people are strange. when u’r stranger!
kim konusmus: missipisi
duygu yogunlugu. sonrasindaki uyku istegi.
hic bisey yapmama. keyifli gibi olma. neden, cunku o konusuyor.
aslinda duymuyorum. aslinda hissetmiyorum. butun herseyden arinmis gibiyim.
hersey cok az geliyor aklima.
2 gundur kabuslar boluyor uykularimi.
biliyorum, freud ogretti, gunduzleri bilincdisima ittigim her duyguyu -farkinda olmadan- geceleri ustume saliyorum.
bugun dayanamadim.
neden oldugunu hic anlamadim.
bekleyemedim uyumayi.
cok yogun bir sekilde geldiler ustume.
en cok kendimden korkuyorum iste bu yuzden. cunku ustume gelen sadece bendim. bana ait duygulardi.
doldum..
doldum…
ve tastim.
durmadim.
frenlemedim kendimi bu aksam.
cok uzun bir sure sonra ilk kez agladim.
ve su an.
cok uzun bir sure sonra..
ilk kez bu kadar hafifim..
yayinda ve yapimda emegi gecen herkese tesekkurler.
ne demisler?
Bazen ağlamak hiç düşünmediğimiz kadar iyi gelir bize. Ben sevgilim askere gittiğinde öyle doya doya ağlayamamıştım. Uzun bir süre sonra bir gece, deliler gibi yağmur yağarken pencereye burnumu dayadım ve aniden korkunç bir şiddetle ağlamaya başladım. Uzun süre ağladım. Çok uzun bir süre hıçkıra hıçkıra, içimi boşaltana dek ağladım. O günden sonra bir daha hiç o hale gelmedim. Bence bu da bir terapi yöntemi..
kisaca, arada geliolar bize bole dememissin de, olayi daha duygusal bi cerceveye sokmussun gibi olmus. ama ne guzel olmus.
hayat,irini çıkmamış iğrenç bir kara delik.
pis,kötü kokulu ve kesinlikle mide bulandırıcı.
ve aynı zamanda,
katran koyuluğunda, en içlerden gelen bi balgam.
çamurdan yapılmış hayaller,
güçsüz desteklerle güçlendirilmiş ve
yıkılması an meselesi hayatlar.
milyonlarca canlının üzerinde yaşadığı bir bok çukuru.
boş geç,
zaten her şey piç bir canlının,
anadan üryan çığlıkları kadar soğuk ve pembe.
ve herşeye rağmen hala bir ümit arıyorsan..
kafanı kaldır gökyüzüne bak.
belki hala parlayan bi yıldız bulabilirsin.
hayat,irini çıkmamış iğrenç bir kara delik.
pis,kötü kokulu ve kesinlikle mide bulandırıcı.
ve aynı zamanda,
katran koyuluğunda, en içlerden gelen bi balgam.
çamurdan yapılmış hayaller,
güçsüz desteklerle güçlendirilmiş ve
yıkılması an meselesi hayatlar.
milyonlarca canlının üzerinde yaşadığı bir bok çukuru.
boş geç,
zaten her şey piç bir canlının,
anadan üryan çığlıkları kadar soğuk ve pembe.
ve herşeye rağmen hala bir ümit arıyorsan..
kafanı kaldır gökyüzüne bak.
belki hala parlayan bi yıldız bulabilirsin.
p.s. sayın kokosh ta dahil olmak üzere,hepimiz müthiş bi ruh hali içindeyiz.ne güzel.
Ama hani bahardı, hani kuşlardı, çiçeklerdi filan?
bahara koyim. size bisey olmasin arkadaslar.
alkolsüz gelen tüm baharlara kafam girsin.
amen.