok güzel geliyor. her gün, akşamları işten çıksam da eve gitsem, ona koşsam diye heyecan yapıyorum. haftasonu şehir dışında olacağım ve tek düşündüğüm hemen geri dönmek.

ve yaz geliyor. dondurma, yengeç-bira, deniz, güneş, bronz bir ten, haftasonu kaçamakları, elbiseler ve terlikler.

siz de benim kadar mutlu değil misiniz bunun için ?

bir de sizi de sersemletti mi bahar ? ben şahsen, akşamları uyuyamıyor ve sabahları uyanamıyorum bu sıralar.

]]> http://missipisi.com/summer-is-coming/feed/ 4 http://missipisi.com/money/ http://missipisi.com/money/#comments Tue, 03 Apr 2012 11:18:28 +0000 missipisi http://missipisi.com/?p=1256

Merhaba. Bir önceki romantik yazımı uçurmuş bulunmaktayım yanlışlıkla. Elçin’in yazıya yorum yapılmadığını söylemesiyle birlikte. Ben de yerine yenisini yazmaya karar verdim.

Size biraz ekonomiden bahsedeceğim. İşim gereği zaten, iyice herkesin ekonomiyle ilgili sorularına maruz kalmaya başladığımdan, artık her şeye aynı sallamasyon cevapları veriyorum. En son pazar günü dayımın rakı sofrasında, beyimlen bana eee bankalar da batcakmış demesiyle birlikte, hemen bir sermaye yeterlilik rasyosu zırvası ve tüketiciyi koruma kanunlarından bahsedip kapatıverdik konuyu.

En popüler konular zaten, mortgage kredisi almak için uygun bir zaman mı ? altına yatırım yapsak mı ? faiz oranları kaç sizin ? hangi bankadan kredi almak daha uygun ? ya benden hesap işletim ücreti alınmış mı bir baksana ? gönderdiğim eft gitmiş mi bi baksana ? bana bir kkb yapsana…

Gerçekten de bazen çok bunalıyorum. Özellikle, plazanın önünden falan es kaza taksiye binersem, adam hemen anlayıp bankacı olduğumu, direk kitliyor. Bazen çok sabırlı, çok cici, çok tatlı olsam da, cevap versem de (hayır bir de görevim gereği, gerçekten faiz oranlarını vs. çok güncel takip etmiyorum gerek yok çünkü, sallıyorum kafadan bir şey) bazen o kadar bunalıyorum ve başımdan savmak için öyle güzel bir hata yapıyorum ki:  ”amca ben müfettişim”

hay ağzım kırılsa da söylemesem şunu. yani bir yandan aslında, söylemesi çok güzel ve çok zevkli bir mesleğim var evet. ama işte, ilgi çekiyor, yanlış anlaşılıyor, taksi şöförleri iyice fantastik birer insan oluyor.

sonra zaten eve yaklaştığımızda, yazık kızım kocana, adamın gözü çok dışarı kaçar, gitme öyle gezme şehir şehir, otur evinde hem çocuk yap nasihatleriyle iniyorum taksiden.

neyse çok uzattım. ne diyecektim. ekonomi evet.

ekonomiden bahsedecektim.

ya da biraz kafamı kurcalayan ona benzer şeylerden.

tüketim çılgınlığından. çünkü çıldırdık. karı koca bildiğin kafayı yedik. kafayı yedik dediğim jack beyin deyişiyle “hayatımızdaki boşluğu sürekli bir şeyler alarak doldurmaya çalışıyoruz.” telefon aldık. ps3 aldık. gitar hiro aldık. bir sürü oyun aldık. hiç televizyon izlemeyen insanlar olarak digiturk plus aldık. dizi paketi aldık. macbook pro aldık. ipad aldık. en son haftasonu bisiklet aldık. aldıkça alıyoruz. aldıklarımızın bir kısmı gerçekten hiç kullanılmıyor bile. her ay, kendimize küfrede küfrede, marketten aldığımız şeylerin bir kısmını atar olduk bozuluyorlar, son kullanma tarihi geçiyor diye.

daha dün, bir blogdaki hiç tanımadığım bir yazarı, boş işler bunlar diyerek acımasızca eleştirirken, bir süredir durmadan moda bloglarıyla deli gibi dalga geçerken,birden kendimi düzenli olarak asos’u takip ederken, asostan gözlük zinciri bile alırken (gözlük zinciri ne lan, annane miyim ben?), haftasonu olsa da h&m’e gitsem bir şeyler alsam diye düşünürken buluyorum.

neyse, yine alışveriş yaptım internetten de az önce. biraz sorgulayasım geldi hayatı falan.

aldıklarımız gerçekten bizi mutlu ediyor mu. bunu merak ediyorum en çok. ya da hayattan, kendimizden çok sıkılıyoruz da, böyle mi tatmin ediyoruz kendimizi. üstümdeki tavşanlı bluze gerçekten ihtiyacım var mıydı? az önce neden 7 tane yüzük aldım acaba? o küpeleri takcak mıyım?

neyse. son zamanlarda yine telefonumu değiştirmek istiyorum. 5 ay önce aşık olarak aldığım telefonumdan sıkıldım çünkü.

sizce bu gidiş çok mu kötü ? yoksa prw yine bana bohem mi diyecek ?

peki ya güzelse gerçekten kazandığını böyle sevdiğin şeylere harcamak ?

güzel di mi ?

amaaan neyse.

en iyisi ben size rings & tings’i tavsiye edeyim. aslında kendime saklamak istediğim bir site kendisi. inanılmaz güzel aksesuarlar ve inanılmaz ucuz fiyata. çok bokunu çıkarmayın olur mu ? bir de aşağıdaki kedi kulaklı yüzükten almayın lütfen benim kendisi. kargo kaç günde geliyor, sorun çıkıyor mu sorularına da kargom elime ulaştıktan sonra cevap vereceğim.