“gel. gitme. butun guzel sarkilar bize gitsin. ama sen kal. gozlerimi kapatayim, sana en yakin oldugum anlarda. kokunu hissedeyim, gulelim sebepsizce. zaten anlam aramak zorunda da kalmayalim.

gel. gitme. butun guzel filmler bizden bahsetsin. tamamen ayni olmasa bile. kendimizi bulalim. zaman bizi ortak bir noktada birlestirsin. ayni anda ayni seyi dusunelim. sonra ben agzimi actigimda, sen soylemek uzere oldugum seyi soyle. bilmemkacinci kez buna sasiralim. ama sasirmamis gibi yapalim. “neden sasirmadim acaba” de. mutlu hissedelim.

gel. ama gitme. en cok ben isteyeyim hep yanimda kalmani. gun bitmesin. zaman gecmesin. simdi ne kadar cok istiyorsam dakikalarin birlesip saatleri olusturmasini, sen gelince o kadar nefret edeyim bu birlesmeden.

gel. ama gitme. bir su kiyisinda. oturup. sacmalayalim. kanimizda cogaldikca alkol, daha az secelim kelimeleri. daha cok gulelim.

ayni soruyu, bilmem kacinci kez sor. bilmem kacinci kez egleneyim seninle. ozlemisim diyeyim.

hersey daha huzurlu gelsin.

gel.

gitme…”

demek istedi kadin adama.

ama uykusu geldi. kollarinda uyuyakaldi. hicbir seyi dusunmeden. kelimeleriyse unutarak.

yine de, hissetti.

ve mutluydu.

ve huzurlu.

cunku bugun, bir hikaye dinlemisti. “30 yasimda tekrar asik oldum, cunku ilk geceydi, ve yanimda uyuyakalmisti.” cumlesiyle baslayan.

hic bitmesin istedi.

yeryuzunde yasanmakta olan.

hicbir masal!