su 50 gunluk surecte, hafta sonlarini hem cok seven hem de onlardan olesiye nefret eden bir insana donustum.

cok seviyorum, cunku hafta sonlari gercek anlamda telefonda konusabildigimiz tek zaman dilimlerine de ev sahipligi yapmakta (ahah cok komik bir cumle oldu lan bu). bugunu ele alalim, 2 kez konustuk, biri 8 dakika surdu, digeriyse 5 dakika. gunumun en ama en guzel 13 dakikasiydi.

cok nefret ediyorum, cunku hafta sonlarimi cok fazla onunla doldurmusum bunca zaman. yapcak sey bulana kadar gotumu yirtiyorum resmen. deviantart, facebook ve lookbook uclusundeki butun fotograflari gormus olabilirim misal. o gittiginden beri kac tane kitap bitirdim hic bilmiyorum bile. ve izlediklerim. misal, 2 gunde kac bolum how i met ur mother izlemis olabilirim sizce ? ve cevap veriyorum: 37

yine de. gecmiyor zaman.. sirf bugun gec kalkmak ve daha kisa bir gun gecirebilmek adina dun gece cok gec yattim. uyandigimda saat 1 bucuktu. ve simdi saatin daha 11 bucuk olduguna inanamiyorum. su 10 saat ciddi anlamda 10 gun gibi gecti. ve gunun su 10 saatinde kendimi tam hissettigim tek an, telefonda konustugumuz 13 dakikaydi.

bir de bugunun yarini var. ve yarin, bir is icin diyarbakirda olan cok ama cok sevdigim bir arkadasim, onu ziyarete gidecek. bunun guzel bir sey olmasi lazim degil mi ? hayir kesinlikle oyle degilmis gibi hissediyorum. neden ben degil de o ? uhuhhuhu..

inanilmaz fazla sigara iciyorum. egitim zamani, su 20 gunde ictigim sigaralardan buradan kutahyaya yol olur demistim ya. iste 50 gunde ictigim sigaralardan toplamda buradan kutahyaya oradan da diyarbakira yol olur. bundan eminim.

bu arada, pasabahceden, su yanda gordugunuz ve cok begendigim kultablasini almistim. gercekten de cok guzel bir kultablasi gibi gozukmekle birlikte, bir sure sonra farkettim ki, bu kultablasi sayesinde, ben odami yakacagim. gorebiliyorsunuzdur umarim. nasil da yandigini izmaritlerin. cikan duman, fotografta gozukmedi ne yazik ki. ve odam feci sekilde yanik kokmakta suan. ve cok igrenc bir goruntu degil mi. sigarayi birakmak istiyorum ama yapamiyorum ve bu gercekten de cok kotu. isallah o geri dondugunde, bunu yapabilecek gucu kendimizde bulur ve yapariz. cunku simdilik, bu kadar yalniz ve bunalmis hissediyorken, yapabilecegim son seylerden biri de sigarasiz bir yasammis gibi geliyor. bir de, o geri dondugu zaman, herseye gucum olacakmis gibi hissediyorum ben.

bugun telefonda dedim ki ona, “bir dusun, en kotu oldugumuz, kendimizi en kotu hissettigimiz, birbirimizden en cok gicik aldigimiz ama birlikte oldugumuz gunu. iste ben, o gunu bugune tercih ederdim biliyor musun.” cidden hissettigim buydu bugun. kendime disardan baktim cunku bir sure. kardesim geldi ve biz bugun ailecek cok guzel bir yemek yedik. bir yandan cok mutlu ve iyi hissediyordum kendimi, cunku bir aile olmak gercekten de dunyanin en guzel seylerinden biri ama bir yandan da, onun olmamasi cok kotu hissetmeme sebep oluyordu. her an, onu dusunuyor ve arasin diye dua ediyordum.

yine bugun, telefonda dedi ki bana, bloguna yaziyor musun? guldum. dalga mi geciyorsun, heralde yaziyorum. dedim. iyi, benden cok selam soyle dedi ve gulumsedi :)

bengisu, blogunu kapatcani soylemedim :p uzulsun istemedim oralarda simdi. zaten hasta. tam olarak iyilesince belki soylerim ama :)

her neyse efendim.. butun gun evde, pembe picamalari ve pembe kalpli terligiyle oturup duran ve depresif bir sekilde belki daha iyi hissettirir diye dusunerek kocamaaan bir cikolatayi mideye indiren bir hatunun zirvalarini dinlediniz.

bir yazimin daha sonuna gelmis bulunmaktayiz. gorusmek dilegiylen :)